Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Zaterdag 21 februari 2009

Gefluister

Gefluister

Als mijn energie in de ochtend nog voor handen is,
en het wolkendek nog open en onbewolkt,
dan luister en kijk ik weer naar de verre horizon,
die dan vaak weer rood, open en breed voor me ligt.
de wind klinkt dan; of het ademzacht gefluister is.

Licht en rood aan mijn ogen ontloken,
streelt het zonnetje dan liefelijk mijn wang.
De vogels, dan net uit het nest gevlogen,
strelen dan mijn oren met hun gezang.

Sinds U en de natuur mij weer beseffen deed,
dat mijn verlies alleen mijn zelfvertrouwen was,
verloren; als liefde de mooie en Romantische naam
toen heb ik de pijn en verlies weer bij me afgedaan.
En de laatste herinneringen zijn nu voortaan verleden.

Mijn verdriet maakte dat ik geen geluk meer genoot.
Het leek of alleen het verdriet me nog kon behagen,
tot ik onder het proeven van nieuw geluk en geloof,
het zelfbedrog en kastijding nu kon laten varen.

En nu mijn pijnlijk getergde hoofd, neer kon leggen,
tussen je warme liefdevolle handen in je schoot.
Nu kon ik zeggen, al het pijnlijk verleden,
is bij mij nu verslagen tot mijn dood.

auteur:Adrie.21.2.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:05 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Vrijdag 20 februari 2009

Mijn bankie

Mijn bankie

Zit te schilderen in het Park, zittend op een bankie.

Al schilderend ontwaar ik vele melodieuze klankie's.

Hoorde, voelde en zag een murmelende beek,

die vrijelijk en kabbelend over mijn voeten streek.

Een protserige dame, tikte met lichte schreden,

haar hakkie's tikkend en tokkend over de stenen.

Als kunstwonderen waren haar prachtige benen,

die heel even mijn schilders ogen mochten strelen.

Maar Vadertje tijd, die niets als heilig beschouwt;

roept als hij dit prachtige beeld even aanschouwt,

hier gaat de tijd je verf en penseel even te boven,

als hij dit beeld weer van me af komt roven.

'O mijn zacht penseel, altijd zo snel en fiks ervaren,

lukt het nu niet, om snel dit kunstbeeld te evenaren.

Maar er begint me nu spijtig ergens iets te dagen,

nog nooit mijn ogen zo lang over iets heen geslagen.

auteur:Adrie.20.2.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:25 Reageer op dit bericht

Woensdag 18 februari 2009

Een fontein

Een Fontijn

Aan de rand van het bos zag ik bloemen staan

Waarbij de wind langs hun stengels gaat.

Bloemen al waren het boden, gezonden door de Goden.

Of was het de min, die zich oprichten onder de wind.

Als je dat nog niet bijzonder vindt.

Een kring van mooie paarse violen,

al waren het een fontein, zo teder en klein.

En in het midden heft zich een enkele narcis,

die treurt van droefenis.

De viooltjes smachten van minne,

brandend vol liefde van binnen.

Dit alles voor die treurende narcis.

Zij geuren hun zoetste geuren,

en laten zien; hun mooiste paarse kleuren.

En de Narcis boog zich steeds meer zieliger voorover,

steeds meer naar het verdoem.

Misschien dat hij in die plas met water,

komende tot hem als een zilveren spiegel,

zijn eigen treurende beeltenis ziet.<

Zo koud, kil en eenzaam over het water.

Zijn zoenen prangt,

de bloemen in het beeld ,

waar minnend hij overhangt.

En de viooltjes lispelen droevig,

dat nog steeds met het enige wat de narcis lust,

hij zijn eigen beeltenis kust.

auteur:Adrie.dd.18.3.09.©

uit mijn bundel

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 17 februari 2009

Een bocht

Een bocht

Wordt wakker van wat gerommel en gestommel,

lag nog te slapen in haar lelie kleurig hemelbed,

nadat we de bloemetjes hadden buiten gezet,

haar slanke vingers nu op mijn borst gelegd.

Hoorde in mijn oren het wakkeren van de kaarsen,

die ons nog zacht in sluimering hadden gekust,

maar haar tedere smalle mond, dat zwijgt en rust.

We hadden beiden op geheel gescheiden wegen,

steeds weer eenzaam alleen onze wegen gezocht,

maar onze wegen namen nu eens dezelfde bocht,

en zo kwam er een eind aan onze eenzame tocht.

Ons hart voelt nu weer heel gelukkig gestemd;

nadat de woeste Zeeën waren gestild en gedempt.

We hebben bereikt waar we op hadden gehoopt,

de laatste barricades en ruïnes zijn gesloopt.

auteur:Adrie©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:51 Reageer op dit bericht

Maandag 16 februari 2009

Dauwnatte rozen

Dauwnatte rozen
Had een stem in mijn droom vernomen,

verbrak de hoop dat zij nog ooit zou komen.

Daar gingen mijn dromen, een voor een,

weglopend in de nacht, verlaten. Alleen.....

Grimmig snelde toe, de grijze grauwe wolken,

eindeloze kluwens van zwart, grijs en blauw

tot ik het maagdelijk wit voortaan ging bevolken,

schrijf nu, hoe de meeuw over het water vliegt.

De geest en hart vroeg aan het frisse dauw gegeven,

waardoor dauwnatte rozen aan het oog ontsproten.

Voel me dus niet meer misdeeld in dit leven,

daar ik steeds met al dat moois wordt overgoten.

auteur:Adrie.15.02.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:17 Reageer op dit bericht

Zondag 15 februari 2009

Grijze dagen

Grijze dagen.

Genoeg van al die sombere grijze dagen,

te moeten kijken naar die verstijfde kaken.

Gulzig te leven, en niets te willen nemen,

steeds jaloers op buren en andere genen.

Buiten wandelend; kijk ik in een grijs huis,

zwak schemerend in een kamerlicht,

staat voor de raam een gelaat opgericht,

wachtend en hopend op wat licht en luister.

Het aanblik maakt me ook even oud en grijs,

voelde dat ik ook bijna lust en moed verloor.

Alles werd even grijs en ijzig koud hier door,

maar gelukkig kwam het zonnetje te voorschijn.

Mijn alles omvattende liefde heeft weer genoeg,

als ik gulzig met de armen gespreid,

in het Park, van het ene uur in het andere glijd.

auteur:Adrie.14.2.06.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:07 Reageer op dit bericht

Zaterdag 14 februari 2009

Valentijn

Valentijn

Lag nog te dromen over de dag die zou kunnen komen
Maar we zijn er geweest nog voor dat we het wisten,
maar het waren weer steevast de beste kansen die ze misten.
Wensen en kansen weer geplaatst naast de hoge bomen,
voor de vele wensen en jaren die er nog zouden komen.

Om met Freek van Leeuwen te spreken;
Godverdomme! Wat een blomme!
Of dat zij nergens anders van weten.

Namen op kaarten veilig in zijn anonimiteit.

Ontbrekende woorden braken in veiligheid.
Van alle gemiste woorden kunnen er nu geen gelogen zijn.
Maar het geluk blijft op reis,
of zweeft naar het Paradijs.

auteur:Adrie.14.2.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:43 Reageer op dit bericht

Vrijdag 13 februari 2009

Moeheid en pijn

Moeheid en pijn

Het vreet je op

Maakt je leven kapot

Het wil steeds overal zijn,

waar ik ook wil zijn!

Ik kan niet slapen,

zolang het ook niet slaapt.

Als ik snachts op sta,

kleed ik het stiekem uit,

neem het dan mee,

naar de ijskoude douche,

en schrob het dan,

de vonken er uit

tot een paars en blauwe gloed!

Ik doe het schone kleren aan,

en geef het ook een boterham!

Poets de tanden

Maak schoon de kwasten,

en maak de verf aan.

Maar het overheerst

neemt steeds de overhand

De pijn en moeite

zouden dan zelfs willen,

mijn Kunstenaarsbloed en verstand!

Neem het s' avonds dan weer

mee naar bed,

naast het paars en blauw geschilderde

zelfportret

Soms in mijn droom

wanneer het me huilend omhelsd,

en het dan aan God vraagt,

om toch ook eens bij mij
op bezoek te komen!

Dan vraag ik wel,
maar geef “het”
een andere troon.

auteur:Adrie.13.02.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:02 Reageer op dit bericht

Vrijdag 13 februari 2009

Vluchtig

Vluchtig

Mijn gedicht wat ik wil schrijven is als een schaduw,

een flauwe lichtinval door vet beslagen ruiten.

Als wolken die de zon verduisteren in de lucht,

als een beslagen lens tussen binnen en buiten,

of een zo juist vers gespuugde kring in het water,

of als een vluchtig wolkje room,

zich langszaam verspreidend in het koffiewater.

Of als haar naam, als een vette plek op het kleed,

onder de vele reeds door haar geledigde glazen.

Ook vlucht mijn dicht uit dichtersangst,

een verlegen impuls op te verwachten vragen.

Het valse haar van mijn buur,

om schichtig, zijn tekort te dekken.

Zijn nieuw gemaakte kunstgebit,

om bewondering te wekken.

auteur:Adrie.13-2-09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 08:25 Reageer op dit bericht

Donderdag 12 februari 2009

Blik vanuit een treinraam

Blik vanuit een treinraam

U kent dat tafereel van de kleine bootjes wel,

veel masten en bemoste havenkanten.

Voorstellingen van altijd wel een boot op zijn kop,

te zien vanuit treinraam of koffieshop!

God heeft hier meestal heel mistroostig als muziek,

de regen verordeneerd.

De groten als sneeuw of hagel zouden hier maar;

klinkklank en ontwijding zijn!

Dit is een plek van visgerei en rubberlaarzen,

waar een man ontkomt aan trouw eed,

kinderen en bazen!

Bij bemoste havenkanten hebben de “paradijzen”-

hun Ruimtelijke Ordening,

zo dierbaar en gehoorzaam als een bluts in het email,

van waaruit een mond al jarenlang heeft gedronken!

Weerloos ziet een slachtoffer van Ruimtelijke Ordening-

de nadering van een dragline!

auteur:Adrie©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:46 Reageer op dit bericht

Woensdag 11 februari 2009

Een dichtersgraf

Een dichtersgraf

Hij voelde zich als een stervende boom,

ontdaan van zijn nog speelse groene lokken.

Zijn pen steeds vullend het maagdelijk wit.

Maar nu verdwenen al zijn dichterswoorden,

met de vluchtigheid van een zomerwind.

Wist; het ontluiken van een jonge boom,

is belangrijker dan het vallen van een blad-

van een langszaam stervende zieke boom.

Hij denkt nog steeds vol liefde aan haar,

al is het beeld nog steeds zijn pijn en gruwel,

hoe hij samen met haar in liefde heeft gedwaald,

maar nu het slachtoffer werd van zielsvermaak.

Maar zijn stam legt neer, en ook zijn dichten;

die hij zwak en krachteloos had weg geslingerd.

Zijn schors en bekleding brokkelde verdroogd af,

en langszaam zonk hij in het dichtersgraf.

auteur:Adrie.d.d.11.2.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:56 Reageer op dit bericht

Dinsdag 3 februari 2009

Ijs kristal

Ijskristal

Zoals de ijzige wind vannacht langs de ruiten,

en door de straten sneed,

met ijskristal en witte parels een kunstwerk smeed,

bomen en struiken ontdaan van hun groene lokken,

staan nu als ijzige witte kunstwerken,

om het bezit van het mooiste plaatsje te knokken.

Zie hoe trots en recht de bomen naar de hemel wijzen,

eerst met de tinten groen en bruin,

nu wit en met kristallen parels naar hun buren lonken.

auteur:Adrie.3.2.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:57 Reageer op dit bericht

Dinsdag 3 februari 2009

Broodkruim

Verloren glorie

Zij leek nu op een uitgedroogde pruim,

in haar jaren; nog geschitterd als een pauw.

Had een gelaat gemaakt als van perkament,

glad gemaakt en gekneed met nat broodkruim.

Er was haar zichtbaar niet zoveel tijd meer beschoren,

maar haar aanblik heeft tijden overbrugt.

Een naam klinkend als een mes in het tapijt.

Was het zicht uit een oog door ziekte verloren

Keek me als van ouds, heel aristocratisch aan,

mu alleen nog voor de tijd en dood beduchd.

auteur:Adrie.3.2.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 3 februari 2009

Moralist

Moralist

Ik schrijf dit gedicht bedoeld voor jou,

mijn onafscheidelijk straaltje zonneschijn,

die mijn dag steeds weer wat geluk en vrolijkheid verschaft.

Denkend aan jou, net zo sprankelend zal dit gedichtje nu zijn,

waarin pijn, onrust en verdriet voor eeuwig wordt afgeschaft.

Woorden als hart en zielenpijn, afscheid en dood,

zal je niet kunnen lezen of horen dit maal!

In tegendeel, ik dicht nu over mijn rode liefdesroos!

Ik laat je nu horen veel lievere dichterstaal!

Vol dankbaarheid en blijdschap schrijf ik dit vriendschapsgedicht,

voor haar die steeds weer met mooie dichterswoorden,

tot heel diep in mijn hart doorstraalde en boorde!

En dan steeds weer met haar zonnestraaltje mijn gaatjes dicht!

Waar is de hart en zielenpijn dan gebleven, vraagt U?

Sssssttt....met die donkere donderwolk gestort in de Oceaan,

daar ligt het nu, niemand kan er meer aan!

Of heeft ze het U lastige buurman gegeven soms?

Wie vraagt daar aan mij zoveel lelijks en doms?

Nog eenmaal van deze vragen of woorden,

of ik schroef met behulp van doodsgravers,

ook voor eeuwig een deksel op uw kist!

Gij principeloze, en keiharde moralist!

auteur:Adrie.2.2.09©

Dit gedicht komt ook uit mijn bundel,

en was speciaal geschreven voor mijn lief Dichtersmaatje,

Jenneken Lepelaar

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 1 februari 2009

Een mooie winterdag

Een mooie winterdag

Dat ik er tijdens deze mooie winterdag weer mocht komen,

in het prachtige park met zijn vele lanen,

vijvers en mooie statige lommerrijke knoestige bomen.

Daar kon ik eerst alleen maar weer van dromen.

Op de plantsoenen geplaatst; een aantal roestige kunstwerken,

met op de achtergrond een kerkhof vol grafzerken.

Als daar je droom en dichterswereld niet van gaat werken.

Hoor de honden hun geblaf en gekef,

de eenden hun gesnater en gekwetter.

Ouders met hun kinderen in hun spel;

vol plezier met geschetter en getetter.

Ik dacht toen aan mijn eigen kind,

de wereld leek wel doof en ziende blind.

Geen oog en oor voor mijn hart en zielepijn,

en zo gingen de dagen en jaren steeds aan me voorbij.

Waarom waren en zijn de wegen na een scheiding,

voor de mannen met hun kind,

altijd over, voorbij en iedereen; lijkt het stekenblind.

De wereld lijkt je dan wel stom,

zij n wegen even grillig en krom.

Het gevoel van vrouwe justitia,

vaak even onrechtvaardig en dom.

Het heeft dan nog het meest de gelijkenis met deze bomen,

Lang statig en dom.

auteur:Adrie.1.2.09©

Een verwerkingsgedicht uit mijn bundel.

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:58 Reageer op dit bericht

Zondag 1 februari 2009

De circelgang

Circelgang

De stad en park nog in ochtendluister,

als klokkengegalm, klonk ons gefluister.

Zoek naar mijn boom,

waar ik naar toe loop.

De wind lacht ons toe, en zegt luister;

jullie fluisteren klinkt als twee guiten.

'O pas op; de boom zoekt naar uw,

'O circelgang van het tijdloos nu.

auteur:Adrie.1.2.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 1 februari 2009

Rammelende ketens

Verlies zonder woorden.

Een verlies zonder woorden.

Hij blijft verslagen staan

Zij loopt achteruit

zijn onmacht en verslagenheid.

maakt zware

rammelende ketens

Sjokt nu ziek het Leven door.

Dit verlies blijft voelbaar

als zilverpapier tussen tanden.

Steeds weer die onzichtbare ketens

rammelend langs deuren en randen.

Een verscheurd hart

je voelt het niet

momenten

waarop hij zijn ogen

opslaat en verdrietig ziet;

Het is er nog.

ik ben er nog

Flitsende codes van onmacht.

dan weer weg valt als;

een zwakke zender

van toe en afvoerslangen.

auteur:Adrie.22.01.2009.©.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 31 januari 2009

Alchemie

Alchemie

Waar woorden niet met liefde zijn geschreven,

die woorden kan en wil ik niet meer gaan lezen.

Wil me niet met verborgen geheimen bezig houden,

net of ik wiskunde of alchemie zit te aanschouwen.

Maar er is wel iets wat me aan die woorden bindt,

of ik steeds de betekenis van die woorden wil ervaren.

Toen woorden nog steeds mijn beste vrienden waren,

maar nu vaak zit te lezen, al zit ik daar vastgepind.

Mijn Dichten zijn geen woorden, aan het geheim ontvlucht,

of uit schaamte of angst, argeloos de lucht ingeblazen,

voor een idioot; die vlinders of vliegen probeert te vangen.

Ook heb ik geen zin, om Franse of Engelse woorden te plukken.

auteur:Adrie.1.2.09©

Door Uilenspiegel op het gedicht Alchemie geplaatste reactie:

moge alle sterren altijd jouw dichtershand verlichten

samen met de oude, dromerige maan

licht brengen in het beperkte bestaan

zodat jouw gouden pen vloeiend kan blijven dichten.

auteur:Uilenspiegel.©.1.2.09

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 30 januari 2009

Verloren woorden

verloren woorden

Genoeg pijnlijk beweerd

piekerend weg geschreven

met ijzige pijnlijke grijns

aan papier overgegeven.

Zet het loslaten dapper in

zal ik de pen maar begraven

als kostbare herinnering

nu woorden verloren gaan?

Maar mijn ogen en oren

zien ze zinnenprikkelend aan

zal ik dat verloren laten gaan

maar hoe hervindt ik haar.

Als ik later iets hoor of zie

tel ik dan eerst maar tot tien.

Als mijn schrijflust verdwijnt

wordt het inderdaad echt tijd

dat ik aan Gods poortje verschijn.

auteur:Adrie.30.1.09

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:41 Reageer op dit bericht

Vrijdag 30 januari 2009

De Voerman

De voerman

De teugels losjes in zijn oude verweerde handen

Hij zit naast me half te slapen op de bok.

Zit zwijgend met zuigend een riet tussen de tanden,

alsof het leven niet hem, maar alleen de ander betrof.

Ik zit met hem te zitten, en zeggen elkaar niet veel.

De verveling en slaap geeuwd door mijn keel.

Hij maakt al lang geen deel meer uit, van het geheel.

Alles is voor hem, te modern, of te vanzelfsprekend.

In zijn fantasie hoopt de voerman volgens mij dan,

dat iedere dag wanneer het weer avond wordt,

wacht de engeltjes met zijn goude bestek en bord.

Zijn knol is al oud, en door de voerman kaal geslagen.

Heel slil en eentonig verlopen nu zijn laatste dagen.

auteur:Adrie.30.1.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:36 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels