Verzorgingsstaat

Dinsdag 24 februari 2009

Bles

Bles

Als heerlijke jeugdherinneringen is het klinken van zijn bellen,

verdrietig, dat zijn even oude baas hem nog zo blijft kwellen.

Het door Bles opgeschoffelde zand, schuift stoffig naar de kant.

Grote zwermen lastige vliegen, blijven hun tocht vergezellen.

Bles die met zijn hoofd schud door hun aanhoudend kwellen.

Zijn hoofd met een rafelig versleten halster vermoeid omlaag,

zo trekken ze voor me uit, langs akkers, lommer en velden,

zijn bellen blijven langszaam voor me uit, heel eentonig schellen.

Op de bok zit een man, gelijkend als Bles zijn evenbeeld.

Niets te zien; wat zijn oude vermoeide geest nog wat streelt.

Verweerd zijn hoofd en haar, door z'n hand wat verdeeld.

Zijn gestaag klappende zweep maakt Bles niet meer bang.

Zij hebben duidelijk, heel lang samen hun werk verdeeld.

En zo sukkelen ze samen hun leven nog door.

Zo samen naar de Hemelpoort.?

auteur:Adrie.24.2.09.©

Uit mijn Bundel.

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:24 Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 februari 2009

Een korte Romance

Een korte romance

Voor de toonbank stond een dame,

gelaat nat geweend van tranen,

haar man had haar geslagen,

en na een carnavalsromance verlaten.

Zelfs de maan keek op haar neder,

't stormde nu uit alle hoeken en streken,

want de gevolgen na de korte romance,

dat had ze nog niet nader bekeken,

maar de storm kon niet ontbreken.

De man wringd verslagen zijn handen,

had zijn gevoelens niet kunnen bedwingen,

ze had volgens hem het risico kunnen bedingen,

dat het niet zou blijven bij zakdoeken wringen.

Auteur:Adrie.24.,2.09

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:08 Reageer op dit bericht

Maandag 23 februari 2009

Levensmelodietje

Mijn melodietje

Zie tijdens mijn ochtendwandeling enkele knulletjes staan,

waarbij de ondeugd van hun rakkerige gezichtjes straalt.

Zeg meneer, volgens ons bent u zo dronken als een vergiet?!

Nee jongens, loop wat slecht, ik ben al jaren heel erg ziek,

maar wil niet, dat God daar boven dat zal zien!

Ik wil blijven lopen, en God maar steeds laten geloven,

dat mijn tijd en pasje, nog lang niet weg zijn of verlopen.

Indien ik in de vroege ochtendkoelte heb gezongen,

mijn door rood en ochtendstond gekleurd melodietje,

en het laatste geluidje van mijn lippen is verzwonden,

dan loopt de tijd pas echt af, van mijn levensmelodietje.

Als God hoort, louter gemurmel, tot vergeef me,

dan fluisterd hij het heel erg zacht in mijn oor,

U Lichaam en melodietje; zijn nu echt versleten hoor!

Nu uitgesproken, gezongen, gefloten, en nu gezwegen!

auteur:Adrie.23.2.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:54 Reageer op dit bericht

Maandag 23 februari 2009

Mijn schrijverspen

Mijn schrijverspen

Geen vriend was steeds zo trouw als jij,

mijn schrijverspen vergeet ik nimmer meer.

Als de slaap en rust even van me keert,

dan vind ik je daar steeds immer weer.

Al jaren gaan wij zielsvertroostend saam,

en schrijven we vaak met lust en schrik,

niemand die ons van elkander kan scheiden.

Pas bij mijn laatste adem en snik,

zijn wij van elkander te scheiden.

auteur:Adrie.23.02.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:07 Reageer op dit bericht

Zondag 22 februari 2009

De Straatmuzikant

De straatmuzikant

Als men in het Centrum bijna zonnedronken,

met hun liefste nu stralend loopt te pronken,

dan kan hun het zich gemis pijnlijk beklimmen,

dat Jan zijn instrumenten nog zo liet klinken.

Men voelt dan romantisch in hun herinnering,

langs hun passerende schaduwen en schimmen,

de verlatenheid door deze muzikant beklimmen.

Men wordt zich dan weer bijna pijnlijk bewust,

dat blijvende eeuwigheid niet te verwerven is.

Steeds romantischer klonk dan zijn mooie muziek,

in hun harten, nog lang, nog zeer lang nadien,

heeft zijn klare en heldere muziek geklonken,

opgegaan in hart, herinnering en romantiek.

auteur:Adrie.22.2.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:33 Reageer op dit bericht

Zaterdag 21 februari 2009

Gefluister

Gefluister

Als mijn energie in de ochtend nog voor handen is,
en het wolkendek nog open en onbewolkt,
dan luister en kijk ik weer naar de verre horizon,
die dan vaak weer rood, open en breed voor me ligt.
de wind klinkt dan; of het ademzacht gefluister is.

Licht en rood aan mijn ogen ontloken,
streelt het zonnetje dan liefelijk mijn wang.
De vogels, dan net uit het nest gevlogen,
strelen dan mijn oren met hun gezang.

Sinds U en de natuur mij weer beseffen deed,
dat mijn verlies alleen mijn zelfvertrouwen was,
verloren; als liefde de mooie en Romantische naam
toen heb ik de pijn en verlies weer bij me afgedaan.
En de laatste herinneringen zijn nu voortaan verleden.

Mijn verdriet maakte dat ik geen geluk meer genoot.
Het leek of alleen het verdriet me nog kon behagen,
tot ik onder het proeven van nieuw geluk en geloof,
het zelfbedrog en kastijding nu kon laten varen.

En nu mijn pijnlijk getergde hoofd, neer kon leggen,
tussen je warme liefdevolle handen in je schoot.
Nu kon ik zeggen, al het pijnlijk verleden,
is bij mij nu verslagen tot mijn dood.

auteur:Adrie.21.2.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:05 Reageer op dit bericht

Vrijdag 20 februari 2009

Mijn bankie

Mijn bankie

Zit te schilderen in het Park, zittend op een bankie.

Al schilderend ontwaar ik vele melodieuze klankie's.

Hoorde, voelde en zag een murmelende beek,

die vrijelijk en kabbelend over mijn voeten streek.

Een protserige dame, tikte met lichte schreden,

haar hakkie's tikkend en tokkend over de stenen.

Als kunstwonderen waren haar prachtige benen,

die heel even mijn schilders ogen mochten strelen.

Maar Vadertje tijd, die niets als heilig beschouwt;

roept als hij dit prachtige beeld even aanschouwt,

hier gaat de tijd je verf en penseel even te boven,

als hij dit beeld weer van me af komt roven.

'O mijn zacht penseel, altijd zo snel en fiks ervaren,

lukt het nu niet, om snel dit kunstbeeld te evenaren.

Maar er begint me nu spijtig ergens iets te dagen,

nog nooit mijn ogen zo lang over iets heen geslagen.

auteur:Adrie.20.2.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:25 Reageer op dit bericht

Woensdag 18 februari 2009

Een fontein

Een Fontijn

Aan de rand van het bos zag ik bloemen staan

Waarbij de wind langs hun stengels gaat.

Bloemen al waren het boden, gezonden door de Goden.

Of was het de min, die zich oprichten onder de wind.

Als je dat nog niet bijzonder vindt.

Een kring van mooie paarse violen,

al waren het een fontein, zo teder en klein.

En in het midden heft zich een enkele narcis,

die treurt van droefenis.

De viooltjes smachten van minne,

brandend vol liefde van binnen.

Dit alles voor die treurende narcis.

Zij geuren hun zoetste geuren,

en laten zien; hun mooiste paarse kleuren.

En de Narcis boog zich steeds meer zieliger voorover,

steeds meer naar het verdoem.

Misschien dat hij in die plas met water,

komende tot hem als een zilveren spiegel,

zijn eigen treurende beeltenis ziet.<

Zo koud, kil en eenzaam over het water.

Zijn zoenen prangt,

de bloemen in het beeld ,

waar minnend hij overhangt.

En de viooltjes lispelen droevig,

dat nog steeds met het enige wat de narcis lust,

hij zijn eigen beeltenis kust.

auteur:Adrie.dd.18.3.09.©

uit mijn bundel

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 17 februari 2009

Een bocht

Een bocht

Wordt wakker van wat gerommel en gestommel,

lag nog te slapen in haar lelie kleurig hemelbed,

nadat we de bloemetjes hadden buiten gezet,

haar slanke vingers nu op mijn borst gelegd.

Hoorde in mijn oren het wakkeren van de kaarsen,

die ons nog zacht in sluimering hadden gekust,

maar haar tedere smalle mond, dat zwijgt en rust.

We hadden beiden op geheel gescheiden wegen,

steeds weer eenzaam alleen onze wegen gezocht,

maar onze wegen namen nu eens dezelfde bocht,

en zo kwam er een eind aan onze eenzame tocht.

Ons hart voelt nu weer heel gelukkig gestemd;

nadat de woeste Zeeën waren gestild en gedempt.

We hebben bereikt waar we op hadden gehoopt,

de laatste barricades en ruïnes zijn gesloopt.

auteur:Adrie©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:51 Reageer op dit bericht

Maandag 16 februari 2009

Dauwnatte rozen

Dauwnatte rozen
Had een stem in mijn droom vernomen,

verbrak de hoop dat zij nog ooit zou komen.

Daar gingen mijn dromen, een voor een,

weglopend in de nacht, verlaten. Alleen.....

Grimmig snelde toe, de grijze grauwe wolken,

eindeloze kluwens van zwart, grijs en blauw

tot ik het maagdelijk wit voortaan ging bevolken,

schrijf nu, hoe de meeuw over het water vliegt.

De geest en hart vroeg aan het frisse dauw gegeven,

waardoor dauwnatte rozen aan het oog ontsproten.

Voel me dus niet meer misdeeld in dit leven,

daar ik steeds met al dat moois wordt overgoten.

auteur:Adrie.15.02.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:17 Reageer op dit bericht

Zondag 15 februari 2009

Grijze dagen

Grijze dagen.

Genoeg van al die sombere grijze dagen,

te moeten kijken naar die verstijfde kaken.

Gulzig te leven, en niets te willen nemen,

steeds jaloers op buren en andere genen.

Buiten wandelend; kijk ik in een grijs huis,

zwak schemerend in een kamerlicht,

staat voor de raam een gelaat opgericht,

wachtend en hopend op wat licht en luister.

Het aanblik maakt me ook even oud en grijs,

voelde dat ik ook bijna lust en moed verloor.

Alles werd even grijs en ijzig koud hier door,

maar gelukkig kwam het zonnetje te voorschijn.

Mijn alles omvattende liefde heeft weer genoeg,

als ik gulzig met de armen gespreid,

in het Park, van het ene uur in het andere glijd.

auteur:Adrie.14.2.06.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:07 Reageer op dit bericht

Zaterdag 14 februari 2009

Valentijn

Valentijn

Lag nog te dromen over de dag die zou kunnen komen
Maar we zijn er geweest nog voor dat we het wisten,
maar het waren weer steevast de beste kansen die ze misten.
Wensen en kansen weer geplaatst naast de hoge bomen,
voor de vele wensen en jaren die er nog zouden komen.

Om met Freek van Leeuwen te spreken;
Godverdomme! Wat een blomme!
Of dat zij nergens anders van weten.

Namen op kaarten veilig in zijn anonimiteit.

Ontbrekende woorden braken in veiligheid.
Van alle gemiste woorden kunnen er nu geen gelogen zijn.
Maar het geluk blijft op reis,
of zweeft naar het Paradijs.

auteur:Adrie.14.2.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:43 Reageer op dit bericht

Vrijdag 13 februari 2009

Moeheid en pijn

Moeheid en pijn

Het vreet je op

Maakt je leven kapot

Het wil steeds overal zijn,

waar ik ook wil zijn!

Ik kan niet slapen,

zolang het ook niet slaapt.

Als ik snachts op sta,

kleed ik het stiekem uit,

neem het dan mee,

naar de ijskoude douche,

en schrob het dan,

de vonken er uit

tot een paars en blauwe gloed!

Ik doe het schone kleren aan,

en geef het ook een boterham!

Poets de tanden

Maak schoon de kwasten,

en maak de verf aan.

Maar het overheerst

neemt steeds de overhand

De pijn en moeite

zouden dan zelfs willen,

mijn Kunstenaarsbloed en verstand!

Neem het s' avonds dan weer

mee naar bed,

naast het paars en blauw geschilderde

zelfportret

Soms in mijn droom

wanneer het me huilend omhelsd,

en het dan aan God vraagt,

om toch ook eens bij mij
op bezoek te komen!

Dan vraag ik wel,
maar geef “het”
een andere troon.

auteur:Adrie.13.02.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:02 Reageer op dit bericht

Vrijdag 13 februari 2009

Vluchtig

Vluchtig

Mijn gedicht wat ik wil schrijven is als een schaduw,

een flauwe lichtinval door vet beslagen ruiten.

Als wolken die de zon verduisteren in de lucht,

als een beslagen lens tussen binnen en buiten,

of een zo juist vers gespuugde kring in het water,

of als een vluchtig wolkje room,

zich langszaam verspreidend in het koffiewater.

Of als haar naam, als een vette plek op het kleed,

onder de vele reeds door haar geledigde glazen.

Ook vlucht mijn dicht uit dichtersangst,

een verlegen impuls op te verwachten vragen.

Het valse haar van mijn buur,

om schichtig, zijn tekort te dekken.

Zijn nieuw gemaakte kunstgebit,

om bewondering te wekken.

auteur:Adrie.13-2-09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 08:25 Reageer op dit bericht

Donderdag 12 februari 2009

Blik vanuit een treinraam

Blik vanuit een treinraam

U kent dat tafereel van de kleine bootjes wel,

veel masten en bemoste havenkanten.

Voorstellingen van altijd wel een boot op zijn kop,

te zien vanuit treinraam of koffieshop!

God heeft hier meestal heel mistroostig als muziek,

de regen verordeneerd.

De groten als sneeuw of hagel zouden hier maar;

klinkklank en ontwijding zijn!

Dit is een plek van visgerei en rubberlaarzen,

waar een man ontkomt aan trouw eed,

kinderen en bazen!

Bij bemoste havenkanten hebben de “paradijzen”-

hun Ruimtelijke Ordening,

zo dierbaar en gehoorzaam als een bluts in het email,

van waaruit een mond al jarenlang heeft gedronken!

Weerloos ziet een slachtoffer van Ruimtelijke Ordening-

de nadering van een dragline!

auteur:Adrie©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:46 Reageer op dit bericht

Woensdag 11 februari 2009

Een dichtersgraf

Een dichtersgraf

Hij voelde zich als een stervende boom,

ontdaan van zijn nog speelse groene lokken.

Zijn pen steeds vullend het maagdelijk wit.

Maar nu verdwenen al zijn dichterswoorden,

met de vluchtigheid van een zomerwind.

Wist; het ontluiken van een jonge boom,

is belangrijker dan het vallen van een blad-

van een langszaam stervende zieke boom.

Hij denkt nog steeds vol liefde aan haar,

al is het beeld nog steeds zijn pijn en gruwel,

hoe hij samen met haar in liefde heeft gedwaald,

maar nu het slachtoffer werd van zielsvermaak.

Maar zijn stam legt neer, en ook zijn dichten;

die hij zwak en krachteloos had weg geslingerd.

Zijn schors en bekleding brokkelde verdroogd af,

en langszaam zonk hij in het dichtersgraf.

auteur:Adrie.d.d.11.2.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:56 Reageer op dit bericht

Dinsdag 3 februari 2009

Ijs kristal

Ijskristal

Zoals de ijzige wind vannacht langs de ruiten,

en door de straten sneed,

met ijskristal en witte parels een kunstwerk smeed,

bomen en struiken ontdaan van hun groene lokken,

staan nu als ijzige witte kunstwerken,

om het bezit van het mooiste plaatsje te knokken.

Zie hoe trots en recht de bomen naar de hemel wijzen,

eerst met de tinten groen en bruin,

nu wit en met kristallen parels naar hun buren lonken.

auteur:Adrie.3.2.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:57 Reageer op dit bericht

Dinsdag 3 februari 2009

Broodkruim

Verloren glorie

Zij leek nu op een uitgedroogde pruim,

in haar jaren; nog geschitterd als een pauw.

Had een gelaat gemaakt als van perkament,

glad gemaakt en gekneed met nat broodkruim.

Er was haar zichtbaar niet zoveel tijd meer beschoren,

maar haar aanblik heeft tijden overbrugt.

Een naam klinkend als een mes in het tapijt.

Was het zicht uit een oog door ziekte verloren

Keek me als van ouds, heel aristocratisch aan,

mu alleen nog voor de tijd en dood beduchd.

auteur:Adrie.3.2.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 3 februari 2009

Moralist

Moralist

Ik schrijf dit gedicht bedoeld voor jou,

mijn onafscheidelijk straaltje zonneschijn,

die mijn dag steeds weer wat geluk en vrolijkheid verschaft.

Denkend aan jou, net zo sprankelend zal dit gedichtje nu zijn,

waarin pijn, onrust en verdriet voor eeuwig wordt afgeschaft.

Woorden als hart en zielenpijn, afscheid en dood,

zal je niet kunnen lezen of horen dit maal!

In tegendeel, ik dicht nu over mijn rode liefdesroos!

Ik laat je nu horen veel lievere dichterstaal!

Vol dankbaarheid en blijdschap schrijf ik dit vriendschapsgedicht,

voor haar die steeds weer met mooie dichterswoorden,

tot heel diep in mijn hart doorstraalde en boorde!

En dan steeds weer met haar zonnestraaltje mijn gaatjes dicht!

Waar is de hart en zielenpijn dan gebleven, vraagt U?

Sssssttt....met die donkere donderwolk gestort in de Oceaan,

daar ligt het nu, niemand kan er meer aan!

Of heeft ze het U lastige buurman gegeven soms?

Wie vraagt daar aan mij zoveel lelijks en doms?

Nog eenmaal van deze vragen of woorden,

of ik schroef met behulp van doodsgravers,

ook voor eeuwig een deksel op uw kist!

Gij principeloze, en keiharde moralist!

auteur:Adrie.2.2.09©

Dit gedicht komt ook uit mijn bundel,

en was speciaal geschreven voor mijn lief Dichtersmaatje,

Jenneken Lepelaar

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels