Spreuken en Wijsheden

Donderdag 16 april 2009

Broeder Jan zijn tweede ondeugd

Broeder Jan zijn tweede ondeugd

Een soldaat heel sterk en kloek,

kwam in de kerk zonder verduiken,

om in plaats van een Kerkboek,

een heel spel kaarten te gebruiken.

En broeder Jan spreekt aan;

de mens volwaard, de mens volwaard,

met alles wat er is op aard.

Dan legt hij de zevens open en zingt;

zo ik de waarheid zeggen mag,

als ik bekijk de kaart zeven,

denk ik al op de zevende dag:

de Zondag is ons door God gegeven.

En dit is misschien het enigste;

om hem te genezen.

auteur:Adrie.16.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:51 Reageer op dit bericht

Donderdag 16 april 2009

Een krakende Bijbel

De krakende bijbel

Het Sociaal verval heet nu behoedt

Sociaal gedachtengoed wat het was

Een vluchtig evenbeeld van wat,

mijn grootmoeder in haar pan had.

Mijn dichterspen het wapen dat ik heb.

Achter de potkachel de krakende bijbel,

met het troostende woord als broodbeleg.

auteur: Adrie.15.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 15 april 2009

Mijn Engel Gabriel

Mijn Engel Gabriel

Ik had een eigen Engel,

en die Engel heette Gabriel.

Die engel had ik vaak nodig,

want ik kneep hem soms als de hel.

Hij sloeg dan meteen zijn vleugels uit,

bij elk gevaaelijk spel....

Een heilig soort gevogelte;

mijn eigenEngel Gabriel...

En onder de glazen stolpen....

zag ik dan een Madonna staan.

D 'r brandde dan een kaarsje bij....

en voor het slapen gaan,

dan werden alle kinderen weer gewassen.

Gewassen in een “teil”.........

en dan het Onze Vader..

knielend op het koude zeil”....

Nu zit ik diep te denken..

wat dat bidden toch zou zijn.

Dat deed ik vroeger nooit.........

en daarom ging het toen zo fijn.

Ik steek nog wel eens een kaarsje aan........

en ik sla nog wel eens een kruis...........

maar het gaat toch niet zo lekker meer........

als vroeger bij ons thuis.

Toch heb ik nog wel eens heimwee.......

naar mijn Engel Gabriel.

Ik heb hem wat verwaarloosd,

dat is waar, dat weet ik wel.

Maar al zit ik in mijn piepzak,

in de rats of in de rouw.....

dan roep ik net als vroeger:

“Gabriel, waar zit je nou?”

Auteur Toon Hermans

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:36 Reageer op dit bericht

Dinsdag 14 april 2009

Doodsbloem

Doodsbloem

Weverke och weverke aan uw getouw,

den ochtend begon altijd veel te vroeg voor jou.

Zomers te warm en in de winter veel te koud.

Maar nu den baas het bedrijf geweerd heeft en gelaten,

mocht het leven, voor het weverke ook niet meer baten.

Alle geluid wat hem nu in zijn herinnering nog sprak,

verstierf nu als wolken rook en wind in zijn smart.

Dat nu niemand zijn hart nog wat ziet stil gesust,

het zou klinken; als schorre taal tegen de kale kust.

Bekijk hem naar zijn ongeglazuurd geraamte.

Hij kijkt nu naar zijn eens zo snelle vingers,

nu als doodsbloem voor Eeuwig ontvouwd.

De angst voor wat er verder nog komen zou,

laat hem in dit uur.... koud.....

Ik bid U,

laat hem koud.

auteur:Adrie.14.4.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:06 Reageer op dit bericht

Dinsdag 14 april 2009

Maagd Maria

Maagd Maria

Broeder Jacob zijn Deugd en ondeugd

Steeds iedere ochtend als broeder Jacob,

vanaf de Kloostermuren haar goed had bezien,

draaide hij zich weer heel stillekens om,

nog voor dat zij hem kon zien.

Hij ging dan weer heel snel naar 't Klooster,

nog voor het verdoem.

Och mijn liefste

door mij zo innig bemind.

U lippen waar ik me zo op verheug

bescherm me voor al mijn ondeugd.

En met alle aandacht door mij ontdekt,

van een Maagd Maria onbevlekt.

De Lof de Prijs de deugd

bescherm me voor al mijn ondeugd.

In gedachten groet ik U steeds

Och God voel toch mijn leed.

Schoon bent gij mijn Koningin.

“O Dagenraad vol min.

Ik groet U steeds vol van genaden.

Zo klaar voor het Goddelijke licht.

Steeds in het aanzien van alle wereldse kwaden.

Och God, sterk haar met U aangezicht.

auteur: Adrie.14.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:09 Reageer op dit bericht

Maandag 13 april 2009

Mijn Gebed

Mijn gebed

Mijn hart voert van binnen overleg;

gezegd, gezucht, gehuild en gedacht.

Het rillen van mijn hart,

voor een heel diepe liefde,

een min die naar de wolken tracht.

Het slaken van een ademtocht,

het vallen van een traan,

de blik van boven van een alziend oog,

door God alleen verstaan.

De eenvoud,

de kunst der kinderlijke taal,

maar wie dit nog verstaat,

hoort het engeltjes lofkoraal.

Cristus kracht, Cristus lust,

Cristus zijn levenslucht.

Zijn levenskracht-

in het uur van zijn dood,

bij dood en Hel geducht.

De zondaars hun eerste stemgeluid,

kijk hij valt onder het kruis.

Bij al het hemelsche vreugden-gejuich,

door 't “ziet hij bidt! “Begroet”!

Tot de wil van zijn vader,

tot lof van zijn zoon,

in zin, wil en woord,

Jezus ging je voor.

En gezeten op zijn Goddelijke troon,

gaat Jezus ze voor.

Laat me bidden om kracht Heer!

auteur:Adrie.17.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:08 Reageer op dit bericht

Maandag 13 april 2009

Kerkje

Kerkje

'O kerkje waar naar er velen vluchten.

Uw torentje 'o zo sterk gebouwd.

Daar waar er zo velen zuchten,

daar waar hun ziel zo op vertrouwd.

'
'O je kruis en hart zo puur,

gericht naar onze wens,

maar onzer wens is vaak zo duur.

Als God in U wordt een mens,

dan is de prijs van de levensles

vaak ook erg duur en zuur.

Daar verzoekt men dan ;

Ó heer vergeef mij-

laat het licht weer voor me schijnen,

en de donkere en duistere wolken,

weer achter de Zon verdwijnen.

Maar wil je weer onbescheiden,

alleen naar de zoeten vruchten-

van het leven grijpen;

bedenk dan eerst heel bescheiden;

neem eerst een deel er van.

En verdrink niet opnieuw in een tranendal!

auteur:Adrie.13.04.09.©
.

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:02 Reageer op dit bericht

Maandag 13 april 2009

De Dood

De Dood

De dood komt meestal onverwacht,

sluipt als een dief door de nacht.

Je levensweg lijkt eerst recht,

en het leven eerst eindeloos.

Maar dan slaap je voor altijd,

als een roos.

Eerst lig je samen nog te gapen,

en na een kort en hevig rekken,

en heel onschuldig minnend,

op elkaars schouders te slapen.

Dan zie ik plots al waren 't een droom,

ijl en en doorzichtig,

als aan elkaar geklonken,

soms duidelijk als wij dan weer,

als in zee verdronken.

Daar zie ik ook mezelf.

Alleen het hoofd dat deinde

boven het watervlak,

bewoog de mond al sprak het,

een verbaasde zeemeermin.

Er is geen einde en geen begin,

aan deze tocht geen toekomst,

geen verleden,

Alleen dit wonderlijke,

gespleten lange heden.

auteur:Adrie.12.04.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 11 april 2009

In de stilte van morgen

Pasen….de nieuwe tijd.

In de stilte van de morgen

wordt de sluier van de dood

door het vergoten bloed geborgen

opstanding in het morgenrood.

De steen is nu gewenteld

de dagen zijn geteld

de dood is overwonnen

de vijand is geveld.

De Tuin zal eeuwig bloeien

de Tuinman ging zijn weg

het onkruid dat er groeide

heeft Hij ter zij gelegd

Maria mocht het horen

geloof en neem het aan

er is een nieuwe tijd geboren

de oude heeft nu afgedaan.

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:54 Reageer op dit bericht

Zaterdag 11 april 2009

Dankbaar zijn

Dankbaar zijn

Dankbaar voor de liederen,

dankbaar voor het woord.

Dat wij mochten zingen,

en waar is gehoord.

Dankbaar voor de gave,

dankbaar voor de kracht.

Dankbaar voor het offer,

dat U aan ons bracht.

Dankbaar here Jezus,

wat U heeft gedaan.

Dankbaar moeten wezen,

dat U bent opgestaan.

auteur: Jan Pennewaard.

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:09 Reageer op dit bericht

Vrijdag 10 april 2009

Dromend

dromend.

Zie heerlijk dromend de avond reeds vallen,

over Bos en het weidse kabbelende water.

Zie eenden dobberend hun maaltje verschalken.

Hoor hoe kinderen over het water schallen.

Zie een Lepelaar verstijfd loeren in het riet.

Een kikker brult al kwakend zijn lied,

maar het loerende gevaar dat ziet hij niet.

Een krekel beantwoordt al tjilpend het lied.

Stil en dromend valt al langszaam de nacht.

Zie de Maan en sterren spiegend in het water.

De Lepelaar houdt loerend en wakend wacht.

De krekel tjilpt nog luider zijn lied in de nacht.

auteur:Adrie.10.04.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:30 Reageer op dit bericht

Woensdag 8 april 2009

Rijm of Dicht

rijm of gedicht

Ik las enkele van je nieuwe gedichten mijn lieve vrind,

Maar vond ze soms wel heel droevig en leeg van zin.

Opgepropt met wat vrolijkere dichterswind,

zat er zelfs hier en daar nog wat dragelijks in.

Maar je Dichterswoorden hebt ge weinig uitgezonderd,

er voor de lezers, schaamteloos op het papier gedonderd.

Al weet je donders goed, dat je woord op woord,

in het rijm of gedicht, je tanden op elkander doet slaan!

Ook al rollen je woorden in je dicht geregeld voort,

net als gehaktballen in je moeders patatkraam,

dan nog moeten je woorden rijk en geslepen zijn,

en je pen gepakt met schone en kloeken grepen.

Ook spatten je woorden soms als Brood zijn verf in je dicht,

dan ratelen je kloeke woorden, als een felle bliksem er door!

Dit zijn slechte klanken, en verwoestend voor je gehoor.

Probeerje, je woorden aan de kunst van het woord te paren,

kan het geen kwaad, je hart eens te roeren met je gevoelssnaren.

Als men de Poezie van goede dichters leest;

die je dan met de jouwe gemeenzaam maakt,

dan strekt dit tot je voedsel van de geest,

maar blust de dichtersvlam die bij je waakt.

Door alleen in hun voetsporen te blijven,

doet dit mij dan; dat je op apen wilt gelijken.

auteur:Adrie.8.4.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:55 Reageer op dit bericht

Dinsdag 7 april 2009

Nog vier wijsheden

Nog vier wijsheden

De overwinning voedt haat

de overwonnenen leven in smart.

De wijze heeft blijmoedig overwinning en nederlaag

opgegeven

Adrie.7.04.09.

W ie volledig verlangd

naar het eindigen van al het lijden van alle anderen,

is een suprieure persoon.

Adrie.7.04.09

Wie kwaad doet, kwaad denkt of kwaad spreekt

zal worden achtervolgd door de pijn

die dit veroorzaakt.

Adrie.7.04.09.

W anneer ons iets vreugde geeft,

geeft het ons tegelijkertijd ook angst.

de angst om het weer te verliezen.

Adrie.7.04.09.

Geschreven door Adrie van Gansen om 08:52 Reageer op dit bericht

Maandag 6 april 2009

Vermoeidheid

Vermoeidheid

De vermoeidheid had vanmorgen mijn gedachten,
in een heerlijke zoete sluimering gesust en gekust.
Zelfs de wind deed geen rietpluim meer wiegen,
maar liet alles eerbiedig zwijgen voor mijn rust.

Meestal ben ik heel gelaten, kalm en rustig,
maar nu voelde ik me zo intens droef en moe.
Tranen maakte, snel slootjes onder mijn ogen,
en voelde mijn ziel tot in het diepst bewogen.
Wist zelf niet meer van alles; het hoe en waarom.

Dacht aan mijn woning met zijn melaatse muren,
moe van mijn rusteloze geest en tanden schuren.
Nee, ik wilde tegelijk een vrolijk liedje zingen,
een liedje van blijdschap, zoals ik ben van binnen.

auteur:Adrie©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:25 Reageer op dit bericht

Maandag 6 april 2009

Wijsheden

De dood die onvermijdelijk is

Noch in de lucht, noch midden op de Oceaan,

Noch in een grot is een plaats

Waar men aan de dood kan ontsnappen.

Adrie

Wijsheden

Mogen alle wezens, groot of klein,

sterk of zwak

arm of rijk

dichtbij of ver af,

zichtbaar of onzichtbaar,

gelukkig zijn.

Adrie

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:01 Reageer op dit bericht

Zondag 5 april 2009

Mijn Tiroler hartendief

Mijn Tiroler hartendief

Wist dat het zonnetje Koning Winter had verdreven,

maar waar zou hij zijn, verhuisd naar anderee streken?

Zag dat de vogels kwetterend vertelde hun reisverhalen,

en verlegen vertelde over slippertjes en sex-verhalen.

De Bergen en dalen kleuren nu nog grijs en vaal,

maar zal snel met groen en wit vol komen te staan.

De dalen lijken nu nog op een groengrijze waaier,

vol struiken, kale bomen met hun grasgroen geblader.

Maar het pralend groen siert al snel de statige lanen,

als wij weer rondvertellen, over onze eerste reisverhalen.

Hoe hij bij haar kwam; ''Mijn Tiroler Hartendief",

mijn ogenlief, beminde haar, en had haar toch zo lief.

auteur: Adrie.5.04.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:47 Reageer op dit bericht

Zondag 5 april 2009

Een vreemde droom

Een Vreemde droom

Ik had een vreemde droom die mij geen vrede laat.

Over een vrouw die ik bemin, die mij bemind,

en die ik telkens nooit geheel dezelfdse vind!

En nooit geheel een ander, en die mij verstaat.

Want zij verstaat me, en mijn hart dat opengaat-

voor haar alleen, en met haar tranen overwint.

Alleen zij fris de klamheid van mijn bleek gelaat.

Is zij bruin, blond of ros?-Ik heb het nooit geweten.

Haar naam? Zijn zoete klank, die ik niet kan vergeten,

is die van een beminde die thans niet meer leeft!

Als de blikken die uit beelden staren!

En in haar stem die ver, en stil, en diep is zweeft.

De toon van wat eens stemmen van geliefde waren.

auteur: Paul Verlaine.

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:24 Reageer op dit bericht

Vrijdag 3 april 2009

Borrelen en roddelen

Borrelen en roddelen

Hij goot nog wat verliefd na genietend,

de hete stoom langs haar sierlijke nek,

waar door de rode rozen eerst nog bloeide,

nu een geurige melange van groene drab,

van de bos rozen en het geurende ajax-sop.

Hij gleedt nog liefkozend en teder na,

met de borstel over de groen geworden nek.

Het groene water borrelt en roddeld nog na,

over de vele gehoorde verliefde smoezen.

Waar de rozen zeker niet minder mooi

door gingen smoezen en bloeien.

Hij gleedt teder en zacht nog wat minnend na,

waar eerder haar mooie geurige rozen bloeidde.

Hij poetste hun heerlijke verliefdheid weer op,

en zette hem verliefd en afwachtend in de kast.

auteur:Adrie.03.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:21 Reageer op dit bericht

Vrijdag 3 april 2009

Zijn angstige blik

Zijn angstige blik..

Hij kijkt verschrikt in zijn spiegel en ziet alleen zijn angst!
Hij kijkt naar een man, eens heel zelfbewust nu geprangd.
Die verschrikte vogel, die nu opvloog vanuit zijn handpalm,
was immers alleen maar het lijnenspel van zijn eigen hand.

Was een eenvoudig man met te weinig verbeelding,
om nog verder te kunnen kijken dan die verbeelding!
Hij zoog zich bijna altijd verkrampt vast aan die ander.
Maar zij leek op de zee, maar betekende niets.
Zij was alleen een schaduw in het licht van een ander.
Hij leeft nu voort als een klok zonder tijdsbesef.
Is soms traag, dan weer gejaagd,
lijkend dan als een supersonische sluipweg!

Ze hadden beiden eerst hun eiland vastgeklonken,
aan de meerpalen van een saaie nietszeggende baai.
Alleen de vragen en dagboeknotities trekken nu hun spoor.
Hij had misschien een god moeten kiezen dan zijn vrouw,
zo dat ze nu als een sneeuwvlokje, zijn leven beschrijven zou.

auteur: Adrie.03.04.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:13 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels