Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Dinsdag 31 maart 2009

ZO ANDERS

Zo anders

Alles wat hij nu deed in het leven,

deed hij hij eerst; “zo anders en nu verkeerd”!?

Dat hadden ze hem immers nooit zo aangeleerd!”

Sinds zijn ziekte voelde hij zich onhandig en rot,

Hij voelde zich dan vaak benaderd als een zot!

Soms voelde hij zich radeloos, en in de war,

het leven werd hem nu tot een pijnlijke last!

Wie laadt de last snel, met hem op een kar?

Zijn ziel en lichaam zijn nu niet meer heel....

Moest hij nu zo verder door het leven?”

Was dit het nu nog het resterendee deel,

wat het leven hem nog wilde geven?”

Maar gelukkig voor hem,

heeft hij nog wel een heel rijk en groot bezit...

Een warm hart en heel goed gevoel,

wat nog wel op de juiste paats zit!

Het is alleen door zijn grote verlies,

zijn geestelijk en lichamelijke pijn, verwarring,

nog eens stevig geschud en omwoeld!

En door zijn vele tranen, nog eens overspoeld!

Wordt al die pijn, zijn verdriet en ellende,

ooit weer een gezond en gelukkig geheel?

Of blijven voor hem zijn tranen,

het voor hem nog resterende deel?

Och help hem toch.....

Om die modderpoel en tranendal te dempen!

Gewoon weer gelukkig zijn met elkaar........

Zijn naam? Wat maakt die jou toch uit!

Zijn naam gaat weldra teloor,

als het geluid van een heel droevig klotsen,

al waren zijn tranengolven,

kletterend tegen steeds verder weg liggende rotsen.......

Het weer voelen van het samen weer gelukkig zijn....

willen jullie dat weer samen met hem proberen.....

auteur: Adrie.31.03.09©

Uit een van mijn bundels.

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:35 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Maandag 30 maart 2009

Leugenkleed

Leugenkleed

Het doek wat mij tijdelijk, verblindend voor ogen hing,
leidde in mijn nieuwe leefsituatie weer tot ontgoocheling.
Heb het nu weer weggescheurd, wil het zien; zo snode!
Ik wil nu zien hoe verwoestend jullie werkelijk zijn,
al ben ik hierdoor voor even mijn houvast weer kwijt.
Mijn hart voelt weer koud, gelijk het lijk van een dode

Helaas de aangeboden droom een oase van rust,
was een schim die mij maar voor even verscheen.
Een beeld-een droom-die snel weer verdween.
De wanhoop gleedt met smart weer in mijn hart,
en wikkelde mijn hart weer in het rouwig zwart.
Het kwaad trok hier het kleed der leugen weer aan.

auteur:Adrie.30.03.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:46 Reageer op dit bericht

Zondag 29 maart 2009

Stadsgewoel

Stadsgewoel

Zondag's de wegstervende geluiden,

eventjes geloosd het drukke stadsgewoel.

Loop dan met lege ziel naar buiten,

naar de Maartse buien, en de dag,

die dan weer snel en koud ten einde spoedt.

Mijn scheiding brak de band met het vertouwde,

toekomst, hoe en wat-werd ongewis.

Rondom, nu alleen Ziekenhuis en andere gebouwen.

Mijn uitzicht lijkt dan soms alleen nog de duisternis.

Alles wat nu is; was eerst rondom ons,

nu als een schuchter; nu mijn heilgegons,

wat nu vaak trilt over de witte bloemendons.

Adrië.29.03.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:31 Reageer op dit bericht

Zondag 29 maart 2009

Mijn geworden leven

Mijn geworden leven

Een zware kater

moker in mijn hoofd

kreunend wakker worden

Geluiden in de hal

Frikandellenbuurt

Andre Hazesmuziek

Giegelgaaien

Zware van Nellen peuken

Leven tussen keffende geluiden

Luiphoeden en petten

Sijsjeslijmers

De afhaalchinees

Wietkwekerijen

Mercedessen

De Pastor als zieltjeswinner

gul uitdelende handen

waren van over de data

Met kerst hel verlichte straten

Gehandicapte busjes

zwarte raven

Zwarte wagens en pakken.

auteur:Adrie.29.3.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:18 Reageer op dit bericht

Zaterdag 28 maart 2009

Kostbaarheden van de natuur

Kostbaarheden van de Natuur

Waar je op de aarde ook vol trots naar kijkt,
het blijkt soms louter en alleen de ijdelheid.
Wat men nu trots in dit leven heeft gebouwd,
dat kan men morgen ook weer gaan slopen.
Waar nu nog even de koeien en paarden lopen,
zal sraks de hoge snelheidstrein gaan lopen.

Wat nu nog heel liefelijk bloeit in het veld,
wordt ook gewoon door de ijdelheid geveld!
Maar toch, voor ons allen geldt;
wat nu nog vol trots pocht en snoeft,
daar is morgen de ziekte en dood aan zet,
en speelt dan heel verwoestend zijn troef.
Want alles en een ieder,
wordt onverbiddelijk; ooit door de tijd overtroefd.

Nu lacht het geluk ons misschien nog toe,
maar staks worden we daar weer in belaagd.
De roem van onze “Grootse”daden,
ziet men dan ook weer tot droom vergaan!

Zou de mens in zijn ijdelheid,
dit spel der vergetelheid kunnen ontlopen,
ach, dan is al weer wat anders,
waar we in onze ijdelheid dan voor kozen!

Ik ben als louter nietig en aards mens bang,
dat alleen de schimmen, stof en wind,
het enige is; wat men in het veld dan nog vindt.
En dan nog wil men kennelijk de eindigheid,
en kostbaarheden der Natuur niet aanschouwen.

auteur:Adrie.28.03.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:34 Reageer op dit bericht

Vrijdag 27 maart 2009

Een Fee?

Een Fee?

Enkele jaren terug, ben ik als verblind op haar gevallen,

op zich nu nog geen reden voor Poezie of Nostalgie!

Maar haar beeld heeft me toen zo bekoord en welgevallen,

dat ik als verstard blijf staan, nu ik haar beeld weer zie.

De zon wed-ijverd nog steeds met je mooie gouden haren,

laaiend van jaloezie met zijn gouden mooie warme stralen,

maar verliest het van je schoonheid, beeltenis en zwier.

Maar wat ik nu nooit goed meer heb kunnen aanvaarden,

was dat ik toen verbonden was aan het burgerlijk Echt!

Toen leek je al spiegenend, weggezonken in de klamme aarde.,

maar nu loop je daar plotseling; heel ontstellend echt!

In mijn geest weerkaatst nog steeds haar smachtende kus,

nu inmiddels al jaren en kilometers ver hier vandaan!

Maar nu ik hier loop en plotseling bevrijdt van alle echtelijke zwier,

loop ik nu snel achter je verdwijnende gestalte aan!

auteur:Adrie.27.03.09.©

Uit mijn bundel

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:10 Reageer op dit bericht

Donderdag 26 maart 2009

Stemming

Stemming

Zie het buiten miezerig regenen in de tuin,

de bloesem, treurig meenemend naar de diepte.

Het buurjongetje blaast zeurderig op zijn fluit.

Voel de Lente-kou trekkend door het gordijn.

Schrijf nu snel mijn sombere gevoelens er uit.

Hoor de krekels tjilpen in het natte gras.

De mooie rozen blijven mistroostig gesloten.

Raak door die sombere dagen wat verward.

Zin om kreten te slaken, komend uit het hart.

Zie dat het pletsende vijverwater hun golfjes,

elkaar verliefd kuste- en- kuste om het hardst.

Terwijl ik bijna klagend op het zonnetje wacht.

Maar dom, liet het weer mijn stemming bepalen.

auteur:Adrie.26.3.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:52 Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 maart 2009

Poezie-liefheber

Poezie-liefhebber

Er is iets wat hem aan het oude boek verbindt,

hij kent dat boek immers al vele jaren,

dromend zit hij dan steeds voor zich uit te staren.

Je ziet hem in gedachten woorden grijpen,

die hij teder en liefdevol neer legt naast de zijnen,

om er weer een passend gevoel bij te krijgen.

In zijn Gedicht betreedt hij dan Goethe's lanen,

waar opgewaaide bladeren langs zijn wangen gaan,

voelend Goethe's luisteraars hun natte tranen.

Maar wat zoekt hij hier-Poezie-geluiden reuk of sfeer,

de wereld van Goethe's zijn dichtersjaren?

Nee, voor jullie uitzonderlijk, voor hem duidelijk en klaar.

auteur:Adrie.24.03.09

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 maart 2009

De lauwerkrans

De Lauwerkrans

Als kind had ik maar een droom en wens;

dat er voor iedereen vrede zou zijn op aard.

Dat een ieder elkaars nood ziet en herkend.

De zon ziet het steeds allemaal aan,

maar laat ons voor de rest zelf begaan.

De zon verhaald dan over de aardse zaak,

maar de nood begrijpen blijft onze taak!

Wat doet de zon dan voor ons gevoel?

Toch heel hard voor U werken,

met zijn keachtige en genezende gloed!

Wat doet hij dan op de koude winterdag?

Zij brengt u dan vaak een vakantiegroet,

een regenboog dan als een lauwerkrans.

De zon spreekt dan zijn woorden in gebarentaal,

die een ieder van ons, opzijn eigen wijze verstaat!

Of zij daarna droef of lachend weer gaat,

dat is en blijft, dan mijn en ons eigen verhaal.

auteur:Adrie.24.03.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 23 maart 2009

Ommekeer

Ommekeer

Zoals we in onze dichten vaak hebben geschreven,

na de dood is er geen terugkeer naar het leven.

Wat trots nog snoevend gebouwd is in ons leven,

gaat verloren en weer snel voorbij na u korte leven.

Begraaf op tijd u pijn, en onnodige beslommering,

uit de vlakke dagen van ons aardse verblijf,

waar alleen de pijn en verdriet onnodig bleef kleven.

Begraaf op tijd u tranen, verdriet en weerloos zeer,

er komt immers op aarde, na u dood geen ommekeer.

Laat u ogen de groene voorjaarsbossen niet ontberen,

ondek weer hoe mooi de rozen groeien en bloeien.

Het ruisen en de lucht van de zee als het tij gaat keren.

Keer op tijd terug in u nog vrij gevoel en gemoed.

auteur:Adrie.

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:52 Reageer op dit bericht

Zondag 22 maart 2009

Een Babbeltje

.

Een Babbeltje

Luisterend naar een oude man,
waar ik niets van weet of ken,
maar in een park ben tegen gekomen,
daar kan ik nu nog uren van dromen,
het was even of ik mijn kind weer was.

auteur:Adrie.22.22.03.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:50 Reageer op dit bericht

Zondag 22 maart 2009

Ben leeg en op

Ik voel me leeg

Ik voel me niet meer een met mij

kan steeds moeilijker met u zijn

Voel me nu ziek verlaten en leeg.

Wil spreken met u,

maar ben leeg

en heel rustig nu.

auteur:Adrie.22.03.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:25 Reageer op dit bericht

Zondag 22 maart 2009

Tikkertje spelen

Tikkertje spelen

Heb me weer met het zonnetje in de bossen vertoefd,

om me even een met de natuur te zijn en te voelen.

Zag flitsendsnel twee eekhoorntjes tikkertje spelen.

Een schouwspel wat me ook nooit zal gaan vervelen.

Had ook in een kroeg mijn gezelschap kunnen zoeken,

en met de kaart misschien nog wat winst kunnen boeken,

maar van al dat groffe kaarten, pokeren en gokken,

had ik geen zin om na de tax ook hier te moeten dokken.

De zon verzekerde me meer van zijn warm bestaan,

dan de pokerpot die meestal naar een ander gaat.

Nee, ik liet mijn stem klinken over de groene vlakte,

waar geen oor mij hoort, omdat er geen echo klinkt.

auteur:Adrie.22.03.09.!©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 22 maart 2009

Fluitend en zingend

Fluitend en zingend

Wie de ochtend niet eert,

die is de dag niet weerd.

Wie zijn dag niet mint,

gaat mokkend ten onder.

Geniet van iedere dag,

iedere dag kan je laatste zijn.

auteur:Adrie.22.03.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 21 maart 2009

Een luchtballon

Een luchtballon

Een onbezonnen daad van veel lef en overmoed,

deed ons enkele uurtjes een luchtballon hanteren.

Beneden ons gevolgd door enkele boze sneren.

De wind sloeg krachtig over ons luchtschip heen,

maar had maling aan onze overmoed en vieze broek.

Ons schip spoorde enkele koeien aan tot wat spoed.

Mijn angst en overmoed liet me het schip hanteren,

maar nodigde ons ook uit, om de Goden te vereren.

Een onbezonnen daad van al te veel lef en overmoed!

Maar de weergoden hadden maling aan onze overmoed,

gaven ons de les, dat we onze lesjes beter moesten leren.

We kregen nu duidelijk de les; eerst denken en dan doen!

En lieten ons nu leren, dat we onze lef en overmoed,

beter in hadden moeten zien; en leren deze te hanteren.

En dat de overwinning van je angst, soms leidt

tot een vloek of nog erger een vieze broek!

auteur:Adrie.21.3.09.©

Dit gedicht is afkomstig uit mijn bundel mijn plekje bij de sloot

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:59 Reageer op dit bericht

Zaterdag 21 maart 2009

Mijn ochtendwandeling

Mijn ochtendwandelig

Soms waait er een vreemde walm door huisdeuren naar buiten,

en legt dan wat angstiger wordende gevoelens en gedachten neer.

Dan komt er een wat logge en patsigere man uit het duister.

En stoned en waggelend vervolgd hij zijn route weer.

Bij mij rijst dan de vraag, van eenzaamheid of verborgen zeer.

Of blowt hier een generatiekloof,wat niet meer is te stuiten,

Omdat Geloof, traditie en ouderen hun hart niet beide ontsluiten.

Steeds blijft er dan schrijnen, de wonden van oud en nieuw zeer
.

Tot er een te lang gehoorzame en van node bewuste geest,

met harde confronterende conclusies komt, en geen gefluister.

Die dan eerlijk en revolutionair met oplossingen komt,

en niet alleen konklusies en schaamtevol gepraat in het duister.

Die dan zegt; kom op, we leggen de wapens neer en treden,

dapper en eerlijk met alle generatie's samen naar buiten.

Maar die eerst aantrad tot verzet, heeft nu geen toekomst meer,

en stelpt nu zijn bloedende wonden deels verscholen in het duister.

Wie van de wijzen legt er nu nog zijn oplossingen bij ons neer.?

Eerst waren het alleen maar de Messias woorden en zinnen,

maar die waren voor een ieder te duister,

daar de geest voor een oplossing gesloten ligt in een kluisje

weet en heeft er nu iemand de oplossing en moed,

om die te openen en dapper te ontsluiten?

auteur:Adrie.21.03.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 20 maart 2009

Poezie

Poezie

Vergeleken met Willem Kloos zijn mooie Poezie,
lijkt mijn dicht soms op een verzopen regenjas,
wat nadruipt als een zo juist gebruikt vergiet.

In die gedachten overheerst dan de wanhoop,
aan elke zin waaraaan ik dan weer begin.
In de angst waarmee ik dan toch nog schrijf,
jaag ik me dan steeds de stuipen op het lijf.

Men schrijft dan steeds uit vastgestelde wetten,
wat mij dan vaak in schrijfangst doet omzetten,
vecht als een zinkend schip tegen zijn ondergang,
als mooie woorden geschreven binnen witte rand.
Nu als geschreven woorden, binnen wit los zand.

Adrie.20.3.09.3.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:12 Reageer op dit bericht

Vrijdag 20 maart 2009

Liedjes zingen

Liedjes

Speelde vrolijke liedjes op mijn gitaar,

daarbij enthousiesast aangemoedigd

door een vrolijke jongerenschaar.

Als ik niet schilder, snijdt of dicht,

dan is voor mij meestal mijn gitaar,

mijn vrolijke lichtje in de duisternis.

Zag in een verscholen donker hoekje,

een verlegen, schuw en angstig kind.

Die bij mijn blik aan hem gericht,

verdween als licht in de duisternis.

Riep; kom met ons de liedjes zingen,

zo van die vrolijke liedjes en dingen,

en van diepe vreugde en blijdschap,

straalde, zong maar ook huilde hij.

We zongen weer samen een lied,

waarvan iedereen nog steeds geniet.

Met onze zang die zalvend rustte,

in de nog zo voorzichtige Lentezon,

waren het zonnetje zijn zachte stralen,

die ons koortje zo innig tot een verbond.

Het kinderkoortje een schoonheid,

wat ieders zijn aanblik verblindde.

In schoonheid overtrof het koortje,

alle waarden en Aardse dingen.

auteur:Adrie.20.03.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 19 maart 2009

De weergoden

Weergoden

Hoor buiten de regen kletterend tegen het raam.

Regen en wind zijn vandaag elkaars bondgenoten.

Snel nog even warm en droog in bed terug gekropen.

Hoor de wind en regen nog een stevige polka slaan.

Als dat maar niet op een huwelijk uit gaat lopen.

Ik draai me in bed een beetje jaloers om als een kind.

Bij hun zal zal het aan warmte zo'n vaart niet lopen.

De paringsdans van wind en regen,

slaat steeds harder tegen het houten gebint.

De muziek krijgt steeds meer de dreun van marsmuziek.

De gesprekken gaan nu over al hun voors en tegens.

De wind heeft nog nooit naast tederheid gelegen.

De wind houd niet van zijn Ierse Folkmuziek en romantiek.

Ik sta toch maar op uit mijn warm bed-

deze tweespalt tussen de weergoden maakt me ziek.

auteur:Adrie.19.03.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:11 Reageer op dit bericht

Woensdag 18 maart 2009

Fris groene lover

De Lente

In de lucht beziet mijn horizon afzoekend oog,

het verschijnen van een kleurige regenboog.

Zo onaantastbaar, in alle kleuren hemelhoog.

Zoek dat rare engeltje Cupido met pijl en boog.

Maar de regenboog houd onbeweeglijk zijn vorm en stand,

afstekend tegen het hemellicht, vagevuur en verfoeide hel.

'O hoor ik daar broer Jan, al trekkend aan de Hemelbel?

Ja Kerel, ik denk ook aan jou, in al die doorwaakte nachten.

Hoog pralend over de muren van de stadse nog stille tuinen,

pronkend met hun kruinen, vol met het al frisse groene lover.

Al blijft er door hun al dichte nieuwe en groenen kruinen,

weinig licht en zon meer over,

voor de naast hun wonende mensen, en hun jonge spruiten.

auteur:Adrie.18.03.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:56 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels