Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Maandag 18 mei 2009

Versagen

Versagen

Ik schaam mij vaak als ik weer moest versagen

uw schoonheid eer te doen in mijn gedicht,

en denk dan terug aan u geliefd gezicht,

zo schoon dat niemand mij meer kan behagen.

De last is zwaar, meer dan mijn arm kan dragen,

mijn vijl te grof en mijn talent te licht.

Ik monster al mijn krachten en ik zwicht,

nog voor de strijd al radeloos verslagen.

Vaak zijn mijn woorden in mijn hart gebleven,

als het lippenpaar al voor hen openlag,

want welke stem zou zo hoog kunnen reiken?

Vaak was van 't vers geen letter nog geschreven,

als pen, verstand en hand nog voor de slag

voor deze overmacht moest bezwijken.

auteur:Francesco Petrarca©

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:07 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zondag 17 mei 2009

Kunstvermogen

kunstvermogen

Weer een van die grijze lente dagen,

op dagen alleen te zien; stijve kaken,

moeten leven en 't niet te menen,

waar je verveeld van gaat geeuwen.

Maar met verf, penseel en doek,

kan ik toch nog heel teveden zijn.

Al geeft het verven van mijn broek,

toch nog wat zorgen en schreien.

De kamer wordt een wereldje van mij,

waar het heel knus en gezellig kan zijn.

Gebruik als model een borstbloot meidje,

een foto gemaakt op een vakantie-reisje.

'O heerlijke zielsverukkende taferelen,

wat mijn ogen en hart zo deed strelen,

het waren de volmaakste edele delen,

bijna gingen ze mijn kunst te boven,

'O God, dank je voor mijn Kunstvermogen.

auteur:Adrie.d.d.17.05.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:45 Reageer op dit bericht

Zondag 17 mei 2009

Stralende dag

Stralende dag

Mijn stemming, gelijk deze stralende lentedag,

die met mij gelijk vrolijk fluitend, het bos in wil.

Het windje bijna tropisch; een windje zo mild.

Meteen stralend van mijn gelaat zijn gulle lach.

Is dan; of ik niet zag wat wachtend voor me lag.

de drang naar het zonnetje jubelt dan oor en hart,

voel hoe het fluiten van de mezen dan mijn hart in trilt.

het maakt mijn lichaam en geest zo gelaten en mild.

Vergeet de last en pijn, die me zo aan het kwellen was.

Zie weer de mooie kleurige bloemen, soms wat te bont,

toch in mijn hart, meteen een plekje tegen de zon.

Zie de rode rozen, al blozend tegen me lachen,

wat vochtig van de vroege ochtenddauw of wat smart.

Natuur, in elk lichaam en geest zo machtig,

te mikken op de meest ruige borst zo krachtig.

auteur.Adrie.10.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:28 Reageer op dit bericht

Zaterdag 16 mei 2009

Liefdesdromen

Liefdesdromen

Dergelijke dromen heeft hij thans niet meer,

bijna nijdig blies dan steeds een Fee er over,

en vielen dan als verwelkt lover steeds neer.

Zijn liefdesdromen werden perkamente prenten,

gedroogde druiven tot rozijnen en krenten,

waar steeds stromen liefde overgelopen waren,

en daardoor vielen door zijn zakken de gaten.

Hij laat nu zijn geest wat rustloos dwalen,

een beetje verbitterd zijn dromen door,

ergens zullen zij hun thuis ooit gaan halen,

als hij al zijn verleden en pijn is verloren.

auteur:Adrie.

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:50 Reageer op dit bericht

Vrijdag 15 mei 2009

Mijn dichters ogen en gevoel

Mijn ogen en gevoel

Ogen die altijd zoekend in mij rusten,

maken al het moois meteen tot doel.

Het ontbrekende uit het onderbewuste,

dan onttrokken uit de ziel en gevoel.

Maar als men die dan zou gaan sluiten,

dan gooit men mij ziel en gevoelloos buiten.

Ontnomen wordt dan het mooie voedsel,

voor elk vers of klinkend gedicht als doel.

auteur:Adrie.22.5.09

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:16 Reageer op dit bericht

Donderdag 14 mei 2009

Woordenschat

Mijn woordenschat.

Mijn woorden maakte een wandeling,

door mijn zo vermoeide woordenschat.

Die woorden hadden het over een ding,

hoe maken we samen regels wat klinkt,

wat maakt, tot een parel van een dicht.

Zij wandelde door de dichter zijn velen lanen,

en keken steeds heel verwonderd weer op,

veel woordenlanen met bloemen beladen,

van zijn grote voet tot aan zijn woordentop.

Zij gingen samen heel verwonderd verder,

hoe ook Goethes woorden een plekje vond,

elk woordje al vrolijk en dichtend zingend,

als een bloemetje in de frisse Lentestond.

En de vele woorden vielen in verbazing;

-waren die verbazing ook waard-

hoe de dichter door vele duizenden oren,

zijn vele liefdes en geheimen verklaard.

Adrie.19.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:40 Reageer op dit bericht

Woensdag 13 mei 2009

JE ZIJN

Je zijn

'O, hoog, hoger stijgt een mens,

in zijn zuiver gevormde schoonheid,

als een mens ook zijn eenvoud kent.

Want vergeet nooit weer, dat lichaam-

zijn we zelf, die zelfde vrouw of vent;

die zijn school en geleerde lesjes kent.

De wereld geeft ze je niet in schoonheid,

maar reikt ze je aan, en wij slijpen dan haar,

binnen ons zijn; tot zijn zuivere algeheelheid.

Ze reikt je aan; pasklare brokken tot eenheid,

maar met hoofd en handen vormen we haar-

en dat alleen stijgt dan tot die schoonheid,

wat dan echt een gevormd mens heet te zijn.

auteur: Adrie;13.5.09.©

Foto by Pascal Vynke Seniorennet.be

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:51 Reageer op dit bericht

Dinsdag 12 mei 2009

De Poeet

De Poeet

Pen speels in de hand,

soms in woordenstrijd, stroom op dan weer af.

Een stuk gom verbeten tussen de tanden.

Dan plots zijn de klinkende woorden gewoon op.

Maar de min die hem in zijn dromen steeds riep,

is inmiddels al verdwenen achter de woeste golven!

Zij verdween heel mistig als zijn droom in nevelwolken,

opgelost in het niets, tot een stuk melancholie.

De vensterramen keken uit als vele nieuwschierige ogen,

de torenwijzers op de kerktoren,

zagen de letterslaaf steeds sloven!

Zijn lichaam steeds noest gekromd, geplooid en gebogen.

Maar hij meende haar weer te zien,

daar ginds ver in wind en mist,

weer wild met haar arm zwaaiend,

naar hem die haar niet te naderen wist!

Zij die vanuit de verte naar hem riep,

gaf door de mist een wanhopige schreeuw,

met een blik vol liefde en verlangen gericht!

Op het weidse water zonder eind of zicht.

auteur:Adrie

FOTO by Seniorennet.be Pascal Vynke

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 11 mei 2009

In vervoering

Even in vervoering

Weer zag ik die schoonheid die mij zo bekoorde,

en wilde nu tot het boekje van haar gaan behoren.

Stil zit ze in het zonnetje voor zich uit te staren,

haar wangetje door mij of het zonnetje nu zo rood.

Haar vingers bewogen zich als over Harpsnaren,

over haar mooie benen; nu zo oogstrelend bloot.

Werd me aandachtig de gloed die in me straalde,

mijn ogen die van innige vervoering hevig traanden.

Mijn pols en hart die van hartstocht hevig scoorde,

hielden in gedachte al een Cardioloog staande.

Maar voelde nu weer die liefde in me ontwaken,

liefste, mijn hartstocht is groter dan duizend malen,

maar het lijkt nu; of alleen je licht zit te stralen.

auteur:Adrie.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 9 mei 2009

Korenblauwe Bloemen

Korenbloemen.

Ben heel opgetogen weer aan het schilderen,

schilder blauwe korenbloemen een weldaad,

voor de natuur en de kunstminnende ogen.

Een plaatje dat u ogen zalvend zal strelen,

een liefde die ik met andere ook wil delen.

Mooie blauwe korenbloemen Gods vruchten,

die zelfs geen windvlaag meer hoeven duchten.

'O mijn lieve heerlijk gul en zachte penselen,

die de mooiste taferelen weten te evenaren.

Ik laat je steeds zalvend werken, al vele jaren.

Jullie zal het eender zijn Lente of wintertijd.

'O mijn vrienden, mijn penselen, zo ervaren,

weten steeds weer mijn dromen te evenaren.

Ook deze lentetijd, een weldaad voor de ogen,

heb zeker deze werkelijkheid niet bedrogen.

Hoop dat je nu zo mooi en duurzaam blijft,

nu als beeld, ook voor mijn nageslacht de ogen.

auteur:Adrie.9.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:14 Reageer op dit bericht

Vrijdag 8 mei 2009

Twee verliefde spinnen.

Twee verliefde spinnen

We waren net twee spinnen...

aan hun draadjes heen en weer te winden....

Och liefje laat me toch bij je binnen.....

mijn gevoel roept om je te minnen......

Ach liefje je hebt nu al meer......

dan ik ooit voor je kan verzinnen!

Je hebt toch ook de bossen,

weiden en struiken!

De bloemen om aan te ruiken....

Och, als de engeltje zouden vloeken....

duiveltjes zouden bidden...

water veranderd in wijn........

Als katten en muizen....

elkander zouden bezoeken....

zelfs dan zal voor mij...

onze vriendschap.....

nog niet ten einde zijn.

auteur:Adrie.8.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:40 Reageer op dit bericht

Donderdag 7 mei 2009

In het bos

In het bos

Wanneer ik besluit weer in het bos te vertoeven,

kan ik de weldaad van de Natuur weer proeven.

Een intens verlangen wat me nooit gaat vervelen,

om als een kind in en met de Natuur te spelen.

Wat de natuur me dan steeds weer laat voelen,

als ze haar kostbaarheden weldadig laat vloeien.

Dat is een weldaad die ze je steeds laat voelen,

mij moet je voelen, en dat staat niet in de boeken.

Zie me steeds de natuur gulzig drinken en proeven,

een smaak die mijn zintuigen nooit zal gaan vervelen.

Heerlijk om met Truus de mier door de aarde te woelen,

en Truus over mijn armen en handen te laten spelen.

auteur:Adrie.6.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:54 Reageer op dit bericht

Donderdag 7 mei 2009

Kabbelend water

Kabbelend water

Zat heerlijk te mijmeren aan de waterkant.

Het liefelijk kabbelend water is al wat ik hoor.

Zit heel stil, zodat ik de serene rust niet verstoor.

Zie hoe een kikker met een plons in het water belandt.

Zag hoe een waterlelie voor hem opende als een deur!

Aan dit water heb ik vaak mijn gedachten gelezen.

Keek en luisterde dan soms in gepeins verzonken,

naar het kabbelen en zuigen van de golfje aan mijn tenen,

of dat ze een beetje de woordjes mee zaten te lezen!

Een visser loods zijn bootje langszaam door het riet.

Of zijn net gevuld was met paling en vis, dat zag ik niet.

Een waterjuffer was de andere gluurder in het riet.

Terwijl Buurvrouw mier bedrijvig op en neer kroop,

door het groene malse gras-

tjilpte een krekel dag en nacht, zo lang het Zomer was!

auteur:Adrie.6.5.09.©

Het Gedicht is afkomstig uit mijn bundel; "Mijn Plekje bij de sloot."

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:34 Reageer op dit bericht

Woensdag 6 mei 2009

Grijs weer

Grijs weer.

Ik zat nog wat stilletjes te werken,

en zag buiten in de grijze lucht,

duizenden sombere en vale plekken.

Miste het anders zo vrolijke zonnetje,

dat ons gevoel zo omhoog kan trekken.

Zat me bij mezelf wat af te vragen;

als ik stilletjes blijf zitten wachten,

vervaagd dan niet het onderscheid,

tussen nacht en deze grijze dagen.

ontzinkt gevoel zich niet aan de tijd?

Ik dacht waarom nu zo lang gewacht,

zonnetje het is nu geen tijd van slapen,

iedereen loopt, en fietst in regendracht.

Toon Hermans had dan wel een antwoord:

“Zo kan het in het leven lopen,

zo heft het een het andere op,

maar maken wij de noot niet open,

blijft het nootje in de dop,,

auteur: Adrie.6.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:29 Reageer op dit bericht

Dinsdag 5 mei 2009

Warme tedere handen

Warme tedere handen

Lieve warme

helende woorden

een engel

even uit de hemel!

Engeltjes lof-accoorden.

liefdevolle handen

tot diep in mijn hart

en ziel geraakt

pijn verzacht

zalvend licht

liefde in de ogen

van de ander

Verdriet komt los

snak naar adem

even bevrijd

van kille onzekerheid

Je streelt met liefde

mijn rug en keel

het bloed stroomt warm

door mijn borst

waar het heelt.

Warme en echte liefde.

auteur:Adrie.5.05.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:05 Reageer op dit bericht

Maandag 4 mei 2009

Een vat met kracht

Een vat met kracht

Zit stilletjes wat voor me uit te kijken,

waar vertel ik u nu in dit dicht eens over,

heb vanmorgen eerst met elegante zwier,

de penseel weer eens ter hand genomen,

maar merkte dat het juiste schildersgevoel,

maar niet goed op het doek wilde komen
.

Toen voor pen, vloei en papier gekozen,

zag hoe mijn buur gister zat te schreien.

Ik zie haar nu somber de straat in kijken,

of het leven niet naar haar toe wilde komen.

Zag een blik, wil er liever niet over praten,

dat ik me tot de eenzaamheid heb verdoemd,

en het leven eigenlijk voor anderen wil laten.

Haar gedachte dwalen naar vroegere liefdes,

die haar nog de mooiste roos hebben genoemd.

U, laat de aarde die u draagt in leed en lach,

op verzoek, steeds met uw eenzaamheid wenden.

Maar Uw mooiste kracht, raakt zo aangetast,

U gevoel is een vat van ongekende kracht.

auteur:Adrie.4.5.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:35 Reageer op dit bericht

Zondag 3 mei 2009

Goethes adem

Goethes adem

Mijn Geest was weer aan het dwalen,

door en langs onze vroegere idealen.

Wiegde liefdevol onze gemaakte dromen,

dromen die nu aan hun eind zijn gekomen.

'O God waarom voor mij nog steeds dit leed,

loop nu dromend door het dauwnatte gras,

zie voor ogen; engeltjes wevend een kleed,

voor de Dichter die Goethe's dichten leest.

Was Goethe zeker verplicht voor het goede,

wat hij voor U en mij zoal geschreven heeft.

Och veel lof, was met wat kritiek omgeven,

prachtig het park waar zijn adem bloeide...

auteur:Adrie.3.5.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:53 Reageer op dit bericht

Zaterdag 2 mei 2009

Het kermend kind

Het kermend kind

We hebben en hadden je als onze zoon zo lief,

gingen als het weer een keertje zo moest,

nog tot heel laat in de nacht door weer en wind.

Wij zijn je twee heel gelukkig en trotse ouders,

en jij vaak het zich onbegrepen voelend boos kind.

Maar kerel we hebben en hadden je altijd zo lief.

Waar voor was je och zo bang mijn zoon?

Voor je vader of moeder hun boze toon

Zag jij dan je ouders hun bezorgdheid niet?

Wij waren steeds bang dat je ons verliet!

Jij was en bent voor ons nog steeds,

die heerlijke zwerver en avonturier!

Je wilde niet langer meer wachten,

om al het moois van de wereld te zien!

Ach vader, Ach moeder.......

hadden jullie mijn bekoring dan niet gehoord?

Mijn zucht naar het avontuur...

wat mijn hart zo heeft bekoord.

Ik dacht dan steeds, wees rustig jongen, wees rustig...

Maar je had al wat anders in gedachten!

Je heerlijk jonge zucht naar het avontuur!

Wij konden jou nooit op de vakantie laten wachten.

Ach vader...Ach moeder, leer mij kennen,

ik vraag jullie niet om mij te verwennen.

Ja mijn zoon, ik zie het heel helder en klaar...

Ik ben je vader, en ik huiver, en dit raakt mij zo aan!

Een ouder huivert, hij zoekt dan snel en heel gezwind,

ziet in zijn gevoel en gedachten reeds zijn kermend kind!

Bereikt dan zijn kind nog ternauwenood;

of nog erger, het kind in zijn armen was al dood!

auteur:Adrie.2.5.09.©

Dit gedicht komt uit mijn bundel; ""Mijn plekje bij de sloot""

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:42 Reageer op dit bericht

Vrijdag 1 mei 2009

Lentezon

De zalvende lente Zon.

'O die heerlijk zalvend en helende lente,

ik zoen haar, kus haar, en omhels haar,

vlieg ze hongerig en smachtend aan.

Het staat niet geschreven in de sterren,

maar toch worden wij een gouden paar.

Haar lieve, strelende en zalvende adem,

strooide ze heel gul en stralend in het rond.

Ze gaf al haar kracht die ze ons geven kon.

'O, ik druk ze verliefd tegen mijn borst,

met haar zalvende mond, midden in mijn dorst,

het gevoel; of haar strelende tong in me drong,

me zalvend en strelend wilde maken weer gezond.

auteur:Adrie.1.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:28 Reageer op dit bericht

Donderdag 30 april 2009

Verbijstering

Verbijstering

Verbijsterde slagen vielen niet mis.

Ogen van dit lijden en verdriet,

wee..die deze verslagenheid nog mind,

kiest de duivel als beste vriend.

auteur:Adrie.30.04.09©

Dit gedicht ontstond toen ik een dwaas,

op het Nederlands koningshuis in zag rijden,.

en onder het publiek veel slachtoffers zag maken.

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:39 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels