Hartkronkels

Zondag 24 mei 2009

Korenblauwe bloemen

Korenblauwe bloemen

Zag een heel jong meisje,/

heel verdrietig en sip kijken

haar mooie korenblauwe bloemen,

ze zag ze plotseling niet meer.

In hun haat en nijd,

sloegen wind en regen

ze op de bodem neer!

Dus hielp ik nu haar,

om samen

de geknakte bloemen te rijgen,

en haar traantjes,

weer voor bloemslingers-

en lachkuiltjes te laten wijken.

Terwijl de vlinders luchtig naar ons wuifde,

deden we ons te goed,

aan het heel gretig aan de blauwe slingers te ruiken.

Ik zie en hoor dan als als afscheidsgroet,

de wind die nog even aan komt stuiven!

Mijn hart en ziel zijn vaak in mij,

nog zo vrij en gelukkig als een kind,

wat me dan nog heel graag-

met de natuur en het leven verbindt.

auteur:Adrie.24.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:25 Reageer op dit bericht

Zaterdag 23 mei 2009

Raadselachtig geluid

Raadselachtig geluid

Wandelend over de mooie lange beukenlaan,

hoorde ik een feeerieke zwevende melodie,

waarvan het leek of ik de klanken al dansend,

zwevend, verlokkend aan me voorbij zag gaan.

Naderbij komend zie ik een olijke speelman,

guitig en fris blauw blinken zijn vrolijke ogen,

doch zijn lichaam; zichtbaar erg moe en oud.

Grijs, sjokkend en met gebogen rug lopend.

Vreemde diepe groeven van een onbekend leed,

waarvan hij nooit de klanken,

bij het spelen op zijn vriend de fluit vergeet.

Licht dansend en verlokkend, klinkt het geluid,

dan zwevend over de lange beukenlaan heen,

feeeriek en heel raadselachtig voor hem uit.

Geluiden die ook lijken te lokken,

naar een onuitspreekbaar ver,

nog verborgen een liefelijke ster,

achter de nu nog zo heldere wolken.

auteur:Adrie.23.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:29 Reageer op dit bericht

Dinsdag 19 mei 2009

Geen respijt

Geen respijt

De wereld walste onvervloed over hem heen;

voelde de wereld onvervalst in hem dringen,

pijn steeds voelbaar in zijn benevelde Geest,

voelde de pijn dan steeds zo ongewild wringen.

Zijn stil intens verlangen naar boom en dood,

het zweven als een meeuw boven het strand.

onbereikbaar verlangen, haar strelende hand,

maar het werd tot zijn onbereikbare droom,

wat steeds in de kassa van het Cafe verdwijnt,

alleen hij, ik en de dood, kende zijn stille geheim.

Maar de dood kent geen terugkeer of respijt.

auteur:adrie.19.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:34 Reageer op dit bericht

Dinsdag 19 mei 2009

Uitstalkraam

Wat is kunst

Poezie schrijven doe ik met mijn gevoel en intellect.
Het schilderen met mijn fantasie, kwast en hart.
Wat je kunt verwisselen tot het de werkelijkheid tart.

Maar als de twee bronnen aan het werk worden gezet,
heb ik in Galarij of uitstalkraam, nooit de schijn gered!
Kunst maak ik ook met mijn ogen, gevoel en handen.
De resultaten zijn en hebben dan als mijn doel;
om iemand met zijn of haar gevoel te begeleiden-
en dan zuiver in echt hun gevoel te laten belanden!

Maar ik vindt kunst soms gelijkend op een zomertrip-
of het landschap, heuvels en rivieren lagen goed in;
je gevoel en gehoor,
of het klonk als een vals sopraantje in het jongenskoor.

Bij mijn gedichten stokken soms mijn woorden,
de woorden stokken dan, wanneer ik de groei beschrijf,
en blijf dan niet bij mezelf,
maar wordt in sprongen de ander.
En het resultaat, wordt dan wat er misschien op lijkt.
auteur:Adrie.19.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:57 Reageer op dit bericht

Maandag 18 mei 2009

Mei

Mei

en nu verdwijnt het grijze en het vale

en nu verdwijnt het dorre en het kale

en alles krijgt weer glanzende gewaden

en wordt opnieuw met weelde overladen

ook in mijn grijze “zelf” voel ik iets dromerigs

iets van een nieuwigheid, ja ook iets zomerigs

't zou ook te gek zijn dat er niets gebeurd in mij

want ook “in mij”legt iedere vogel een ei

auteur: Toon Hermans.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:34 Reageer op dit bericht

Maandag 18 mei 2009

Versagen

Versagen

Ik schaam mij vaak als ik weer moest versagen

uw schoonheid eer te doen in mijn gedicht,

en denk dan terug aan u geliefd gezicht,

zo schoon dat niemand mij meer kan behagen.

De last is zwaar, meer dan mijn arm kan dragen,

mijn vijl te grof en mijn talent te licht.

Ik monster al mijn krachten en ik zwicht,

nog voor de strijd al radeloos verslagen.

Vaak zijn mijn woorden in mijn hart gebleven,

als het lippenpaar al voor hen openlag,

want welke stem zou zo hoog kunnen reiken?

Vaak was van 't vers geen letter nog geschreven,

als pen, verstand en hand nog voor de slag

voor deze overmacht moest bezwijken.

auteur:Francesco Petrarca©

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:07 Reageer op dit bericht

Berichten van 18 mei 2009 tot 24 mei 2009

Korenblauwe bloemen

Raadselachtig geluid

Geen respijt

Uitstalkraam

Mei

Versagen

Meer van Hartkronkels