Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Dinsdag 8 november 2016

Mijn Lief

Mijn Lief.

Zag weer nu Lief, het boven zwevend warm zonnetje;
jou stralen doen het voor mij genezend, grandioos!
Voelde me eerst door opkomende pijn wat hopeloos;
Wil voor ieder seconde minuut uur nu een bonnetje.

Zit nu al wat op wacht, voor de komst van mijn Lief;
die nu vandaag uit Zuid-Holland naar me komen zal.
Zo komen naar mij; mijn Lief en zonnetje hun stralen.
Het Dicht schrijft; dat liefde bij ouderen nog zit diep.

Op schrijf-tafel het dicht; dat ik snel geschreven had!
Het laat lezen dat liefde, ook nog bij ouderen horen!
In mijn Liefde en vervoering greep ik al vroeg de pen.
Hoorde in mijn liefde, aan de Vliet het riet al zwiepen!

‘O, Lief had gisteren je komst nog maar niet genoemd;
maar ieder zal het toch wel weten, je wordt vernoemd.
Ó, haar eerste straal, moet de Hemel zijn dat is klaar!
Zo jullie weten; samen weer fijn leven dat is ook klaar!
Auteur:Adrie van Gansen.8.11.2016.@.

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:53 Reageer op dit bericht

2 reacties op dit bericht

Diana16 november 2016 om 10:02

Lieve groetjes dikke knuffel maatje

Men wordt niet ontwikkeld, men ontwikkelt zichzelf.

Diana13 november 2016 om 10:55

Lieve groetjes dikke steunknuffel mooi geschreven maatje

Als het vriest in november, dan volgt er sneeuw in december.

Reageer op dit bericht

Zondag 6 november 2016

Mijn lieve kornuiten

Mijn kleine kornuiten.

Kijk door beregende kamerraam nieuwsgierig naar beneden,
zie bedeesd zonnetje achter wolken huilen tranen met tuiten.
Zie ook weer twee kleine, verlegen ogende kleine kornuiten;
Wilde nu bij me komen verdienen, wat van mijn Euro duitjes.
Nee, jongens; door de regen kun je nu beter niet komen vegen.

Door regen en natte bladeren, kun je beter geen nat pak halen!
Maar misschien bij Buur Guus; wil je het hem nu even vragen.
Nee hij was laatst boos toen we hem met wat vuurwerk plaagde!

Vraag eens aan overbuur Truus; zijwaarts van die twee wegen;
zie daar bij die oude huisjes; bij wat rommelige tuintjes gelegen.
Wat verborgen achter tuintjes; daar woont de lieve Tante Truus;
een mooi plekje, waar je mij ook heel vaak al schrijvend vindt.

Huisjes; naakt, schraal, en wat verborgen rommelig omgeven;
een woonomgeving waarbij veel van anderen dan gaat zwijgen!
Waar het “fatsoen” wat schuchter terug getrokken gaat nijgen!
Denk dan; wie zijt gij wel, wie meent gij dan wel niet te wezen!

Maar zie de kleine Kornuiten aan: die verlegen nu voor me staan;
kijk naar het loerende zonnetje; die lacht en knipoogt mij al weer.
Hij lacht daar hij achter de wolken bijna in ‘n slaap had geweend;
komt nu ook heel stiekem lachend, en zacht en stil ging hij staan.

Auteur:Adrie van Gansen.@.6-11-2016

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 5 november 2016

De naderende Feestdagen

De Naderende Feestdagen

Had vannacht fijn gedroomd van de mooie komende Feestdagen;
dat zou worden, met heerlijke mensen, koesterend aan mijn zij
Natuurlijk, was het er een met mijn Lieveke daar ook vooraan bij.
Het was een mooie Lieve en zonderlinge vredige warme droom.
Alle mensen die spreiden in deze droom al hun liefde nu ten toon.

Ja mijn hart ging al fel branden een warm en mooi liefdesvuurtje.
Voor de mensen die soms gekleed lijken te gaan in koel hard staal;
zij kwamen nu zonder staal en ook alle nu zonder pracht en praal.
Een heerlijke nacht, zonder een; soms voelend als verloren uurtje.

Ja in de huizen troonde allemaal prachtig getooide kerstbomen;
ja met Kerst lijkt het, of alles kan; al kost het je een vermogen.
Hoorde bij huizen schallen; Engelen hun vele en luide Bazuinen.
Hoop dat de vrede en liefde klinkt tot heel hoog in de dakkruinen.

Moest even denken aan sommige mensen hun harde wat koelheid;
met wat voor gemak ze over Politieke kosten van Ouderen praten.
Denken en voelen niet, denken alleen maar, kunnen we dit maken?
Denkend over ouderen en gehandicapte, kom ik droefheid tegen.
auteur:Adrie.5.11.2016.@

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 4 november 2016

Wil nog lang op deze Aardkloot blijven

Wil nog lang op deze Aardkloot blijven.

Dag lieve bloggers, weer even tijd jullie wat te schrijven;
wie nu tijd te kort komt mag misschien wel langer blijven.
Maar die stomme schaduw van het einde volgt wel steeds.
Dat schaduwbeeld lijkt te wachten, om mijn hart te stelen.

Hoor de engelen in het duister, stilletjes om ons schateren;
mengen zich niet in de strijd, willen dat aan de dood laten.
Wil nog veel zien; hoe het allemaal in de Wereld vergaat!
Wil met de Vrede zien; hoe het in de Wereld blijft vergaan!

Och jullie Ó Wreedheid die naar lacht en steels wat lonkt;
hebben jullie soms al schaterend aan mijn Graf geklonken!
Soms klinken jullie hol in mijn hoofd; zoals zware mokers!
Och jullie zijn zo stiekem, zoals jullie aan komt gekropen.

Een heel lief enkel woordje, zou me misschien doen winnen;
lonkt het wat onzeker; wacht is er dan toch wat te beminnen!
Ik die al wat onzeker wacht; is er dan toch nog wat te winnen?
Of is het toch alleen mijn Ziel en Hart wat men wil beminnen?
Auteur:Adrie van Gansen.@.4.11.2016,

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 30 oktober 2016

De Overleden Vrienden hun Geheimpjes.

Niet gaan lezen overleden Vrienden hun Geheimpjes.

Zacht voel ik morrelen in mijn hart, aan Doden hun geheimpjes;
wat zacht protest; wil dat ze geen kabaal in mijn kluisje maken.
Waak omdat ik de bij mij opgeborgen geheimpjes wil bewaken.
Wil ze bewaken; kostbaar in mijn kluisje doden hun geheimpjes.

Ik moet zelf heel zacht en voorzichtig zijn; alles veel verzachten;
voel zelf ook steeds verder weg zakken in het wit Hemels laken.
Dus Lieverds klop niet te hard op het deurtje met de Gedachten.
Moet zelf ook veel van de bezigden door mijn ziekte verzachten.

Slapend en rustend verzamel ik nu zelf mijn verdwenen krachten;
moet daarom steeds meer van mijn de bezigheden gaan verzachten;
om zelf weer van de nieuwe opgebouwde krachten te gaan blaken;
en de lezers van mijn Gedichten; alleen opluchting te horen slaken.

Doch mensen denk nu niet te licht; deze kluizenaar die nu waakt;
dan ziet gij weer snel zijn fonkelende ogen in zijn vrolijk gezicht.
Och gij zoekende, naar de geheimpjes die ik in mijn hart bewaak;
och gij deugnieten; waag U niet te snel, en zeker nu niet al te licht.
Auteur:Adrie van Gansen.30.10.2016.@

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:13 2 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 16 oktober 2016

Mooie stof om te weven

Mooie stof doen weven.

Zij kwam op deze mooie Zondag naar me toe getreden;
met een boze tong die ik niet zo maar snel weerstond!
Stuurde mijn hoofd spottend en slaafs naar de grond.
Lachend zonken we beiden op de knieën naar het beton.

Wat zullen we samen nog zijn zonder de liefde na mij!
De band met woorden deden ons snel weer schikken.
Het verlies mijn Liefde zou me weer snel doen stikken!
Al zal de gedachten (weer alleen) me al laten stikken!

Alleen het bezig zijn met haar bloemen maakt me blij,
en die lieve blik die ik voor altijd voor me hebben wou.
Hoor woorden die ze na mijn dood verdrietig uiten zou.
Welke stem zou bij mij nog mooier en hoger doen prijken.

Schaam me nu al vaak, als ik een afspraak moet versagen;
om onze liefde en schoonheid eer te doen in mijn Gedicht!
Soms zijn lieve woorden me te lang in mijn hart gebleven.
Dan zijn worden niet genoeg, om een mooie stof te weven.

Auteur:Adrie.16.10.2016

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:30 Reageer op dit bericht

Zondag 16 oktober 2016

Een Wonderlijke wereld

Een Wonderlijke wereld

Lieverd we konden ieders pijn niet van elkander overnemen
alleen meevoelend, wat ieder nu ook dapper alleen onderging. ]
Wat we ieder in ons leven, heel dapper dragend ondergingen.
Nee het schiep nu bij beiden; heel veel liefde en bewondering.

Gelukkig was de pijn; nu te delen met heel veel verwondering;
jaren dat ik pijn moest delen met dichten, nu met verwondering.
wat we in onze Echtelijke jaren, zo dapper samen bestreden,
nam ook onze Liefde het ook weer samen voor onze "rekening"

Heel liefdevol gingen we met liefde, ook hier weer aan besteden.
Geluk dat de liefde voor ieder, en onze behoefte zo samen vielen.
Wonderljk dat in Lourdes in de grot; ons nieuw geluk samen viel.;
Voelde dat Maria onze ziel voor altijd tot een gezamelijke ziel schiep.

Prachtig; dat onze liefde op deze wonderlijke plek zo samen viel.;
Al zijn we samen; bijna tot onsterfelijkheid in onze steun gegroeid;
ijn we beiden nog wonderlijk en verbaasd; wel over een hele boel.En dat onze steun en liefde; zo groot en mooi zo innig samen viel.

auteur:Ad van Gansen.16.10.2016.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 4 september 2016

Het trekt het kind uit je vandaan

Het trekt het kind uit je vandaan.

Moest deze ochtend misschien denken aan te lange tenen;
doch was wat boos, door de dief die mijn vloerwisser pikte;
nodig om na het douchen; droog te maken mijn natte stenen.
Misschien heeft iemand het vergeten te zeggen van het lenen.

Maar ondertussen glijd ik misschien weg over de natte stenen!
Moet niet denken met de billen over de natte stenen te vegen.
Gaat door mijn hoofd, weer mijn scheiding die eenzaam maakt.
Och Duivel je lacht nu al om mijn dan eenzaam pijnlijk naakt.

Na mijn scheiding is zij nog steeds niet echt uit mijn hart weg.
Soms lijkt het of je het niet snel genoeg anders wil zien gaan.
Maar een belletje, en snel trekt het je weer uit die zeurende hel.
Haar altijd weer vrolijk gezicht en ogen drukt snel op die bel.

Ze begrijpt me; verwacht dan ook niet dat ik me nu schaam;
zij hoeft dan ook geen verdrietige uitleg of weer haar naam.
Ik hoef het gelukkig nooit aan andere beschamend af te staan.
Zo trekt het verdriet uit mijn nog kind zijn langzaam vandaan.

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:51 14 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 14 augustus 2016

Mijn Leven met zijn tegenstrijdigheden

Mijn Leven met zijn tegenstrijdigheden

Zie mijn mooie Hortensia’s nu al wat bruinen.
Teken dat de Herfst zich al tooit in klatergoud;
en mijn Zomergevoel nu al wat verdrietig rouwt.
Kijk naar de bomen; zie al wat bruine kruinen.

Droom nog even van een reis naar de Dolomieten;
met mooie dorpjes, Kerkjes in lommer verscholen.
Donkere wolken en lucht nu nog wat slapend blauw.
Daarom de molens en kerkjes slapend wat verholen.
Koeien zie je nog wat dromend hun nacht genieten.

Kreeg deze zomer veel last van de mond en de ogen;
in mijn mond een ziekte;lang verleden volgens logen.
Maar mijn ogen en tong gaan zeurend langs de mond. Droom van God, alleen door geesten ,Engelen omgeven
voel dan pijn ergens tijdloos in het blauw weg zweven.

Wil dan tijdloos zonder last en pijn helemaal alleen zijn;
al maak ik mijn liefde van vele ,voor mij dan wel erg klein.
Maar de last en pijn laat ik dan wel naar de Hel verdwijnen.

auteur:Adrie.14.8.2016.

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:36 10 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 30 mei 2016

Een gewone man

Een heel gewone man.

Ben een heel gewone man die poëtisch nog wat zeggen kan;
Met mijn dichten verdiende euro’s met een hand te omvatten.
Balboekje was vaak leeg; kon zelfs niet vormen een danspaar.
Mijn schilderskunst; Herman Brood die had zelfs meer kans.
Kranten en Poëzietijdschriften staan niet vol met mijn krassen.
Ook geen man die de kroegen in gore smalle steegjes af gaat.

Wilde ook niet voor ieders Leven niet mijn eigen zijn blijven!
Door Leeftijd en ziekte, komt nu de tijd dan van Eeuwig leven,
Mijn graf wil ik met mijn Liefste delen als ze me dat wil geven
Ben mijn hele leven met pijn geweest en dat zal zo wel blijven.

Ja mijn lichaam zegt ook steeds meer tegen me, ik ben zo moe.
In de nachts kom ik niet meer aan mijn zo nodige nachtrust toe.
Droom soms bij de Vliet, zwevend als een Stern boven het strand;
dat ik samen met mijn Liefste elkaar streelde over elkaars wang.

Auteur:Adrie.30.5.2016@

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:53 15 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 22 mei 2016

Aanhaken van de Zomer aan de Lente

Aanhaken van de Zomer aan de Lente.

Lente en Zomer leken wachtend bij elkaar nu aangehaakt;

de Zomer het kleine jongetje door de lente opgang gebracht.

Toch behoudt de Zomer zijn trots als de wolken de zon rolt.

Nee, de Zomer wat laat, en zocht lang het zonnetje zijn lol.

In het leven gebeuren dingen die beter anders konden zijn;

dingen die toch anders hadden gemoeten als ziekte en pijn.

Denk soms; had God geen betere Kunstenaar kunnen nemen.

Misschien had Karel Appel dan mijn rol nu beter begrepen.

Of zoals Toon; zei als je doet of je blij bent,helpt dat soms.

Laat liever tot vervelens wachten op mijn begrafenisritueel.

Geniet, genoot van het Leven lijkt nu ;ben er bijna geweest.

Ja, ik weet het; voor enkele is dat dan misschien een feest.

Lente, Zomer gemaakt met Wolken ontwakend uit de wellen.

Misschien dat ze nu eens echt gaan ontwaken uit de doom.

Laat nu maar snel ontelbare bloemen ontplooien uit de wellen.

Nee, Natuur laat merken dat niemand je dan kan overtreffen.

auteur:Adrie van Gansen.22.5.2016.@

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:59 5 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 16 mei 2016

Oud en versleten zeer

Oud en versleten zeer.

lang gescheiden, doch voel je oud zeer en verlies.
Foto,s staan waar ze toen heel kostbaar stonden,
In de geest lijken wij soms nog steeds verbonden.
Zo slijten herinneringen hun wortels en verdriet.

Spreken we bij ons samen zijn met twee monden;
de foto’s zetten we ook weer terug in de zelfde rij.
Drinken nog steeds de zelfde zoete drank en wijn.
Ook de oude nestwarmte bij je weer snel gevonden.

Foto’s zijn niet meer wat ze misschien nog leken.
Ik voel; alles wordt nog steeds kostbaar bewaard.
Ook voelde en zag ik nu bij ieder prijken een traan.
Zo worden gevoelens in het stille hoekje bewaard.

Och wat was alles me toen ook zo kostbaar waard;
de plaats in “onze” is niet gelijk zoals vroeger was.
Toch zou ik soms willen dat alles als vroeger was
Maar dat is een Luchtkasteel, daar is alles bewaard.

auteur Adrie van Gansen.2016.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 15 mei 2016

Stralende Dag

Stralende dag

Het is weer heerlijk weer vandaag, en zo stralend; wat een dag!
Denk; wat heerlijk dat ik dit leven nog steeds verwachten mag.
Zo brengt de natuur ook steeds de voldoening aan mijn bestaan.
Zo ben ik weer heerlijk gelukkig wat dit gedicht ook uit straalt.

‘O God zo fijn, om weer heerlijk met het zonnetje en U te zijn!
Heerlijk leven, fijn dat het Leven gelukkig zo niet wil eindigen.
Nee, wil er nog steeds niet aan denken; eens te worden een lijk.
Gecremeerd of begraven; een monsterlijke gedachten eigenlijk!

‘0 mijn geliefd Leven, daar zal lang branden een Dichtersvuurtje,
voor alle lezers die met liefde van Gedichten vele gedichten lezen.
Schrijver ben ik heel lang geweest met liefde en tot de late uurtjes.
Vaak lopend in het woud, of warm en gezellig achter ja,een Vuurtje.

In gedachten laat ik me lopend langs het water door riet mee deinen.
Heb in huis natuurlijk met boekenkasten vol gestouwde vertrekken.
Natuurlijk ook veel bundels die ik van oudere en jongeren verstrek.
Vaak laat ik mijn hart en ziel door hun gedachten wat mee weg leiden.

auteur:Adrie van gansen

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:07 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 14 mei 2016

Een Virus

Even een naar Virus

Och meisje Lief, ik zou toch zo graag weer bij je willen zijn;
kon je me wat verzorgen, handschoenen aan; beestjes kriebelen.
Mijn gastjes, ik ben bang dat ze je ook even komen kriebelen.
Ach gij kleine donder, kom je me dan wassen in ijskoud water.

Ach even geduld, en we zwaaien weer vrolijk met beide benen.
En laat ons blijven lachen kleintje, samen zijn we zo weer blij!
Wil je ook zo graag met je mondje en je woorden horen dansen!
Maar zal nu zeker even moeten zieken,tot mijn beentjes zijn vrij!

Ja zat even in de rats; maar heb nu toch weer de volle moed gevat.
Geloof niet meer, dat nu mijn al einde zou moeten gaan beginnen,
Begin me af te vragen; genees ik weer ligt alles rommelig braak,
Nu het is wat raar zo het lichaam daar ligt wat slordig en eenzaam.

Ik was moe, en zag het leven zo eenzaam miet echt meer zitten;
Het wordt wel wat minder met de Gedichten die ik nu nog maak;
het zijn er steeds wat minder, maar het zijn nog steeds de mijne.
Zijn ze wat minder mooi geschreven, och dat is ook geen ramp;
ook al zijn ze geschreven onder een veel te zuinige kleine lamp!
auteur:Adrie.14.5.2016.

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:14 Reageer op dit bericht

Dinsdag 10 mei 2016

Medicijnen

Medicijnen

Slik dozen pillen met van die rare nare namen;
lijkt gekozen voor ouderen nog niet begraven.
Laten zien van dier rare nare bijverschijnselen;
lijken te komen uit Landen met heel veel graven.
Zie en zag me al hangen boven het graf een balk;
maar in mijn voorgevoel snel uit de kist gekropen.
Voelde dat ik ineens weer heel snel weer kon lopen.Wist niet dat ik nog in mijn begrafenis hempje lag.

Neem nu weer snel, angstig van alles ter hand.
Wil nu ook weer snel weg van uit dit duffe Pand.
Toch weer een nieuwe nacht en mooie nieuwe dag.
Kon nu zien, wat ik eerst allemaal niet meer zo zag.
Aan die balk boven het gat is het me snel bekomen;
van wat er voor mij in de shorten der Engelen lag.
Nee nam snel weer de vele wereldse zaken ter hand,
Genoot weer snel van bossen en Lanen hun bomen.
auteur:Adrie.10.5.2016.@.

Geschreven door Adrie van Gansen om 21:43 3 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 9 mei 2016

Mooie verdrietige ogen

Mooie verdrietige ogen.

Daar vliegt zacht zoemend een lief kushandje van me heen:
hoop dan stilletjes dat het kushandje bij het zonnetje komt!
Op die plaats waar de Regenboog na regen ook vaak komt.
Hoort mij vaak zeggen, ook de regen ging snel weer heen.

Ook heb ik buiten verdriet met mijn Lief ook mijn plezier;
Tranen maken zo in je gezicht vaak van die lelijke riviertjes.
Huil dan vaak om dan weer voelbaar: het lichamelijk verlies.
Maar veel verliezen zonder verdriet ;dat gaat ook weer niet.

Toen de pijn me laatst weer op God zijn matje bij hem riep;
zag in de spiegel, donkere ogen tonend heel zwart en diep.
God vergeef me; als ik huil en maak de ogen zwart en diep.
voel je denken en peinzen, Ad je moet weer zo lachen gaan.

Maar als ik alleen weer eens een pijntje van mijn ziekte had;
Ad kijk je Lief in de ogen en ga denken; open de ogen waar;
je ontdekt dan waar de kuit erg kostbaar in wordt bewaard!
auteur:Adrie.9.5.2016.

Geschreven door Adrie van Gansen om 21:33 Reageer op dit bericht

Vrijdag 18 maart 2016

Haar broosheid

Haar broosheid.

Ik ben een man die van gierigheid wil kennen geen bal;
mijn dichterswoorden, wie de woorden leest kent me a!
Raak buiten mijn gezondheid, ook al mijn duiten kwijt;
wie rekenend ziet; sterf als een door gieren beroofd lijk.

Was met mijn vriendin de laatste jaren steeds erg gul;
maar zie mezelf nu nog niet als een berooide arme sul.
Had een hart steeds open voor veel menslievendheid;
Maar al wordt ik arm, in mijn hart blijf ik blij en rijk.

Na de scheiding niet meer een mooi en groot eigen huis;
maar al ben ik nu dan gul, toch niet zo arm als een luis.
Heb ik straks geen broek, bleef wel een man met moed.
Hoefde nooit deemoedig voor rijken af nemen mijn hoed.

Mijn liefste Leeft als een lieve elf, zo luchtig en zo losjes;
ondanks broosheid beweegt ze tussen bloemen in het bos.
De lieverd, wil ook nooit van haar pijntjes horen of weten;
had ze immers geen kracht meer om aan andere te geven!

auteur:Adrie.18.3.2016@

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 27 februari 2016

Een blauwe aalbes

Een paarse aalbes

Zit weer dromend in de lommer van een Waterwilg bij de Vliet.

Voel langs mijn enkels mooie paarse Aalbessen even kriebelen.

Zien van een mooie waterlelie bracht me weer bij mijn harde les.

Piekerde over een hoge medicijnenrekening die de Post liet zien!

Mijn nachtmerrie in de vroege ochtend was wat de Post liet zien.

Deze droom liet ik deze ochtend eerst over de Vliet heen waaien!

Wilde dat ze niet mij, maar aan een ander adres gezonden waren.

Nee de mooie bloemen van mijn lieve Vriendin had ik niet gezien.

Apotheek en verzekering lieten zien dat ik hun niet vergeten kon.

De Post creëerde; nu heel verdrietige zware zwarte hoge wolken.

Overvielen als heel donkere wolken, geladen met scherpe dolken.

Ze vloerde me even, nu even met hun in het wild stekende dolken.

Nee ik wil nu andere gevoelen, kracht en weer een sterkere geest.

Dit alles past niet meer bij mij, mijn ziekte geeft aan zwakker lijf,

Nee mijn ziekte M.S. begon nu weer zo’n 45 jaar geleden bij mij;

45 jaar waarin mijn ziekte haar donkere kanten veel heeft beleden.

auteur:Adrie van Gansen27.2.2016.@

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 14 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 24 februari 2016

Een libel

Een Libel

Onze naasten gaan vandaag weer hun eigen daagse weeg;
buiten wat studie en gedichtenbundels wel verdomd alleen
Overhemden zweten middels hun lucht wat ik gisteren deed.
De wind waait merk ik nu, wat zacht en zwoel over de deel.

Mijn dwalende blik van buurs drogende broeken tot het riet.
Dan zoekt mijn blik verder over golvend riet langs de Vliet.
Ook het naderende vissersbootje ontging mijn ogen nu niet.
Zie dat hij zijn vele palingfuiken komt legen achter het riet.

Staat nu ook al klaar; zwarte auto van het Uitvaartwezen!
Aan lopende naaste Buren, betasten en voelen droef de kist!
Kerel had aan je hart gedacht; roddelen enkele hun aandeel.
Je wist het toch? Vroeg of laat kom je toch jezelf eens tegen!

Maar mijn hart zingt voor hem, maar ik wel zacht en zoetjes;
een visje speels schuins over het water langs het donkere riet;
een heel mooi natuur beeld met ogen die het nog willen zien!
Keek naar het riet, waar een mooie libel over heen kwam zoeven.
auteur:Adrie.24.2.2017.@

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 16 februari 2016

Bij Doortje in de Herberg

Bij Doortje in de Herberg

Mijn Ziek lichaam zou eigenlijk veel meer moeten rusten;
maar het Dichtershart ziet dan dingen wat het graag lusten,
gaat de geest zoekend naar moois dichtend door het leven.
Mijn jeugdig hart en ziel gaan als troubadour door 't leven.

Mijn nog speels en jong hart kiest voor het eeuwig Leven.
Ook kijken de Artsen soms wat vermoeid naar mijn Leven!
Of kijkt men wel wat verdrietig naar dit onmogelijk streven;
om dat ze mij toch het einde en rustig sterven willen geven.

Aan die mooie en knappe natuur, heb ik mijn hart verpand.
Kijk naar de boer, makend met zijn zeis die mooie kloven.
Door van de Herberg heeft me bij de warme Haard gezet.
Kijk nog eens naar Tinus met zijn mooi gemaaide Kloven.
Geniet van het vuur bij Doortje, zelf nu op een warme stoof.

Weet het; ben vaak ook dromend en misschien ook te rustig.
Ook rijzen dan ineens wat weemoedige tranen in mijn ogen.
Wordt tot in het diepst van mijn hart en ziel weer bewogen.
Ga dan zitten dicht bij een kabbelend water heel erg rustig.
auteur:Adrie.16.2.2016@

Geschreven door Adrie van Gansen om 21:06 6 reacties Reageer op dit bericht

2 reacties op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels