Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Zondag 26 april 2009

Wijjsheden 4

Wijsheden

Het gaat er niet om hoe dingen zijn,

maar meer hoe je er mee omspringt.

Teleurstellingen in de liefde;

zijn altijd teleurgestelde verwachtingen.

Gedraag jezelf altijd zo,

dat je jezelf recht in de ogen kunt kijken.

Niemand kan voortdurend op zijn tenen lopen.

Geef iedere dag de kans, om de mooiste,

dag van je leven te worden.

ergernis maakt alleen maar erger.

Als een gevoel lang genoeg smeult,

wordt het woede.

De struikelblokken op ons levenspad,

zijn tegelijkertijd onze wegwijzers.

Een pessimist, is iemand die klaagt,

als het goed met hem gaat uit angst.

Je kunt je leven niet verlengen of verbreden,

alleen maar verdiepen.

Een mens heeft nooit wat hij wil,

omdat hij niet wil wat hij heeft.

Als hij wilde wat hij heeft,

zou hij hebben wat hij wil!!

Wie gelooft iets te kunnen doen;

kan het ook

Wie meent dat hij nooit dwaalt,

vergist zich.

Een bescheiden zelf worden

is onvoorstelbaar meer,

dan een betekenend ik.

De edelste steen wordt zonder polijsten,

niet helder; de mens wordt zonder zijn beproevingen,

niet volmaakt.

auteur:Adrie.25.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 07:03 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zaterdag 25 april 2009

Ik ontga U

Ik ontga U

Ik mijn lief Zonnetje, ik ontga U,

mijn ziekte zo vlug als de wind,

koud en vluchtig als een schaduw,

mijn verzet voorbij voor je begint.

Was je tijd gekomen, of zo maar?

Ja, was mijn strijd nu voltooid....

loop, dicht en lach nog, zo maar?

Heb mijn woorden weer verstrooid.

Je kunt me niet langer ontwijken,

niet misprijzen of me juist prijzen,

hoe kritisch mijn woorden zijn getint,

blijf de Poezie steeds gunstig gezind.

Blijf de woorden schenken als wijn.

'O mijn lief zonnetje, ik ontga U....

lig met mijn lichaam in de schaduw,

en is nu amper bruin of wat getint.

auteur:Adrie.25.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 24 april 2009

De Straatmuzikant

De straatmuzikant

Bij tijd en wijlen naar men zegt,

en men de avond zonnedronken,

als een pauw die staat te pronken,

ziet aan de kim naar men zegt,

dolende schaduwen en schimmen,

de verlatenheid weer beklimmen.

Waar de zon weer heeft staan te branden,

ziet men tussen de wolken en holen,

eenzaam zijn treurende gedaante dolen,

van de muzikant die kijkt naar zijn klanten.

En dan wordt men zijn afwezigheid gewis,

dan wordt men zich opeens bewust,

dat zijn terugkeer nooit meer te verwerven is.

auteur: Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:59 Reageer op dit bericht

Donderdag 23 april 2009

Wie was ik

Wie was ik

Ik maakte van iedere dag een feest,

Ik ben een vent die heel veel passie's heeft,

Ik houdt van het ruisen en bruisen van de Zee,

Ik voer ook met het geweld van de golven mee,

Ik was bevriend met de mooiste min van de Zee,

Ik beukte soms als golven tegen de rotsen,

Ik zag toe, hoe ze tegen de rotsen klotsten,

Ik ben soms zo rustig als een Meer in de vlakte,

Ik ben als een zalm in de stroom,

Ik was als jongere een vent met zeven vakken,

Ik was teder als een bloem in het veld,

Ik ben soms als een traan van de Zon,

Ik ben soms ook de wilde Ever,

Ik ben ook zijn dodend jachtgeweer,

Ik ben ook het begin van elk gedicht,

Ik heb daar vele tranen mee los gewrikt,

Maar wie is het licht boven op de heuveltop,

Maar wie kent de rustplaats van de zon,

Maar wie is er net zo oud als de maan,

Maar wie heeft er alle sterren geteld,

Wie heeft er al het passievuur in de hoofden ontstoken?

Wie weet er waar dat rare kereltje met zijn pijltjes woon?

Auteur.Adrie.23.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:24 Reageer op dit bericht

Woensdag 22 april 2009

De oude guit.

De oude guit

Ooit als mijn leven ten einde zal zijn,

zal ik bij mijn pen en papier gekomen,

de dood bij me zien, die met me schrijft,

het mooiste Gedicht der laatste dromen.

En de oude guit zal mij dan verstaan,

laten we dan samen de regels tikken,

als je dan maar vredig slapen gaat.

Dan zal God zich wel willen schikken.

Maar ik zal dan schrijven zonder spijt,

het leven was met Poezie een zaligheid.

Maar we waren beiden tevreden gestemd,

toen mijn mooie woorden waren gezet.

auteur:Adrie.22.4.09.

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:32 Reageer op dit bericht

Dinsdag 21 april 2009

Het Eiland

Het eiland

Wind en water wijd en zijd

houden dit Eiland gevangen

binnen de tijd

Bloemen en dieren weten het niet,

en het blift hen onvernomen,

want de wind veinst door de bomen,

steeds weer een ander lied.

En de beken zingen het mee

en alle waters lachen en klagen,

of zij zich aan de Eeuwigheid gaan wagen,

tot aan de Zee.

En Maan, Zon en wolken gaan daarover,

en uit de regenbogen

jubelen nog steeds veler logen.

Wij alle staan bleek

met de ogen leeg.

In dit vreende spiegelbeeld geboren,

van een rijk dat wij verloren aan de tijd.

auteur:Adrie.21.4.09

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:19 Reageer op dit bericht

Dinsdag 21 april 2009

Een leger Gardeniers

Een Leger Gardeniers

Zij stonden als Gardeniers opgesteld,

tussen de druivenranken op het veld,

om de kraaien proberen te verjagen.

De ranken plaatste ons ver uit een,

onder de donkere lucht heel alleen,

om eenzaam ons dwaze lot te dragen.

We voelde ons geen man of vrouw,

gehuld in een jas die niemand wou.

Het hangt onogelijk om ons heen,

maar bij een kind die langs ons gaat,

schept het in hun angst een eng gelaat.

Maar de wind giert warm of koud,

en het angstig kind werd ook al oud,

miste toen zijn beelden en vastigheden,

en ook de vogels lieten het ons weten,

dat ons gedaante oud was en versleten.

auteur:Adrie.21.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 20 april 2009

Rietpalmen

Rietpalmen

Liep nog heerlijk van je aanwezigheid te dromen,

van voor die tijd, dat je in diepe sluimering werd gekust.

Hoor het windje, dat de rietpalmen deed wiegen,

en zacht onze nieuw gemaakte dromen deed vervliegen.

Onze dromen zonken in het Meer, dat nu zwijgt en rust.

En onder het teken van de sterren en de kleine Beer,

bleef niets meer zonder haar bij het oude en vertrouwde.

Niets meer van onze gemaakte dromen bleef behouden.

En al dromend keek de Maan nog verdrietig op me neer.

Zij was het warme zielsmuziek, wat me heeft ontwaakt..

Ik at met haar weer van het leven, al wat lekker smaakt.

Proefde met haar weer al mijn passie's, wat mij zo raakt,

heb met haar als een dwaas gedronken, al wat smaakt.

auteur:Adrie.

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:20 Reageer op dit bericht

Maandag 20 april 2009

Onbeantwoorde liefde

Een oogwenk maar.

Mijn ziel heeft haar geheim, zijn raadsel mijn leven.
Een eindeloze liefde van een oogwenk maar.
De kwaal is hopeloos, en dus niet prijs te geven.
En zij die dit gewekt heeft, werd nooit iets gewaar.

Zij merkte mij niet eens op, al kende wij elkaar.
Steeds aan haar zijde ben ik toch een beetje alleen gebleven.
Maar deze gevoelens worden nu op deze wereld,
naar hun eind toe gedxreven,
daar ik niets durfde te vragen en niets ontving van haar.

Zij zal, al maakte God haarzacht en vol van bekoren,
een beetje geschrokken haar eigen weg weer gaan.
En mijn liefdesfluisteren, niet eens meer willen horen.
Mijn liefdesfluisteren wat haar geheel is ontgaan!

Oprechte huwelijkse trouw naar haar lief,
zullen haar liefdesgevoelens nu zijn.
Zij zal zeggen, als ze mijn gedicht ooit mocht horen,
wie zal die vrouw dan wel niet zijn,
die zijn ziel zo lang mocht bekoren.

En zou zijn verdriet nog niet verstaan of begrijpen.

auteur:Adrie.19.04.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 09:47 Reageer op dit bericht

Zondag 19 april 2009

Vanzelfsprekend

Vanzelfsprekend

De mens staat al weer vertrouwd en gulzig klaar,

bij de te openen bloesem getoond in dit voorjaar.

Maar noodweer daargelaten; komen ze nooit te laat..

Dat is de muziek en rust der natuurlijke dingen,

zoals de dagelijks te ontmoeten bekende gezichten,

zoals ze spreken en hun dagelijkse doen verrichten,

In mijn flathal, waar ze vol drift hun gevoelens lichten.

Van veraf en dichtbij hoor ik steeds de schelle noten,

die zich dan weer oplossen in de dagelijkse dingen.

Miep die ik dan steeds uitnodigend hoor tot sanenzingen.

auteur:Adrie.19.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 21:20 Reageer op dit bericht

Zaterdag 18 april 2009

Sierlijke krul

Sierlijke krul

Ik zit op een voor me liggend vel wit papier te kijken,

maar bedacht dat maagdelijk wit papier was van mij,

nu beschreven met een sierlijke krul; dat hoort er bij.

Schrijf dat de Aarde niet uit haar baan is gedreven,

toen mijn Liefste haar liefdeshart stil bleef staan.

De Sterren zijn er ook geen minuutje van uit gegaan.

Maar toch is mijn innerlijke kracht nog gebleven.

Maar een nacht verastte me met een windstille kou,

waardoor mijn hart verstijfde tot een ijskoud bad.

Een Engel weefde van een web een weefsel tegen de kou,

en van mijn warme herinneringen een warm gedragen hart.

Ik dacht toen, heb nu genoeg geschreven en me verweerd,

het moet nu afgelopen zijn, het blijft toch dezelfde pijn.

Wil weer een Aarde die me draagt in leed en mijn lach,

met een Dichter die over het mooie van het Leven schrijft.

auteur:Adrie.18.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 18 april 2009

Kachelrook

Kachelrook

Alles wat ik ook

na mijn scheiding

ter soelaas zocht,

lijken zeepbelletjes

of rook los gemaakt

met de kachelpook

En wie weet is

zij nooit geweest

wat ik met open ogen

dan zou hebben gemist.

Als ik ooit ten grave leg

mijn smart wat me nu

soms zo lijkt te breken.

Geen soelaas meer brengt,

ondanks mijn hart zijn smeken,

dan kijk ik spijtig om,

naar het voorbije verleden.

auteur:Adrie.18.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 17 april 2009

Wrange Pruimen

Wrange pruimen

Ik zat laatst weer eens op mijn bankie,
te denken wat het verleden voor me is.
Het klagend kraken van mijn bankie,
of een boot die langszaam zinkende is.

Hoor de tijd dan soms tergend fluiten,
bijt me dan verbijtend pijnlijk op mijn lip.
Ach, ach dacht ik, en lachte zuur en sip.
De tijd zocht een maal met wrange pruimen.
auteur: Adrie.17.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:37 Reageer op dit bericht

Vrijdag 17 april 2009

Spreuken en wijsheden 3

Spreuken en wijsheden 3

Ik voel me eenzaam zei Adam in het Paradijs.

Ik heb iemand nodig die me gezelschap houdt.

Goed antwoordde God.

Ik zal je een volmaakte vrouw geven.

Mooi verstandig en vriendelijk....

Ze zal voor je koken,

en de hele boel schoon houden,

en nooiteen kwaad woord tegen je zeggen.

Dat klinkt niet slecht zei Adam,

Maar wat gaat ze me dan kosten?

Een arm en een been sprak God.

Dat is stevig aan de prijs zei Adam

.
En wat kan ik krijgen voor de prijs van een rib?

auteur:Adrie.17.04.09.

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:46 Reageer op dit bericht

Vrijdag 17 april 2009

Spreuken en wijsheden 2

Spreuken en wijsheden

Het leven is een avontuur:

“Zoek niet naar de zin er van”

maar beleef het bewust.

Hoe verhevener de waarheid is,

des te verhevener het standpunt is,

van waaruit we haar kunnen-

doorgronden en begrijpen.

Soms doen mensen het juiste,

maar pas als ze al de andere

mogelijkheden hebben uitgeput.

Pessimisme is een luxe

die we ons niet kunnen veroorloven.

Kansen worden ons bij voorkeur voorgeschoteld

in de vermomming van onaangenaamheden.

Ook een tocht van 1000 mijlen,

begint met de eerste stap.

De slechtste weg die we kunnen kiezen,

is helemaal geen weg kiezen.

auteur:Adrie.17.04.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 17 april 2009

Spreuken en Wijsheden

Spreuken en wijsheden

Wie orde wil scheppen in het Land

moet orde scheppen in de Provincie's

Wie orde wil scheppen in de Provincies,

moet orde scheppen in de steden,

wie orde wil scheppen in de steden,

moet orde scheppen in de Gezinnen,

wie orde wil scheppen in de Gezinnen,

moet eerst orde scheppen in het eigen Gezin,

moet orde scheppen in zijn eigen innerlijk.

auteur:Adrie.17.04.09.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 16 april 2009

Broeder Jan zijn tweede ondeugd

Broeder Jan zijn tweede ondeugd

Een soldaat heel sterk en kloek,

kwam in de kerk zonder verduiken,

om in plaats van een Kerkboek,

een heel spel kaarten te gebruiken.

En broeder Jan spreekt aan;

de mens volwaard, de mens volwaard,

met alles wat er is op aard.

Dan legt hij de zevens open en zingt;

zo ik de waarheid zeggen mag,

als ik bekijk de kaart zeven,

denk ik al op de zevende dag:

de Zondag is ons door God gegeven.

En dit is misschien het enigste;

om hem te genezen.

auteur:Adrie.16.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:51 Reageer op dit bericht

Donderdag 16 april 2009

Een krakende Bijbel

De krakende bijbel

Het Sociaal verval heet nu behoedt

Sociaal gedachtengoed wat het was

Een vluchtig evenbeeld van wat,

mijn grootmoeder in haar pan had.

Mijn dichterspen het wapen dat ik heb.

Achter de potkachel de krakende bijbel,

met het troostende woord als broodbeleg.

auteur: Adrie.15.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 15 april 2009

Mijn Engel Gabriel

Mijn Engel Gabriel

Ik had een eigen Engel,

en die Engel heette Gabriel.

Die engel had ik vaak nodig,

want ik kneep hem soms als de hel.

Hij sloeg dan meteen zijn vleugels uit,

bij elk gevaaelijk spel....

Een heilig soort gevogelte;

mijn eigenEngel Gabriel...

En onder de glazen stolpen....

zag ik dan een Madonna staan.

D 'r brandde dan een kaarsje bij....

en voor het slapen gaan,

dan werden alle kinderen weer gewassen.

Gewassen in een “teil”.........

en dan het Onze Vader..

knielend op het koude zeil”....

Nu zit ik diep te denken..

wat dat bidden toch zou zijn.

Dat deed ik vroeger nooit.........

en daarom ging het toen zo fijn.

Ik steek nog wel eens een kaarsje aan........

en ik sla nog wel eens een kruis...........

maar het gaat toch niet zo lekker meer........

als vroeger bij ons thuis.

Toch heb ik nog wel eens heimwee.......

naar mijn Engel Gabriel.

Ik heb hem wat verwaarloosd,

dat is waar, dat weet ik wel.

Maar al zit ik in mijn piepzak,

in de rats of in de rouw.....

dan roep ik net als vroeger:

“Gabriel, waar zit je nou?”

Auteur Toon Hermans

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:36 Reageer op dit bericht

Dinsdag 14 april 2009

Doodsbloem

Doodsbloem

Weverke och weverke aan uw getouw,

den ochtend begon altijd veel te vroeg voor jou.

Zomers te warm en in de winter veel te koud.

Maar nu den baas het bedrijf geweerd heeft en gelaten,

mocht het leven, voor het weverke ook niet meer baten.

Alle geluid wat hem nu in zijn herinnering nog sprak,

verstierf nu als wolken rook en wind in zijn smart.

Dat nu niemand zijn hart nog wat ziet stil gesust,

het zou klinken; als schorre taal tegen de kale kust.

Bekijk hem naar zijn ongeglazuurd geraamte.

Hij kijkt nu naar zijn eens zo snelle vingers,

nu als doodsbloem voor Eeuwig ontvouwd.

De angst voor wat er verder nog komen zou,

laat hem in dit uur.... koud.....

Ik bid U,

laat hem koud.

auteur:Adrie.14.4.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:06 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels