Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Woensdag 6 mei 2009

Grijs weer

Grijs weer.

Ik zat nog wat stilletjes te werken,

en zag buiten in de grijze lucht,

duizenden sombere en vale plekken.

Miste het anders zo vrolijke zonnetje,

dat ons gevoel zo omhoog kan trekken.

Zat me bij mezelf wat af te vragen;

als ik stilletjes blijf zitten wachten,

vervaagd dan niet het onderscheid,

tussen nacht en deze grijze dagen.

ontzinkt gevoel zich niet aan de tijd?

Ik dacht waarom nu zo lang gewacht,

zonnetje het is nu geen tijd van slapen,

iedereen loopt, en fietst in regendracht.

Toon Hermans had dan wel een antwoord:

“Zo kan het in het leven lopen,

zo heft het een het andere op,

maar maken wij de noot niet open,

blijft het nootje in de dop,,

auteur: Adrie.6.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:29 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Dinsdag 5 mei 2009

Warme tedere handen

Warme tedere handen

Lieve warme

helende woorden

een engel

even uit de hemel!

Engeltjes lof-accoorden.

liefdevolle handen

tot diep in mijn hart

en ziel geraakt

pijn verzacht

zalvend licht

liefde in de ogen

van de ander

Verdriet komt los

snak naar adem

even bevrijd

van kille onzekerheid

Je streelt met liefde

mijn rug en keel

het bloed stroomt warm

door mijn borst

waar het heelt.

Warme en echte liefde.

auteur:Adrie.5.05.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:05 Reageer op dit bericht

Maandag 4 mei 2009

Een vat met kracht

Een vat met kracht

Zit stilletjes wat voor me uit te kijken,

waar vertel ik u nu in dit dicht eens over,

heb vanmorgen eerst met elegante zwier,

de penseel weer eens ter hand genomen,

maar merkte dat het juiste schildersgevoel,

maar niet goed op het doek wilde komen
.

Toen voor pen, vloei en papier gekozen,

zag hoe mijn buur gister zat te schreien.

Ik zie haar nu somber de straat in kijken,

of het leven niet naar haar toe wilde komen.

Zag een blik, wil er liever niet over praten,

dat ik me tot de eenzaamheid heb verdoemd,

en het leven eigenlijk voor anderen wil laten.

Haar gedachte dwalen naar vroegere liefdes,

die haar nog de mooiste roos hebben genoemd.

U, laat de aarde die u draagt in leed en lach,

op verzoek, steeds met uw eenzaamheid wenden.

Maar Uw mooiste kracht, raakt zo aangetast,

U gevoel is een vat van ongekende kracht.

auteur:Adrie.4.5.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:35 Reageer op dit bericht

Zondag 3 mei 2009

Goethes adem

Goethes adem

Mijn Geest was weer aan het dwalen,

door en langs onze vroegere idealen.

Wiegde liefdevol onze gemaakte dromen,

dromen die nu aan hun eind zijn gekomen.

'O God waarom voor mij nog steeds dit leed,

loop nu dromend door het dauwnatte gras,

zie voor ogen; engeltjes wevend een kleed,

voor de Dichter die Goethe's dichten leest.

Was Goethe zeker verplicht voor het goede,

wat hij voor U en mij zoal geschreven heeft.

Och veel lof, was met wat kritiek omgeven,

prachtig het park waar zijn adem bloeide...

auteur:Adrie.3.5.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:53 Reageer op dit bericht

Zaterdag 2 mei 2009

Het kermend kind

Het kermend kind

We hebben en hadden je als onze zoon zo lief,

gingen als het weer een keertje zo moest,

nog tot heel laat in de nacht door weer en wind.

Wij zijn je twee heel gelukkig en trotse ouders,

en jij vaak het zich onbegrepen voelend boos kind.

Maar kerel we hebben en hadden je altijd zo lief.

Waar voor was je och zo bang mijn zoon?

Voor je vader of moeder hun boze toon

Zag jij dan je ouders hun bezorgdheid niet?

Wij waren steeds bang dat je ons verliet!

Jij was en bent voor ons nog steeds,

die heerlijke zwerver en avonturier!

Je wilde niet langer meer wachten,

om al het moois van de wereld te zien!

Ach vader, Ach moeder.......

hadden jullie mijn bekoring dan niet gehoord?

Mijn zucht naar het avontuur...

wat mijn hart zo heeft bekoord.

Ik dacht dan steeds, wees rustig jongen, wees rustig...

Maar je had al wat anders in gedachten!

Je heerlijk jonge zucht naar het avontuur!

Wij konden jou nooit op de vakantie laten wachten.

Ach vader...Ach moeder, leer mij kennen,

ik vraag jullie niet om mij te verwennen.

Ja mijn zoon, ik zie het heel helder en klaar...

Ik ben je vader, en ik huiver, en dit raakt mij zo aan!

Een ouder huivert, hij zoekt dan snel en heel gezwind,

ziet in zijn gevoel en gedachten reeds zijn kermend kind!

Bereikt dan zijn kind nog ternauwenood;

of nog erger, het kind in zijn armen was al dood!

auteur:Adrie.2.5.09.©

Dit gedicht komt uit mijn bundel; ""Mijn plekje bij de sloot""

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:42 Reageer op dit bericht

Vrijdag 1 mei 2009

Lentezon

De zalvende lente Zon.

'O die heerlijk zalvend en helende lente,

ik zoen haar, kus haar, en omhels haar,

vlieg ze hongerig en smachtend aan.

Het staat niet geschreven in de sterren,

maar toch worden wij een gouden paar.

Haar lieve, strelende en zalvende adem,

strooide ze heel gul en stralend in het rond.

Ze gaf al haar kracht die ze ons geven kon.

'O, ik druk ze verliefd tegen mijn borst,

met haar zalvende mond, midden in mijn dorst,

het gevoel; of haar strelende tong in me drong,

me zalvend en strelend wilde maken weer gezond.

auteur:Adrie.1.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:28 Reageer op dit bericht

Donderdag 30 april 2009

Verbijstering

Verbijstering

Verbijsterde slagen vielen niet mis.

Ogen van dit lijden en verdriet,

wee..die deze verslagenheid nog mind,

kiest de duivel als beste vriend.

auteur:Adrie.30.04.09©

Dit gedicht ontstond toen ik een dwaas,

op het Nederlands koningshuis in zag rijden,.

en onder het publiek veel slachtoffers zag maken.

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:39 Reageer op dit bericht

Woensdag 29 april 2009

Bloemengeur

De bloemengeur

Bloemen al ter kleur en geur; ze zijn er weer,

gul goot het zonnetje er zijn stralen weer over,

om te kunnen groeien met hun groene lover,

of dat ze willen reiken; naar onze lieve heer.

't schaap houdt weer zijn jonkies in de gaten,

heerlijk dartelend in het groene gras en geur;

keer weer hongerig terug naar bos en velden,

over zijn schoonheid hoort men maar zelden.

Doch het dagelijks genot van zijn groene pracht,

werkt bij mij dan weer heel gul en vergoedend,

voor het snelle verlies van mijn lichaamskracht.

Heerlijk nu die heerlijk zalvende zonnestralen.

Eerst de bloemen en ijs nog krakend op de ruiten,

en joeg de sneeuw en hagel ons nog naar binnen,

nu lokt ons het zonnetje weer heerlijk naar buiten.

Genieten van de Zee die zijn golven laat klimmen.

auteur:Adrie.29.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:13 Reageer op dit bericht

Dinsdag 28 april 2009

Grote Stadsgedoe

Grote stads gedoe.

Bij het deze ochtend naar buiten gaan,

hoor ik weer het drukke grote stadsgedoe,

loop met lege ziel achter de drukte aan,

met z'n alle naar afspraak en leegte toe.

Wil de band breken met het vertrouwde,

zodat alles weer wordt nieuw en ongewis.

Alles tolt; mensen, auto's en gebouwen,

sluit mijn ogen, zodat alles wordt duisternis.

Een straat vol met lokkende roofdierhokken,

waarin het leven; zich schimmelig verteerd,

ondanks de rekken met broeken en rokken,

krijgt de massa het kopen nog niet afgeleerd.

De straat was koel maar vol met zijn geuren,

in gedachte ben ik snel even de tijd ontvlucht.

Opende mijn ogen, en zocht naar de frisse lucht,

daar mijn ogen lieten zien allerlei dolle kleuren.

auteur:Adrie.28..4.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:55 Reageer op dit bericht

Maandag 27 april 2009

De Winter van mijn leven

De winter van mijn leven.

Het voelde even als de winter van mijn leven,

toen mijn ziekte sloop steels naderbij,

besloot toen verslagen mijn strijd op te geven.

Winnen werd me nu een onhaalbaar karwei.

Ook het ontwaken van de nieuwe dag,

kon mij niet langer meer bekoren,

al mijn uitzicht bleek nu verloren.

Wilde dat God me zou hebben ontlast.

Droeg als kruis mijn grote liefdesverdriet,

dat ik je in mijn hart niet meer kon vinden,

en je in mijn hart niet meer kon beminnen.

Wilde alleen door bestaan, maar kon het niet.

Maar weer op mijn vermolmd bankie zittend,

met verdorde bladeren en kruim bekleed,

gaf God me een hand en trok me uit het levensleed.

auteur: Adrie.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 26 april 2009

Wijsheden 5

Wijsheden 5.

Als iemand op zijn domein Meesterschap heeft bereikt,

zou hij leerling moeten worden op een ander Domein.

Voor wie steeds de oren sluit voor wat oorverdovend is,

en blind blijft voor wat niet over het hoofd valt te zien,

moet zich niet verbazen dat op een dag,

hem het horen en zien zal vergaan!

Het behoord tot de menselijke aard,

om verstandig te denken en onverstandig te handelen!

Iedere dag geeft ons de kans om ons zelf te vinden;

in ons eigen innerlijk,

zodat we vanuit onszelf kunnen gaan leven.

De Wereld schotelt ons tal van raadsels voor,

maar bied ons even zovele oplossingen,

die honderd maal mooier zijn dan het raadsel!

Iedereen wil graag de wereld verbeteren,

en iedereen zou daar toe in staat zijn,

als hij maar eerst met zichzelf wilde beginnen.

Gelijkmoedigheid wil zeggen dat je anderen,

kunt laten wie ze zijn zoals ze zijn,

en je jezelf kunt accepteren zoals je nu eenmaal bent!

Luister niet naar wat mensen zeggen wat ze doen...

maar zie toe en luister naar wat ze doen.......

Niets is zoals het lijkt.

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:20 Reageer op dit bericht

Zondag 26 april 2009

Wijjsheden 4

Wijsheden

Het gaat er niet om hoe dingen zijn,

maar meer hoe je er mee omspringt.

Teleurstellingen in de liefde;

zijn altijd teleurgestelde verwachtingen.

Gedraag jezelf altijd zo,

dat je jezelf recht in de ogen kunt kijken.

Niemand kan voortdurend op zijn tenen lopen.

Geef iedere dag de kans, om de mooiste,

dag van je leven te worden.

ergernis maakt alleen maar erger.

Als een gevoel lang genoeg smeult,

wordt het woede.

De struikelblokken op ons levenspad,

zijn tegelijkertijd onze wegwijzers.

Een pessimist, is iemand die klaagt,

als het goed met hem gaat uit angst.

Je kunt je leven niet verlengen of verbreden,

alleen maar verdiepen.

Een mens heeft nooit wat hij wil,

omdat hij niet wil wat hij heeft.

Als hij wilde wat hij heeft,

zou hij hebben wat hij wil!!

Wie gelooft iets te kunnen doen;

kan het ook

Wie meent dat hij nooit dwaalt,

vergist zich.

Een bescheiden zelf worden

is onvoorstelbaar meer,

dan een betekenend ik.

De edelste steen wordt zonder polijsten,

niet helder; de mens wordt zonder zijn beproevingen,

niet volmaakt.

auteur:Adrie.25.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 07:03 Reageer op dit bericht

Zaterdag 25 april 2009

Ik ontga U

Ik ontga U

Ik mijn lief Zonnetje, ik ontga U,

mijn ziekte zo vlug als de wind,

koud en vluchtig als een schaduw,

mijn verzet voorbij voor je begint.

Was je tijd gekomen, of zo maar?

Ja, was mijn strijd nu voltooid....

loop, dicht en lach nog, zo maar?

Heb mijn woorden weer verstrooid.

Je kunt me niet langer ontwijken,

niet misprijzen of me juist prijzen,

hoe kritisch mijn woorden zijn getint,

blijf de Poezie steeds gunstig gezind.

Blijf de woorden schenken als wijn.

'O mijn lief zonnetje, ik ontga U....

lig met mijn lichaam in de schaduw,

en is nu amper bruin of wat getint.

auteur:Adrie.25.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 24 april 2009

De Straatmuzikant

De straatmuzikant

Bij tijd en wijlen naar men zegt,

en men de avond zonnedronken,

als een pauw die staat te pronken,

ziet aan de kim naar men zegt,

dolende schaduwen en schimmen,

de verlatenheid weer beklimmen.

Waar de zon weer heeft staan te branden,

ziet men tussen de wolken en holen,

eenzaam zijn treurende gedaante dolen,

van de muzikant die kijkt naar zijn klanten.

En dan wordt men zijn afwezigheid gewis,

dan wordt men zich opeens bewust,

dat zijn terugkeer nooit meer te verwerven is.

auteur: Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:59 Reageer op dit bericht

Donderdag 23 april 2009

Wie was ik

Wie was ik

Ik maakte van iedere dag een feest,

Ik ben een vent die heel veel passie's heeft,

Ik houdt van het ruisen en bruisen van de Zee,

Ik voer ook met het geweld van de golven mee,

Ik was bevriend met de mooiste min van de Zee,

Ik beukte soms als golven tegen de rotsen,

Ik zag toe, hoe ze tegen de rotsen klotsten,

Ik ben soms zo rustig als een Meer in de vlakte,

Ik ben als een zalm in de stroom,

Ik was als jongere een vent met zeven vakken,

Ik was teder als een bloem in het veld,

Ik ben soms als een traan van de Zon,

Ik ben soms ook de wilde Ever,

Ik ben ook zijn dodend jachtgeweer,

Ik ben ook het begin van elk gedicht,

Ik heb daar vele tranen mee los gewrikt,

Maar wie is het licht boven op de heuveltop,

Maar wie kent de rustplaats van de zon,

Maar wie is er net zo oud als de maan,

Maar wie heeft er alle sterren geteld,

Wie heeft er al het passievuur in de hoofden ontstoken?

Wie weet er waar dat rare kereltje met zijn pijltjes woon?

Auteur.Adrie.23.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:24 Reageer op dit bericht

Woensdag 22 april 2009

De oude guit.

De oude guit

Ooit als mijn leven ten einde zal zijn,

zal ik bij mijn pen en papier gekomen,

de dood bij me zien, die met me schrijft,

het mooiste Gedicht der laatste dromen.

En de oude guit zal mij dan verstaan,

laten we dan samen de regels tikken,

als je dan maar vredig slapen gaat.

Dan zal God zich wel willen schikken.

Maar ik zal dan schrijven zonder spijt,

het leven was met Poezie een zaligheid.

Maar we waren beiden tevreden gestemd,

toen mijn mooie woorden waren gezet.

auteur:Adrie.22.4.09.

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:32 Reageer op dit bericht

Dinsdag 21 april 2009

Het Eiland

Het eiland

Wind en water wijd en zijd

houden dit Eiland gevangen

binnen de tijd

Bloemen en dieren weten het niet,

en het blift hen onvernomen,

want de wind veinst door de bomen,

steeds weer een ander lied.

En de beken zingen het mee

en alle waters lachen en klagen,

of zij zich aan de Eeuwigheid gaan wagen,

tot aan de Zee.

En Maan, Zon en wolken gaan daarover,

en uit de regenbogen

jubelen nog steeds veler logen.

Wij alle staan bleek

met de ogen leeg.

In dit vreende spiegelbeeld geboren,

van een rijk dat wij verloren aan de tijd.

auteur:Adrie.21.4.09

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:19 Reageer op dit bericht

Dinsdag 21 april 2009

Een leger Gardeniers

Een Leger Gardeniers

Zij stonden als Gardeniers opgesteld,

tussen de druivenranken op het veld,

om de kraaien proberen te verjagen.

De ranken plaatste ons ver uit een,

onder de donkere lucht heel alleen,

om eenzaam ons dwaze lot te dragen.

We voelde ons geen man of vrouw,

gehuld in een jas die niemand wou.

Het hangt onogelijk om ons heen,

maar bij een kind die langs ons gaat,

schept het in hun angst een eng gelaat.

Maar de wind giert warm of koud,

en het angstig kind werd ook al oud,

miste toen zijn beelden en vastigheden,

en ook de vogels lieten het ons weten,

dat ons gedaante oud was en versleten.

auteur:Adrie.21.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 20 april 2009

Rietpalmen

Rietpalmen

Liep nog heerlijk van je aanwezigheid te dromen,

van voor die tijd, dat je in diepe sluimering werd gekust.

Hoor het windje, dat de rietpalmen deed wiegen,

en zacht onze nieuw gemaakte dromen deed vervliegen.

Onze dromen zonken in het Meer, dat nu zwijgt en rust.

En onder het teken van de sterren en de kleine Beer,

bleef niets meer zonder haar bij het oude en vertrouwde.

Niets meer van onze gemaakte dromen bleef behouden.

En al dromend keek de Maan nog verdrietig op me neer.

Zij was het warme zielsmuziek, wat me heeft ontwaakt..

Ik at met haar weer van het leven, al wat lekker smaakt.

Proefde met haar weer al mijn passie's, wat mij zo raakt,

heb met haar als een dwaas gedronken, al wat smaakt.

auteur:Adrie.

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:20 Reageer op dit bericht

Maandag 20 april 2009

Onbeantwoorde liefde

Een oogwenk maar.

Mijn ziel heeft haar geheim, zijn raadsel mijn leven.
Een eindeloze liefde van een oogwenk maar.
De kwaal is hopeloos, en dus niet prijs te geven.
En zij die dit gewekt heeft, werd nooit iets gewaar.

Zij merkte mij niet eens op, al kende wij elkaar.
Steeds aan haar zijde ben ik toch een beetje alleen gebleven.
Maar deze gevoelens worden nu op deze wereld,
naar hun eind toe gedxreven,
daar ik niets durfde te vragen en niets ontving van haar.

Zij zal, al maakte God haarzacht en vol van bekoren,
een beetje geschrokken haar eigen weg weer gaan.
En mijn liefdesfluisteren, niet eens meer willen horen.
Mijn liefdesfluisteren wat haar geheel is ontgaan!

Oprechte huwelijkse trouw naar haar lief,
zullen haar liefdesgevoelens nu zijn.
Zij zal zeggen, als ze mijn gedicht ooit mocht horen,
wie zal die vrouw dan wel niet zijn,
die zijn ziel zo lang mocht bekoren.

En zou zijn verdriet nog niet verstaan of begrijpen.

auteur:Adrie.19.04.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 09:47 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels