Hartkronkels

Zondag 1 maart 2009

Lenteboden

Lenteboden
In mijn tuin vertellen me de eerste paarse bloemetjes, houdt allemaal toch moed, het voorjaar komt er aan. Een mooie paarse mening, waar ik volledig achter sta. Ik stuurde meteen een Kushand naar die stralende zon, zelf vechtend tegen de mist, die vond dat nu alles kon.
Ik zakte voorzichtig neer in het mooie heidekruid, blies in mijn gedachten, de zon achter de wolken uit. Boris mijn hond, knorde en morde wat binnensmonds, baas; ik wil eigenlijk eerst nog een blokje met je rond.
Och Boris met mij moet gij vandaag niet willen spelen. Merk jij vandaag niet mijn bezorgd,verdrietig gevoel. Bezorgdheid en verdriet om schouder en dichtvriendin! Een bezorgdheid wat ik nu niet echt met je kan delen!
Toen schoof ik zachtjes mijn stoel, hem nog wat nader. Boris legde kop en poten troostend bij me op schoot. waarna heel begrijpend likkend mijn lichaam omsloot. Boris, soms lijk je even, een alles begrijpende vader!

auteur:Adrie.1.3.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:23 Reageer op dit bericht

Zondag 1 maart 2009

Opnieuw

Opnieuw

Uit het niets weer beginnen

Beginnen,

je krijgt het niet aangereikt.

Het voelt als grijpen

in handen gevuld met lucht.

of grijpen naar vleermuizen

langs je scherend in vogelvlucht.

als grijpen naar een oor

wat je bij de afwas reeds verloor

Ik heb jaren geleefd

als een voetafdruk

die weer verwaaide

in de losse stoffige aarde

Bij het ontwaken

waren de buren

steeds mijn gids

en trouwe wakers

die elkaar vertelde

dat het weer werken is.

Snachts vertelde de sterren

en mooie dromen

dat de liefde weer zou komen

warmte en nieuwe liefde,

een Canon klick-moment.

De Pastoor zegt

dat Jezus de weg

heeft gevonden.

Maar zoek naar het begin

alles vergeten

wat ik ook weer vergat.

auteur:Adrie.1.3.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 28 februari 2009

Woest golvende Zee

Golvende Zee

Janske zei; “de Liefde is als het leven”,
soms vervliegend tot een wolkje rook,
of een vluchtige schaduw na je dood,
als psalmen galmend zijn weggedreven.

De kleur op je wangen eerst roodgloeiend,
worden dan witter en valer van kleur.
Rozen eerst de ruimte's vullend met geur,
tot de liefde wordt een gesloten deur.

En zoals je uit je levenslessen later weet,
de liefde is als een woeste golvende Zee.
Op het grijzend haar dan alleen bladergoud,
haar hart bleef jong en haar gelaat werd oud.

auteur:Adrie.28.3.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:49 Reageer op dit bericht

Vrijdag 27 februari 2009

In de Supermarkt

In de Supermarkt

Hoorde het verheugd in mezelf zeggen,
ik leef, ik leef, blij dat ik nu nog in je leef.
Had jij, me je liefde niet eerder kunnen brengen.
Zij bleek een heel lieve dierbare herinnering,
in wie ik nog steeds had voort geleefd.

Het gesprek kwam bij het verlies der jaren,
waarbij ik eerlijk met haar heb betoogd,
dat door mijn uiterlijk gelogen schoonheid der jaren ,
zonder creme's niet meer hadden kunnen evenaren,
wat ik voor haar dan ook zou hebben gepoogd.

Hoopte nu beiden, dat de Winter zou gaan zwijgen,
we zouden samen weer kunnen gaan zwerven,
zonder een wit Winterkleed aangemeten te krijgen.

Bedacht; heb geleefd in een graf zonder zerk,
geen Latijnse mis in een der roomse Kerken.
me te snel berust in het mijn gekregen lot,

en me daarin, te snel aangeboden aan God.

auteur:Adrie.27.2.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:59 Reageer op dit bericht

Donderdag 26 februari 2009

Verzorgingsstaat

Verzorgingsstaat

De trieste resten

van een Verzorgingsstaat.

Wegkwijnende mensen.

Zieke en bejaarde,

die vergaten,

wat ze zelf nog wenste.

Vragende gapende handen,

die vergaten wat ze moesten.

Waden wanhopig door ons ego,

met vragen wat ze moeten.

Even aandacht en liefde.

Ze gaan weer even leven.

Mogen even vertellen,

hun sociaal en menselijk bewegen,

maar slechts heel even.

Mensen worden nummers en dingen,

op afroep ieder even komen zingen.

Niet te vals of te hoog,

anders kom je ook bij de dingen
.
auteur:Adrie.26.02.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:18 Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 februari 2009

Bles

Bles

Als heerlijke jeugdherinneringen is het klinken van zijn bellen,

verdrietig, dat zijn even oude baas hem nog zo blijft kwellen.

Het door Bles opgeschoffelde zand, schuift stoffig naar de kant.

Grote zwermen lastige vliegen, blijven hun tocht vergezellen.

Bles die met zijn hoofd schud door hun aanhoudend kwellen.

Zijn hoofd met een rafelig versleten halster vermoeid omlaag,

zo trekken ze voor me uit, langs akkers, lommer en velden,

zijn bellen blijven langszaam voor me uit, heel eentonig schellen.

Op de bok zit een man, gelijkend als Bles zijn evenbeeld.

Niets te zien; wat zijn oude vermoeide geest nog wat streelt.

Verweerd zijn hoofd en haar, door z'n hand wat verdeeld.

Zijn gestaag klappende zweep maakt Bles niet meer bang.

Zij hebben duidelijk, heel lang samen hun werk verdeeld.

En zo sukkelen ze samen hun leven nog door.

Zo samen naar de Hemelpoort.?

auteur:Adrie.24.2.09.©

Uit mijn Bundel.

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:24 Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 februari 2009

Een korte Romance

Een korte romance

Voor de toonbank stond een dame,

gelaat nat geweend van tranen,

haar man had haar geslagen,

en na een carnavalsromance verlaten.

Zelfs de maan keek op haar neder,

't stormde nu uit alle hoeken en streken,

want de gevolgen na de korte romance,

dat had ze nog niet nader bekeken,

maar de storm kon niet ontbreken.

De man wringd verslagen zijn handen,

had zijn gevoelens niet kunnen bedwingen,

ze had volgens hem het risico kunnen bedingen,

dat het niet zou blijven bij zakdoeken wringen.

Auteur:Adrie.24.,2.09

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:08 Reageer op dit bericht

Maandag 23 februari 2009

Levensmelodietje

Mijn melodietje

Zie tijdens mijn ochtendwandeling enkele knulletjes staan,

waarbij de ondeugd van hun rakkerige gezichtjes straalt.

Zeg meneer, volgens ons bent u zo dronken als een vergiet?!

Nee jongens, loop wat slecht, ik ben al jaren heel erg ziek,

maar wil niet, dat God daar boven dat zal zien!

Ik wil blijven lopen, en God maar steeds laten geloven,

dat mijn tijd en pasje, nog lang niet weg zijn of verlopen.

Indien ik in de vroege ochtendkoelte heb gezongen,

mijn door rood en ochtendstond gekleurd melodietje,

en het laatste geluidje van mijn lippen is verzwonden,

dan loopt de tijd pas echt af, van mijn levensmelodietje.

Als God hoort, louter gemurmel, tot vergeef me,

dan fluisterd hij het heel erg zacht in mijn oor,

U Lichaam en melodietje; zijn nu echt versleten hoor!

Nu uitgesproken, gezongen, gefloten, en nu gezwegen!

auteur:Adrie.23.2.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:54 Reageer op dit bericht

Maandag 23 februari 2009

Mijn schrijverspen

Mijn schrijverspen

Geen vriend was steeds zo trouw als jij,

mijn schrijverspen vergeet ik nimmer meer.

Als de slaap en rust even van me keert,

dan vind ik je daar steeds immer weer.

Al jaren gaan wij zielsvertroostend saam,

en schrijven we vaak met lust en schrik,

niemand die ons van elkander kan scheiden.

Pas bij mijn laatste adem en snik,

zijn wij van elkander te scheiden.

auteur:Adrie.23.02.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:07 Reageer op dit bericht

Berichten van 23 februari 2009 tot 1 maart 2009