Maandag 13 april 2009
De Dood
De Dood
De dood komt meestal onverwacht,
sluipt als een dief door de nacht.
Je levensweg lijkt eerst recht,
en het leven eerst eindeloos.
Maar dan slaap je voor altijd,
als een roos.
Eerst lig je samen nog te gapen,
en na een kort en hevig rekken,
en heel onschuldig minnend,
op elkaars schouders te slapen.
Dan zie ik plots al waren 't een droom,
ijl en en doorzichtig,
als aan elkaar geklonken,
soms duidelijk als wij dan weer,
als in zee verdronken.
Daar zie ik ook mezelf.
Alleen het hoofd dat deinde
boven het watervlak,
bewoog de mond al sprak het,
een verbaasde zeemeermin.
Er is geen einde en geen begin,
aan deze tocht geen toekomst,
geen verleden,
Alleen dit wonderlijke,
gespleten lange heden.
auteur:Adrie.12.04.09.©
Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00
Reageer op dit bericht
