Dat ik er tijdens deze mooie winterdag weer mocht komen, in het prachtige park met zijn vele lanen, vijvers en mooie statige lommerrijke knoestige bomen. Daar kon ik eerst alleen maar weer van dromen. Op de plantsoenen geplaatst; een aantal roestige kunstwerken, met op de achtergrond een kerkhof vol grafzerken. Als daar je droom en dichterswereld niet van gaat werken. Hoor de honden hun geblaf en gekef, de eenden hun gesnater en gekwetter. Ouders met hun kinderen in hun spel; vol plezier met geschetter en getetter. Ik dacht toen aan mijn eigen kind, de wereld leek wel doof en ziende blind. Geen oog en oor voor mijn hart en zielepijn, en zo gingen de dagen en jaren steeds aan me voorbij. Waarom waren en zijn de wegen na een scheiding, voor de mannen met hun kind, altijd over, voorbij en iedereen; lijkt het stekenblind. De wereld lijkt je dan wel stom, zij n wegen even grillig en krom. Het gevoel van vrouwe justitia, vaak even onrechtvaardig en dom. Het heeft dan nog het meest de gelijkenis met deze bomen, Lang statig en dom.
CircelgangDe stad en park nog in ochtendluister, als klokkengegalm, klonk ons gefluister. Zoek naar mijn boom, waar ik naar toe loop. De wind lacht ons toe, en zegt luister; jullie fluisteren klinkt als twee guiten. 'O pas op; de boom zoekt naar uw, 'O circelgang van het tijdloos nu.
Een verlies zonder woorden. Hij blijft verslagen staan Zij loopt achteruit zijn onmacht en verslagenheid. maakt zware rammelende ketens Sjokt nu ziek het Leven door. Dit verlies blijft voelbaar als zilverpapier tussen tanden. Steeds weer die onzichtbare ketens rammelend langs deuren en randen. Een verscheurd hart je voelt het niet momenten waarop hij zijn ogen opslaat en verdrietig ziet; Het is er nog. ik ben er nog Flitsende codes van onmacht. dan weer weg valt als; een zwakke zender van toe en afvoerslangen.
Waar woorden niet met liefde zijn geschreven, die woorden kan en wil ik niet meer gaan lezen. Wil me niet met verborgen geheimen bezig houden, net of ik wiskunde of alchemie zit te aanschouwen. Maar er is wel iets wat me aan die woorden bindt, of ik steeds de betekenis van die woorden wil ervaren. Toen woorden nog steeds mijn beste vrienden waren, maar nu vaak zit te lezen, al zit ik daar vastgepind. Mijn Dichten zijn geen woorden, aan het geheim ontvlucht, of uit schaamte of angst, argeloos de lucht ingeblazen, voor een idioot; die vlinders of vliegen probeert te vangen. Ook heb ik geen zin, om Franse of Engelse woorden te plukken. moge alle sterren altijd jouw dichtershand verlichten samen met de oude, dromerige maan licht brengen in het beperkte bestaan zodat jouw gouden pen vloeiend kan blijven dichten.
Genoeg pijnlijk beweerdpiekerend weg geschrevenmet ijzige pijnlijke grijnsaan papier overgegeven.Zet het loslaten dapper inzal ik de pen maar begravenals kostbare herinneringnu woorden verloren gaan?Maar mijn ogen en orenzien ze zinnenprikkelend aanzal ik dat verloren laten gaanmaar hoe hervindt ik haar.Als ik later iets hoor of zietel ik dan eerst maar tot tien.Als mijn schrijflust verdwijntwordt het inderdaad echt tijddat ik aan Gods poortje verschijn.
De teugels losjes in zijn oude verweerde handen Hij zit naast me half te slapen op de bok. Zit zwijgend met zuigend een riet tussen de tanden, alsof het leven niet hem, maar alleen de ander betrof. Ik zit met hem te zitten, en zeggen elkaar niet veel. De verveling en slaap geeuwd door mijn keel. Hij maakt al lang geen deel meer uit, van het geheel. Alles is voor hem, te modern, of te vanzelfsprekend. In zijn fantasie hoopt de voerman volgens mij dan, dat iedere dag wanneer het weer avond wordt, wacht de engeltjes met zijn goude bestek en bord. Zijn knol is al oud, en door de voerman kaal geslagen. Heel slil en eentonig verlopen nu zijn laatste dagen.
Vaak loop ik vroeg in de ochtend naar het Lindenplein. De Ringvaart stuurt me dan weer onder de vele bruggen, Vroeger liep ik dan aan mijn vaders hand, zijn zoon te zijn. Voel me nu bestand tegen de macht van hun stenen ruggen. Voor een kind leken het dan net stenen gewelven vol met macht. Om niets....om niets is het, dat ik daar steeds weer naar toe ga. Om niets....om niets is het, dat ik steeds het regenwater weer door mijn jas voel gaan! Doch lijken het de jeugdherinneringen, die me steeds weer verlokken. Het lijkt nu; dat ik wil breken met deze kille band! Nu dan als volwassen rebel in verweer, heel bewust en onverschrokken! Om dan weer thuis te komen- en hoe simpel is dan de gang- om tot het inzicht te geraken, dat ik nu geen kind meer ben- toen als kind alleen maar bang! dit gedicht komt uit mijn bundel.
Mijn stok laat me weer dagelijks verplicht zijn blokje lopen Wil een plantje kopen bomen met mijn ogen liefdevol omhelzen. De flat ontlopen in het zonnetje zijn. De geur en kleur van de zo juist ontloken planten en bloemen ruiken en proeven Probeer nog steeds in gedachten wonden te helen tijd, ja..... tijd die wonden heelt maar tijd van me steelt. Het onbarmhartig trotoir laat me pijnlijk lopen en me even weer met een val bekopen. Mijn leven is nu afwachten ondergaan weer hopen vertrouwen Liefde
Ieders vriend; de oude Lind, hij is niet meer te redden 't is zijn ouderdom en pijn. Verdwenen zijn al zijn twijgen, maar zal nu eindelijk toch, door zijn oude knokige, zieke- knieën moeten gaan zijgen. Het zal voor een ieder bij U een leegte zijn. De wind en regen gierde door zijn oude takken heen. Vele generaties hebben hem het park zien sieren, en vele paartjes deden al Eeuwen lang hun best, om nog ooit bij hem hun Huwelijksfeest te vieren. 't is jammer, maar hij moet nu van ons heen. Alleen zijn herinnering zal bij velen blijven, Troost U, en zing in gedachten voor hem een lied, ondanks de vele chirurgen, te redden was hij niet!
Verdrietig als huilende wolven, lijkt- het huilend hart van de zwerver te zijn, die naast me in een afvalemmer graaid. In gedachten steeds luisterend naar haar stem, in zijn hoofd, lijkt hij trieste films te draaien. Een verbitterde maar ook heel lieve lach, Steeds als ik verdrietig naar hem kijk; dan zie ik zijn adem stokken en zwijgen. Mijn hart en adem voelen aan als gebroken, voel kilte en rillingen gaan door mijn knoken. Ik voel niets meer als mijn rood betraande ogen. Het verdriet en warmte stroomt van me af, zijn innerlijk diep wurgend verdriet, bevangt, voel me nu nog klammer dan het natte gras, het voelt of dat ik samen met hem dood wil gaan, maar zijn lach zegt; het verdriet is nog te dragen.
Ik had er nu totaal niets meer te zoeken,
maar mijn dierbare herinneringen zeiden me,
dat ik naar de jongens in Woestendaal moest gaan,
om daar “mijn” straatschoffies nog eens te bezoeken,
in hun vesting; “de ranch”, aan de Tulpenlaan.
Een runderschedel siert nog steeds;
het stalen hekwerk, alle vier de hoeken.
De motoren staan er ook nog altijd,
als hun glanzend afgodsbeeld vooraan.
Verroeste en slecht onderhouden motoren,
die zul je er nog steeds moeten gaan zoeken.
De “nieuwe” schoffies keken me nog altijd,
even stoned, woest, wild en uitdagend aan.
Bekende gezichten, was ik nog aan het zoeken,
maar op de oude en hun vertrouwde werker na,
leek iedereen me inmiddels nu weer onbekend.
Ja, hun ruige houding wordt nog altijd ,
ondersteund met een serie krachtige vloeken.
Mijn ongezonde belangstelling in hun ogen
nog altijd nieuwschierig, vreemd en ongewenst.
Als je Jongerenwerker; wilde jullie,
me dan de mooiste motoren geven,
de “mooiste meiden”, brutaal,
en door jullie al “even” ontgroend!
Ik kreeg weer even het gevoel,
dat ik me weer, met jullie diefstallen en inbraken, bijna, even zou hebben verzoend.
De Lente
Ik was heerlijk aan het fietsen,
langs het zo juist nat geregende gras.
Een haas rende voor me het fietspad over,
om te gaan sp…
Ik was heerlijk aan het fietsen,
langs het zo juist nat geregende gras.
Een haas rende voor me het fietspad over,
om te gaan spelen in het natte groene gewas.
Een windje blies met Lentelucht beslaan,
weer nieuw en jong leven door de Kastanjelaan!
Maar de avond viel snel weer in,
en zelfs geen vogel zwierf meer om.
Keerde snel mijn trouwe stalen ros,
nog voor dat de avond weer begon.
Het dauw dropte al van de groene knoppen,
daar waar het zonnetje al aan zijn Nacht begon .
De Meimaand zong reeds al zijn avondlied,
Ik hoorde hem, maar sprak hem niet.
Ik keek het zonnetje aan, en diep bewogen,
smolt zijn ziel met het mijne ineen!
Als een betovering van vier verliefde ogen,
wiens stralen zielsgenezend in mij scheen!
Ik voelde het als een warme strelende mond,
wiens adem, nog net mijn kus verslond!
Het duister trok de bossen en velden over,
nog voor dat ik en mijn stalen ros,
de deur weer achter ons dicht trok.
Je Levensweg Je loopt soms op je levenweg,
moe en door iedereen verlaten!
Wie ziet mij hier eenzaam lopen,
met alleen de fluitende vogels…
Je loopt soms op je levenweg,
moe en door iedereen verlaten!
Wie ziet mij hier eenzaam lopen,
met alleen de fluitende vogels,
en tjilpende krekels op mijn weg?
Waartoe al die teleurstelling,
zoveel verloren pijn en moeite?
Het lijkt dan steeds, of ik het leven,
steeds weer bij me weg zie vloeien.
Je loopt soms op je levensweg,
alles lijkt dan zo dor en triest.
Je hoort en ziet niets wat tot je spreekt,
het lijkt of alles voor je ogen bevriest!
Maar dan zie je bloemen langs je weg,
hoort de tjilpende krekels vol jolijt....
gekregen, als een bron van zaligheid. Dit geeft je leven dan weer zin.........
De Natuur houdt je dan even staande, en spreekt je dan even persoonlijk aan!
Men zegt dan ook wel eens de min.......
Dat alles maakt ons allen weer jong....
Tintelt dan heerlijk als engeltjes op je tong.
Je ontvangt dan een onverwacht erkenning....
Dat geeft je dan weer levensmoed.....
als ontvangen schouderklopjes....
Een pluim op je hoed!
Donderdag 22 januari 2009
Hun twijfel Steeds de twijfel tussen rust en daad. Een diepe blik van liefde en erkenning. Tegelijk de nood van woorden en zinnen. Twee paar…
Steeds de twijfel tussen rust en daad. Een diepe blik van liefde en erkenning. Tegelijk de nood van woorden en zinnen. Twee paar hunkerende ogen, om te minnen! Twee schreeuwende harten om herkenning. Harten bijna vallend tussen goed en kwaad. Het lijkt wel of de twijfel hun hart bewaakt. Maae hun harten, lijken de strijd te winnen, de strijd tussen hunkering, liefde en daad. Het is altijd weer de liefde die de slag overwint. Maar bij het eindigen van hun geluk en liefde, trekt dan door hart en leven, een heel bitter spoor! Waar hun mooie Liefdesgeluk dan tot einde leidde, ging van beiden heel verdrietig; even hun geluk teloor. Auteur:Adrie.
Goethe Soms wilde ik dat ik een poes was, heel rustig spinnen en snorren kon. Dat ik net als zij eigenzinnig en vrij, altijd overal mezelf k…
Soms wilde ik dat ik een poes was, heel rustig spinnen en snorren kon. Dat ik net als zij eigenzinnig en vrij, altijd overal mezelf kon en mocht zijn. Rustig spinnend in een vergeten hoekje, me verdiepend in een Gedichtenboekje. Ach,”dat zou me wat geven”, een poes die Goethes dichten lag te lezen. Sleep dan met mijn gedichten boekje, naar een heel stil en Romantisch hoekje. Waar ik heel rustig mijn tijd liet verglijden, maar moest dan wel heel rustig snorrend, buurmans honden steeds vermijden. Maar dat was als een rust van weleer, zo snorrend dan keer op keer, tot Goethe geel en verkruimeld boekje, verdwijnt in een vergeten hoekje van weleer.
Dromen en ziekte
Je gemaakte dromen,
waaien nu.......
als knisperende droge bladeren,
mee gevoerd door de wind,
naar alle uithoeken en …
Je gemaakte dromen,
waaien nu.......
als knisperende droge bladeren,
mee gevoerd door de wind,
naar alle uithoeken en gaten,
voor al die ze nog van waarde vindt.
Dromen van voor die tijd,
nog dromen van een Eeuwigheid
Nu wil je iedere dag kiezen,
wil geen seconde meer verliezen.
Je bevrijd van moeten,
nu willen, mogen en doen.
Nieuwe mensen en wegen
Hoop en acceptatie,
doet je weer leven.
auteur:Adrie.19.01.09.©
Moed Wat mijn verstand soms te boven gaat, is mijn moed, meestal geschreven een dicht met mooie woorden, waar de lezer dan bij huilen, schat…
Wat mijn verstand soms te boven gaat, is mijn moed, meestal geschreven een dicht met mooie woorden, waar de lezer dan bij huilen, schateren of lachen moet. Onsterfelijke gedichten, hebben verloren kinderen, waarbij de woorden je dan vurig naar de hemel voert. Het dichten is mij steeds goed vergaan, door niets; te schrijven, wat tot hoofdbrekens of geknars leidt. Kan niet tijdloos blijven dichten en schrijven, al heeft de poezie het schateren soms dood gemaakt, en leidt poezie tot de vraag; is het dicht wel van mij, als het dicht soms later; naar pijnstillers leidt.
Uit eten
Mijn middagmaal etend; met lieve buren dat was echt, al zal ik het geen tweede maal beleven, omdat zelfs mijn dood dan niet meer v…
Mijn middagmaal etend; met lieve buren dat was echt, al zal ik het geen tweede maal beleven, omdat zelfs mijn dood dan niet meer verzoenend werkt. Mijn maag als gezeten op een kameel of wip, dan in de woeste baren; varend op een schip, die me eerst hoog, toen weer laag liet varen. Mijn maag voelde als scheuren in een vel perkament, door wind en mensenmassa's mee gezogen, een wiebelend waas gleed voor mijn wiegende ogen. auteur:Adrie.17.01.09.©
Mijn Gevang Doorwaakte nacht. Luisterend naar de regen... die droppend in het water valt, plats... plats...plats....... Voel de beklemmende eenzame kilte..... mijn lichaam...... ligt te rillen, bijna hunkerend te wachten, eenzame lange en kille verlaten nachten..... Draai mijn betraand gelaat, en kijk vanuit de onzichtbare tralies vanuit een kennelijk onbekend gevang, verdrietig omlaag, niemand die het kot wil ontsluiten! Nog nooit.... voelde ik me zo overgeleverd en alleen... Zo intens bang en van steun berooid.... de flat is stijlvol en mooi... maar kil, ijzig koud en leeg.... van alle liefde en warmte beroofd! auteur:Adrie.17.1.09.©.vanuit mijn bundel: (Mijn plekje bij de sloot)
Moralist
