Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Zaterdag 14 augustus 2010

Ontsluierde geheimen

Ontsluierde geheimen

Delft zijn vele stille waters zijn rustgevend,

alles is nu in mijn gedachte weer om het even.

Wat ik in mijn dromen vannacht ondernam,

geef ik nu de vrije loop over Delft zijn waters.

Bedenk de tranen die ik waarom ook vergoot,

het is pijn die steeds aan je blijft knagen,

mijn hoop, liefhebben en zeurende vragen,

zijn nu toch van alle nut en zin ontbloot;

en zonder schikken, en weer herschikken,

weg gooien, zeuren ze door tot je dood.

Geluk mijmert niet; vragen niet noch gissen,

geen peilen, waar kennelijk geen bodem ligt;

geen open ogen, voor gesloten geheimenissen;

ze ontsluieren immers nooit in je aangezicht.

auteur:Adrie.14.8.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:06 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Vrijdag 13 augustus 2010

Een gezamelijke weg

Een gezamenlijke weg

Als door god gekozen, leiden we samen een weg,

al was mijn hoofd nog gevuld met allerlei vragen,

teveel vragen, mensen en oordelen in opgeslagen,

die door ons ingeslagen weg niet konden behagen.

Hebben verschillen; maar ook onze liefde allebei;

maar het was ook onze dicht en schilderkunst.

En van de Dichters; was onze voorkeur en smaak,

weer dezelfde dichter die we onze voorkeur gunde.

We spraken ook veel over ons vroeger huisgezin,

ook over vullen van lege magen van pleegkinderen.

Ook nu natuurlijk over het missen van zonneschijn;

die zich nu moeilijk achter de grijze wolken laat vinden.

We spraken over onze verschillende levenswegen,

maar werden steeds door de reden weer afgebroken.

Zeg; waren we vroeger reeds al alleen geweest,

dan hadden we elkaar beslist al eerder gesproken.

auteur:Adrie.13.8.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:49 Reageer op dit bericht

Donderdag 12 augustus 2010

Beschermengel

Mijn Bescherm-engel

Wordt wakker onder het kraaien van een haan,

later gevolgd door klokken die 10 uren slaan.

Zie bleek zonlicht, door een wolkendek omsloten,

de regen die niet had gevloeid, maar vol gegoten.

De blijmoedigheid kwam vandaag weer aan bij mij,

en sprak me in een droom al toe, ik blijf aan je zij.

Zag in die droom een rouwstoet over de dijk gaan;

maar mijn Bescherm-engel liet de stoet op hol slaan.

Ja, ook allen; schuw, sluw, arm of heel rijk,

ook voor hun zal eens de statie trekken over de dijk.

Het geluid van de regen vult de kamer heel gestaag,

en het zou net als gister, weer zonnig zijn vandaag.

Ik weet ,,Het leven is vluchtig, de Eeuwigheid lang”,

maar bedacht, ben na mijn lessen niet meer bang.

Nieuwsgierigheid, maakt dat ik naar een blik verlang,

ondanks jonkheid; ben ik voor de eeuwigheid niet bang.

Men vraagt mij wel eens, waar komt die moed vandaan,

ach ik begin met een dicht, zang en lach elke dag,

en merk steeds dat ik hieruit put, die moed en kracht.

auteur:Adrie.12.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 21:35 Reageer op dit bericht

Woensdag 11 augustus 2010

Vissersbootje

Een vissersbootje

Op het strand en weide is het nog erg stil,

de maan verspreid wat mager zijn licht.

Het is meer dan fris, het is nu kil en koud.

Mis nu al het zonnetje zijn warme gloed.

Hoe gierig speelt nu in dit na-zomerseizoen,

door het ritselend riet nu het licht der maan.

Hoor brullend en kwakend een brulkikker gaan,

zacht vliedt een eend haar kroost in het groen.

Zie in het mager maanlicht op de stromen,

een vissersboot door het riet aankomen,

Hij tuurt, gluurt, fluistert en luistert,

met zijn aandacht aan zijn vis gekluisterd.

Zie een wild zielig spartelend flitsend visje,

wat onmachtig door het riet heen schiet.

Hoor een mooie nachtegaal, zingen zo schoon,

vol gratie, voor de dichter, God en zijn zoon.

Soms voelt het leven als droefenis en pijn,

duizenden dingen lijken je dan te bedreigen,

dan zou je angstig naar de hemel willen reiken.

Dan huil ik maar eens uit van tijd tot tijd.

auteur:Adrie.11.8.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:13 Reageer op dit bericht

Maandag 9 augustus 2010

Rookwolk

Als een rookwolk

De zomer komt nu weer verder in het verschiet;

zong voor hem al een minnaars en afscheidslied.

Trekt nu weer voort, om andere landen te zien.

Voel me door zijn vertrek; verlaten en verlegen,

wat glimlachend, plooide het zonnetje zijn mond,

terwijl ik weer een dichtgeslagen boek ga lezen.

Maar grijze wolken kleuren nu steeds de hemel,

er is soms maar even een straaltje hoop op zon,

lijkt of het najaar; vroeg kreeg de zon zijn troon.

Wie en waar droegen ze het zonnetje ten grave,

de duinen nu al verlaten; en leeg hun bestaan;

gelijk een rookwolk of schaduw, is de zon vergaan.

auteur:Adrie.9.8.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:00 Reageer op dit bericht

Zondag 8 augustus 2010

Loerend onweer

Loerend onweer

Ik hield van haar, maar veel te intens,

waren samen; een geheel ander mens.

Werd even het voedsel van wat logen,

die door mijn hart hebben gevlogen.

Mijn liefde kon haar niet boos bekijken,

wilde alleen mijn verdriet verbergen,

was wel bezig mijn warm hart te tergen.

Maar dacht nu; moet alles verloren zijn:

of nu het verdriet in mijn hart gaan etsen.

Zag de dichter maar begreep hem niet,

hij wilde liefde eten maar geen haat.

Wacht nu tot het leven weer ontwaakt,

eet niet uit elke hand die men biedt.

waakt over slangen onder mooie bloemen,

en ziet dat de zon het groen verschroeit,

achter mooie wolken soms onweer loert.

auteur:Adrie.8.8.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:31 Reageer op dit bericht

Zaterdag 7 augustus 2010

Warm bloed

Warm bloed.

Men ziet het zonnetje niet de laatste dagen,

nu we alleen zien de wind zijn lastig plagen.

De heesters van bloem beroofd, kaal en nat.

Ook het roosje spiegelt zich zielig in een plas.

Mensen, gelokt door het zonnetje naar buiten,

kijken nu weer wat meewarrig door de ruiten.

Lief zonnetje, speels stralend door het lover,

waar ben je gebleven met je mooie getover.

Het was heerlijk te zien; hoe men je minde.

Je toverstralen verkwikte, deed hun zo goed.

s'Morgens je oogopslag, drong al bij ze binnen.

Merkte weer hun bronnen van warm bloed.

auteur:Adrie.7.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:13 Reageer op dit bericht

Vrijdag 6 augustus 2010

Kerkklokken

Kerkklokken

Het is ochtend; hoor de Kerkklokken slaan;
er vallen nu dicht-woorden als sneeuwvlokken.
Snel wordt er pen en papier bij betrokken,
voor dichten die snel op het papier ontstaan.

Ik kon mijn pen, papier en ogen niet geloven,
zo was ik voor dit plotselinge geluk beducht.
Maar wat mijn ogen meenamen in hun vlucht,
dat zou ik mij en de lezer niet laten ontroven.

Schudde onmacht af; om tot woorden te raken.
Ontspanning dwong, om nog tot dicht te geraken.
Beelden, nu vergezeld van verloren woorden,
zelfs mijn gitaar vroeg weer om zijn acoorden.

Het Delfse land met zijn vele waters en aren,
lag daar windstil tot aan zijn einde uitgestrekt;
ik wilde, dat deze natuur hier bijna zo perfect,
in mijn gedachten waardevol zou kunnen bewaren.
auteur:Adrie.6.8.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:07 Reageer op dit bericht

Donderdag 5 augustus 2010

Zwart beschenen

Zwart beschenen

Vanuit macht lijkt nu ieder ding,

voor eeuwig te zijn verdwenen.

Alles wat me hier ter harte ging,

wordt weer met zwart beschenen.

Uw brieven zijn nu nog zwarter,

dan de ooit gedroomde nacht.

Ik zal je missen boven het strand,

zee-meeuwen pikkend uit je hand.

Nu voelt alles scherp en stekend,

zoals de smid zijn vonkenregen.

Brieven hebben een knauw gegeven,

wordt je nu in je Ambt verheven?

Zwart nu de Hemel rullig je strand,

stil als U het duinrijk voor me sluit,

maar lief laat het zonnetje me er uit.

Ik zal je missen mijn mooie Delfse land.

auteur:Adrie.5.8.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:03 Reageer op dit bericht

Dinsdag 3 augustus 2010

Witte rozen

Witte rozen

Met haar witte rozen voor mijn gezicht,

zie ik haar nog zacht naar binnen treden,

sierlijk en luchtig met haar snelle schreden.

Haar ogen heel flonkerend op mij gericht,

mijn ogen dan spiegelend op haar gezicht.

Maar de les zou ik snel moeten dragen,

ook mijn hart wachtte er snel ontluistering.

Richt nu mijn hart op alles wat mooi is,

wil list en bedrog niet zien zegepralen,

vertrapt,en bedrogen mij te zien dwalen,

als je wil, dan wordt ieder einde een begin.

Ik wil nu een andere mooie tijd doen leven,

die weer betekenis aan het leven gaat geven.

Anders dan de dingen die we samen deden,

maar nu reëler dan onze liefdes fantasie.

auteur:Adrie.3.8.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:51 Reageer op dit bericht

Maandag 2 augustus 2010

Voer voor Logen

Voer voor Logen

Men zegt Jongeren niet dat dromen bedriegen,

als zij dan van die mooie dromen voor zich zien,

laten zich als mens door dromen in slaap wiegen.

We hebben dan geduld, omdat ze vaak vervliegen.

Ontnemen hun mooie dromen dan ook liever niet.

Ja, enkele dromen zullen zij de waarheid vinden,

zeker als die dan elkaar met hun fantasie verbind.

Zullen echte vrienden ooit verraders vinden,

als zij hun, het lood aan de vleugels binden,

wat hun dan drukt met de neus in de grond.

De mooiste bloemen aan hun pad ontsproten,

lijkt dan weer dezelfde wildernis als voorheen.

Geliefden die samen eerst van het leven genoten,

zien dan soms plots hun gezamenlijke weg gesloten,

radeloos, en bedrogen zoeken ze dan om zich heen.

Zij sluiten dan verdrietig teleurgesteld de ogen,

en keren zich dan vaak walgend van het leven af,

wat ze dan vaak worden, is voer voor de Logen,

geboren uit pijn, verdriet, en bedrogen dromen.

auteur:Adrie.2.8.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:21 Reageer op dit bericht

Zondag 1 augustus 2010

De Pastorie tuin

De pastorietuin

Soms zoek ik naar mooie herinneringen,

om weer vreugd te geven aan het heden.

Mooi was het kinderspel wat wij deden,

dan geboren uit onze rijke kinderfantasie.

De rijk gevulde boomgaard van de Pastorie,

stevig ommuurd met dikke grijze stenen,

als omsluiting van het rijke roomsche leven,

een rijk wat alleen de Pastoor mocht betreden,

iets wat ik in mijn speelse kinderjaren niet zie.

Maar God zat 's avonds aan met ons gezin,

en achter elke deur kon de duivel komen,

die nam ons dan rücksichtslos de hel mee in,

ik weet niet hoe we dan konden ontkomen?

Ik weet niet of het kind zijn ons is ontnomen,

maar eens krijgt ieder einde een nieuw begin,

en steeds in onze herinnering weer opgenomen.

auteur:Adrie.1.8.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:08 Reageer op dit bericht

Zondag 1 augustus 2010

Paarse jurk

Paarse jurk

Soms zie ik ze wel lopen,

vaak s'avonds op straat,

in een versleten paarse jurk,

jij die eigenlijk niet bestaat.

Of mager in een zwart pak,

krijtstreepvan Bijenkorfsnit,

geleend mijn vaders gelaat,

of tot mijn grote schrik,

zie ik soms in een spiegelruit,

mezelf die daar verder gaat.

auteur:Adrie.1.8.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:06 Reageer op dit bericht

Zaterdag 31 juli 2010

zwevende vogels

Zwevende vogels

Loop drijfnat door de regen,

beelden voor U te vangen,

zoals mijn buur van negen,

haar nieuws verlangen.

Of vertel U dat ik gister,

weer liep vrolijk en blij,

mijn liefde aan mijn zij.

Ja het leven van een dichter,

gaat niet altijd over rozen.

maar lijk soms een werkloze.

Ik wil u ook laten zien hoe,

wreed soms het dichten is.

Laat zweven mijn gedachten,

als vogels naar hun aard,

drijvend op hun vleugels,

tot de thermiek rusten gaat.

auteur:Adrie.30.7.2010.

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:18 Reageer op dit bericht

Vrijdag 30 juli 2010

Nachtegaaltje

Nachtegaaltje

De meeste van mijn Dicht en schilder jaren,

verstreken in een tijd van pijn en ziektedagen.

Schreef van het Nachtegaaltje in het lommer,

als het zonnetje weer zijn stralen had gespreid;

dan met pen en papier zonder echte kommer;

zwierf door bos en woud; door de heerlijkheid.

Als ik nu terugblik over mijn kunstverleden,

blijft er niet veel meer over wat me spijt,

al vroegen enkele levenslessen wel respijt.

Ook werd de tijd soms wat jammerlijk besteed.

Schilder en dichtte dan ook steeds over natuur,

dacht en vond steeds dat ze bij mij hoorde,

zoals de vele seizoenen ook verbonden zijn,

en zo zitten we al vele jaren in dezelfde trein.

Meer dan een halve Eeuw was ik mezelf trouw,

en keerde steeds het kwaad mijn rug ten goede,

ontweek, wat me voor heengaan zou behoeden.

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:04 Reageer op dit bericht

Donderdag 29 juli 2010

Echte liefde

Echte liefde

echte liefde klinkt soms als een toverwoord,

vol gevoel van zoete harmonie en melodie,

dat lieve woord met haar geheim aan boord,

dat raadsel; gewild bezit van vele hun leven.

Maar wat het uitdrukt en wat het zegt,

geen dichter die het je echt zeggen kan,

en komt niet verder dan brokken gebed.

Al blijf ik met deze vraag nog rondwaren,

de tijd verstrijkt en kent geen medelij..

Liefde heeft een in het hart geboren grens,

die niet door bedrog wordt geschonden.

Maar als die gouden zeeën blijven stromen,

wachten ze alleen op mij, in deze liefdesdromen.

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:11 Reageer op dit bericht

Woensdag 28 juli 2010

Het lieve kleine roosje

Het lieve kleine roosje

'O lief klein roosje hoe komt gij nu zo bleek,

jij die eerst zo mooi en uitbundig kon bloeien,

Ach, het was deze zeer warme zonneweek,

nu verwelkte er veel mooie rozen en bloemen.

De hele natuur hijgde en brandde van dorst,

zelfs het zand stoof nu van droogte in het rond,

spleet zich op, en scheurde zo zijn mooie korst,

maar naderende regenwolken, lestte de dorst.

Floot nog even een lief deuntje op mijn fluit,

het was het lieve roosje gegund de schavuit,

kuste haar lieve rozenmondje, piepte het uit,

was duidelijk niet voor andere; als haar beduidt.

De volgende dag, zo laat als ze had verwacht,

trof ik haar aan, drukkend het kopje naar voren,

was me door de drukte deze dag niet verloren,

ja, lief roosje; hoorde gefluister tot in de nacht.

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:52 Reageer op dit bericht

Maandag 26 juli 2010

Tranenvloed

tranenvloed

Bedeesd begroette de morgenstond de wolkengordijnen,

verloren gegaan het zonnetje zijn mooie zegenstralen,

die van het doffe zwart, weer zacht licht ging maken.

Volgde haar zo lang haar heerlijkheid bleef schijnen.

Grauw is nu de Hemel en verlaten en stil het strand.

Volg de wolken die het zonnetje hebben verdreven,

het zonnetje, wiens zachte licht de mensen liet leven,

zijn stralen hebben we geproefd, de schaduw misprezen.

Nu de nacht reeds vroeg verschijnt door het lover,

en de dag van de avond kim ons al vroeg begroet,

zie ik vertederend verdwijnen het zonnetje zijn gloed,

wat vreemd bij me opriep, een verliefde tranenvloed.

auteur:Adrie.26.7.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:26 Reageer op dit bericht

Zondag 25 juli 2010

Haar bleke gelaat

Haar bleke gelaat

'O, mooie droom, kom, 'O kom..............

jij staat daar steeds met je blonde Engelenhaar,

ik loop dan vol verlangen naar je te schreeuwen,

maar mijn mooie droom, maar ziet nu niet om.

'O mijn bleke vlam, mijn mooie droom,

hoor een schaterlach, door kinderen zo geducht,

Nimf of Fee, zij rennen heen in een wilde vlucht,

maar hoor iets terzij, sta stil, en snuif haar lucht.

Ze komt, en vleit zich hemels aan mijn zij,

haar hemelse ogen zien me aan en kijken blij,

blauwe ogen, heel vurig in haar bleke gelaat,

heerlijk dat stukje Hemelse wereld is van mij.

Hemelse muziek.........jawel; dat hoort erbij.

Soms wordt dit deuntje dan wat overstemd,

om dat ik verlegen wordt in mijn nachthemd.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 juli 2010

Aan de toog gezeten

Aan de toog gezeten

Hoe somber eenzaam en verlaten,

was hij weer aan de toog gezeten,

het zou een wonder mogen heten,

het bleek ook niemand te verbazen,

dat hij en zijn hondje nog in leven waren.

Dit kwam er dus van ons terecht,

na die verwoed schrijvende jaren,

hij praat in zichzelf met gebaren,

versta geen woord wat hij zegt.

Hij heeft al zo lang niets meer,

vrolijks aan de wereld te vertellen,

je hoort geen zucht, lach of traan,

buiten zijn borrel heeft alles afgedaan.

Geen blik doet hem mij bemerken.

Wilde dat zijn hart het mijne verstond,

maar er spreekt geen werelds leven,

meer uit die sombere blikken en mond.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels