In de stilte van morgen

Zaterdag 11 april 2009

Dankbaar zijn

Dankbaar zijn

Dankbaar voor de liederen,

dankbaar voor het woord.

Dat wij mochten zingen,

en waar is gehoord.

Dankbaar voor de gave,

dankbaar voor de kracht.

Dankbaar voor het offer,

dat U aan ons bracht.

Dankbaar here Jezus,

wat U heeft gedaan.

Dankbaar moeten wezen,

dat U bent opgestaan.

auteur: Jan Pennewaard.

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:09 Reageer op dit bericht

Vrijdag 10 april 2009

Dromend

dromend.

Zie heerlijk dromend de avond reeds vallen,

over Bos en het weidse kabbelende water.

Zie eenden dobberend hun maaltje verschalken.

Hoor hoe kinderen over het water schallen.

Zie een Lepelaar verstijfd loeren in het riet.

Een kikker brult al kwakend zijn lied,

maar het loerende gevaar dat ziet hij niet.

Een krekel beantwoordt al tjilpend het lied.

Stil en dromend valt al langszaam de nacht.

Zie de Maan en sterren spiegend in het water.

De Lepelaar houdt loerend en wakend wacht.

De krekel tjilpt nog luider zijn lied in de nacht.

auteur:Adrie.10.04.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:30 Reageer op dit bericht

Woensdag 8 april 2009

Rijm of Dicht

rijm of gedicht

Ik las enkele van je nieuwe gedichten mijn lieve vrind,

Maar vond ze soms wel heel droevig en leeg van zin.

Opgepropt met wat vrolijkere dichterswind,

zat er zelfs hier en daar nog wat dragelijks in.

Maar je Dichterswoorden hebt ge weinig uitgezonderd,

er voor de lezers, schaamteloos op het papier gedonderd.

Al weet je donders goed, dat je woord op woord,

in het rijm of gedicht, je tanden op elkander doet slaan!

Ook al rollen je woorden in je dicht geregeld voort,

net als gehaktballen in je moeders patatkraam,

dan nog moeten je woorden rijk en geslepen zijn,

en je pen gepakt met schone en kloeken grepen.

Ook spatten je woorden soms als Brood zijn verf in je dicht,

dan ratelen je kloeke woorden, als een felle bliksem er door!

Dit zijn slechte klanken, en verwoestend voor je gehoor.

Probeerje, je woorden aan de kunst van het woord te paren,

kan het geen kwaad, je hart eens te roeren met je gevoelssnaren.

Als men de Poezie van goede dichters leest;

die je dan met de jouwe gemeenzaam maakt,

dan strekt dit tot je voedsel van de geest,

maar blust de dichtersvlam die bij je waakt.

Door alleen in hun voetsporen te blijven,

doet dit mij dan; dat je op apen wilt gelijken.

auteur:Adrie.8.4.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:55 Reageer op dit bericht

Dinsdag 7 april 2009

Nog vier wijsheden

Nog vier wijsheden

De overwinning voedt haat

de overwonnenen leven in smart.

De wijze heeft blijmoedig overwinning en nederlaag

opgegeven

Adrie.7.04.09.

W ie volledig verlangd

naar het eindigen van al het lijden van alle anderen,

is een suprieure persoon.

Adrie.7.04.09

Wie kwaad doet, kwaad denkt of kwaad spreekt

zal worden achtervolgd door de pijn

die dit veroorzaakt.

Adrie.7.04.09.

W anneer ons iets vreugde geeft,

geeft het ons tegelijkertijd ook angst.

de angst om het weer te verliezen.

Adrie.7.04.09.

Geschreven door Adrie van Gansen om 08:52 Reageer op dit bericht

Maandag 6 april 2009

Vermoeidheid

Vermoeidheid

De vermoeidheid had vanmorgen mijn gedachten,
in een heerlijke zoete sluimering gesust en gekust.
Zelfs de wind deed geen rietpluim meer wiegen,
maar liet alles eerbiedig zwijgen voor mijn rust.

Meestal ben ik heel gelaten, kalm en rustig,
maar nu voelde ik me zo intens droef en moe.
Tranen maakte, snel slootjes onder mijn ogen,
en voelde mijn ziel tot in het diepst bewogen.
Wist zelf niet meer van alles; het hoe en waarom.

Dacht aan mijn woning met zijn melaatse muren,
moe van mijn rusteloze geest en tanden schuren.
Nee, ik wilde tegelijk een vrolijk liedje zingen,
een liedje van blijdschap, zoals ik ben van binnen.

auteur:Adrie©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:25 Reageer op dit bericht

Maandag 6 april 2009

Wijsheden

De dood die onvermijdelijk is

Noch in de lucht, noch midden op de Oceaan,

Noch in een grot is een plaats

Waar men aan de dood kan ontsnappen.

Adrie

Wijsheden

Mogen alle wezens, groot of klein,

sterk of zwak

arm of rijk

dichtbij of ver af,

zichtbaar of onzichtbaar,

gelukkig zijn.

Adrie

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:01 Reageer op dit bericht

Zondag 5 april 2009

Mijn Tiroler hartendief

Mijn Tiroler hartendief

Wist dat het zonnetje Koning Winter had verdreven,

maar waar zou hij zijn, verhuisd naar anderee streken?

Zag dat de vogels kwetterend vertelde hun reisverhalen,

en verlegen vertelde over slippertjes en sex-verhalen.

De Bergen en dalen kleuren nu nog grijs en vaal,

maar zal snel met groen en wit vol komen te staan.

De dalen lijken nu nog op een groengrijze waaier,

vol struiken, kale bomen met hun grasgroen geblader.

Maar het pralend groen siert al snel de statige lanen,

als wij weer rondvertellen, over onze eerste reisverhalen.

Hoe hij bij haar kwam; ''Mijn Tiroler Hartendief",

mijn ogenlief, beminde haar, en had haar toch zo lief.

auteur: Adrie.5.04.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:47 Reageer op dit bericht

Zondag 5 april 2009

Een vreemde droom

Een Vreemde droom

Ik had een vreemde droom die mij geen vrede laat.

Over een vrouw die ik bemin, die mij bemind,

en die ik telkens nooit geheel dezelfdse vind!

En nooit geheel een ander, en die mij verstaat.

Want zij verstaat me, en mijn hart dat opengaat-

voor haar alleen, en met haar tranen overwint.

Alleen zij fris de klamheid van mijn bleek gelaat.

Is zij bruin, blond of ros?-Ik heb het nooit geweten.

Haar naam? Zijn zoete klank, die ik niet kan vergeten,

is die van een beminde die thans niet meer leeft!

Als de blikken die uit beelden staren!

En in haar stem die ver, en stil, en diep is zweeft.

De toon van wat eens stemmen van geliefde waren.

auteur: Paul Verlaine.

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:24 Reageer op dit bericht

Vrijdag 3 april 2009

Borrelen en roddelen

Borrelen en roddelen

Hij goot nog wat verliefd na genietend,

de hete stoom langs haar sierlijke nek,

waar door de rode rozen eerst nog bloeide,

nu een geurige melange van groene drab,

van de bos rozen en het geurende ajax-sop.

Hij gleedt nog liefkozend en teder na,

met de borstel over de groen geworden nek.

Het groene water borrelt en roddeld nog na,

over de vele gehoorde verliefde smoezen.

Waar de rozen zeker niet minder mooi

door gingen smoezen en bloeien.

Hij gleedt teder en zacht nog wat minnend na,

waar eerder haar mooie geurige rozen bloeidde.

Hij poetste hun heerlijke verliefdheid weer op,

en zette hem verliefd en afwachtend in de kast.

auteur:Adrie.03.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:21 Reageer op dit bericht

Vrijdag 3 april 2009

Zijn angstige blik

Zijn angstige blik..

Hij kijkt verschrikt in zijn spiegel en ziet alleen zijn angst!
Hij kijkt naar een man, eens heel zelfbewust nu geprangd.
Die verschrikte vogel, die nu opvloog vanuit zijn handpalm,
was immers alleen maar het lijnenspel van zijn eigen hand.

Was een eenvoudig man met te weinig verbeelding,
om nog verder te kunnen kijken dan die verbeelding!
Hij zoog zich bijna altijd verkrampt vast aan die ander.
Maar zij leek op de zee, maar betekende niets.
Zij was alleen een schaduw in het licht van een ander.
Hij leeft nu voort als een klok zonder tijdsbesef.
Is soms traag, dan weer gejaagd,
lijkend dan als een supersonische sluipweg!

Ze hadden beiden eerst hun eiland vastgeklonken,
aan de meerpalen van een saaie nietszeggende baai.
Alleen de vragen en dagboeknotities trekken nu hun spoor.
Hij had misschien een god moeten kiezen dan zijn vrouw,
zo dat ze nu als een sneeuwvlokje, zijn leven beschrijven zou.

auteur: Adrie.03.04.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:13 Reageer op dit bericht

Donderdag 2 april 2009

Dat ene knoppie

Dat ene knoppie

In het park weer neer gezeten op mijn bankie,

zag ik al hier en daar een bedauwde rozenknop,

en zo hief dat ene knoppie mijn hoofd weer op.

Hoorde weer die zachtjes murmelende beek,

die eerder al eens over mijn voeten streek,

en toen stiekem in mijn gedachten las en keek.

En Willem dreef met zijn rappe schreden,

de schapen weer naar de schaapskooi heen.

Maar het leek of de zon het tafereel bestreek.

En zo bleef ik vandaag aan dat ene knoppie denken,

die me de hele dag een heerlijke rust zou schenken.

En zo vergat God ook zijn peinzende dichter niet.

Een diepe rust streek er over mijn geest alom,

onderbroken door klok en miep haar gebrom,

En zo werden het uur na uur weer afgebroken.

En alleen de echo's galmen onze ervaringen na.

auteur:Adrie.03.04.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:58 Reageer op dit bericht

Donderdag 2 april 2009

Haar Naam

Haar naam.
Scherp en venijnig klonk dan haar naam,
sneed als een mes door het wolle tapijt.
Leeg en verlaten was nu haar bitter bestaan,
nu hij haar voor een ander had laten staan.
Nu had zij zichzelf ook een beetje uitgedaan.

Haar lege ogen gericht op de dag van morgen,
met steeds weer die zich opstapelende zorgen.
De mens mag gerust verdriet hebben(Toon),
maar het verdriet mag de mens niet hebben.
Maar toch is het zo met haar leven vergaan.

Als ik troostend haar koude handen vasthield,
voelde ik haar botten door mijn huid heen steken.
Ik zocht dan naar warme woorden die warm spreken,
als ik troostend bij haar aan haar bed was gezeten.
Maar al mijn troostende woorden vielen in gebreken,
toen ik hoorde dat haar enkel de dood over is gebleven.

auteur: Adrie.2.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:44 Reageer op dit bericht

Woensdag 1 april 2009

Een Levensles

Overwin het kwaad door het goede,
de Leugen door de Waarheid
hebzucht door vrijgevigheid
en woede door de liefde.

Adrie.

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:48 Reageer op dit bericht

Woensdag 1 april 2009

Kiem van het leven

Kiem van het leven

Probeer nu na 57 jaar van mijn leven,
te accepteren dat dorre bladeren vallen,
maar we worden dan nog niet gekapt.
Zo luidde mijn droom in deze nacht.

Ik zag mijn dichten lezers voor me staan,
zij ondersteunde met z'n allen mijn stam.
Ach, mijn God wat een troostende pracht,
vertoonde zich aan mij deze heerlijke nacht.

Gesteund, zonk voor mij het daglicht neer,
en verrees voor mij de nieuwe dag al weer.
Geen ouderdom of ziekte, doet me nog beven,
elk mens draagt immers, de kiem der leven mee.

auteur:Adrie.1.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:55 Reageer op dit bericht

Dinsdag 31 maart 2009

ZO ANDERS

Zo anders

Alles wat hij nu deed in het leven,

deed hij hij eerst; “zo anders en nu verkeerd”!?

Dat hadden ze hem immers nooit zo aangeleerd!”

Sinds zijn ziekte voelde hij zich onhandig en rot,

Hij voelde zich dan vaak benaderd als een zot!

Soms voelde hij zich radeloos, en in de war,

het leven werd hem nu tot een pijnlijke last!

Wie laadt de last snel, met hem op een kar?

Zijn ziel en lichaam zijn nu niet meer heel....

Moest hij nu zo verder door het leven?”

Was dit het nu nog het resterendee deel,

wat het leven hem nog wilde geven?”

Maar gelukkig voor hem,

heeft hij nog wel een heel rijk en groot bezit...

Een warm hart en heel goed gevoel,

wat nog wel op de juiste paats zit!

Het is alleen door zijn grote verlies,

zijn geestelijk en lichamelijke pijn, verwarring,

nog eens stevig geschud en omwoeld!

En door zijn vele tranen, nog eens overspoeld!

Wordt al die pijn, zijn verdriet en ellende,

ooit weer een gezond en gelukkig geheel?

Of blijven voor hem zijn tranen,

het voor hem nog resterende deel?

Och help hem toch.....

Om die modderpoel en tranendal te dempen!

Gewoon weer gelukkig zijn met elkaar........

Zijn naam? Wat maakt die jou toch uit!

Zijn naam gaat weldra teloor,

als het geluid van een heel droevig klotsen,

al waren zijn tranengolven,

kletterend tegen steeds verder weg liggende rotsen.......

Het weer voelen van het samen weer gelukkig zijn....

willen jullie dat weer samen met hem proberen.....

auteur: Adrie.31.03.09©

Uit een van mijn bundels.

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:35 Reageer op dit bericht

Maandag 30 maart 2009

Leugenkleed

Leugenkleed

Het doek wat mij tijdelijk, verblindend voor ogen hing,
leidde in mijn nieuwe leefsituatie weer tot ontgoocheling.
Heb het nu weer weggescheurd, wil het zien; zo snode!
Ik wil nu zien hoe verwoestend jullie werkelijk zijn,
al ben ik hierdoor voor even mijn houvast weer kwijt.
Mijn hart voelt weer koud, gelijk het lijk van een dode

Helaas de aangeboden droom een oase van rust,
was een schim die mij maar voor even verscheen.
Een beeld-een droom-die snel weer verdween.
De wanhoop gleedt met smart weer in mijn hart,
en wikkelde mijn hart weer in het rouwig zwart.
Het kwaad trok hier het kleed der leugen weer aan.

auteur:Adrie.30.03.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:46 Reageer op dit bericht

Zondag 29 maart 2009

Stadsgewoel

Stadsgewoel

Zondag's de wegstervende geluiden,

eventjes geloosd het drukke stadsgewoel.

Loop dan met lege ziel naar buiten,

naar de Maartse buien, en de dag,

die dan weer snel en koud ten einde spoedt.

Mijn scheiding brak de band met het vertouwde,

toekomst, hoe en wat-werd ongewis.

Rondom, nu alleen Ziekenhuis en andere gebouwen.

Mijn uitzicht lijkt dan soms alleen nog de duisternis.

Alles wat nu is; was eerst rondom ons,

nu als een schuchter; nu mijn heilgegons,

wat nu vaak trilt over de witte bloemendons.

Adrië.29.03.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:31 Reageer op dit bericht

Zondag 29 maart 2009

Mijn geworden leven

Mijn geworden leven

Een zware kater

moker in mijn hoofd

kreunend wakker worden

Geluiden in de hal

Frikandellenbuurt

Andre Hazesmuziek

Giegelgaaien

Zware van Nellen peuken

Leven tussen keffende geluiden

Luiphoeden en petten

Sijsjeslijmers

De afhaalchinees

Wietkwekerijen

Mercedessen

De Pastor als zieltjeswinner

gul uitdelende handen

waren van over de data

Met kerst hel verlichte straten

Gehandicapte busjes

zwarte raven

Zwarte wagens en pakken.

auteur:Adrie.29.3.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:18 Reageer op dit bericht

Zaterdag 28 maart 2009

Kostbaarheden van de natuur

Kostbaarheden van de Natuur

Waar je op de aarde ook vol trots naar kijkt,
het blijkt soms louter en alleen de ijdelheid.
Wat men nu trots in dit leven heeft gebouwd,
dat kan men morgen ook weer gaan slopen.
Waar nu nog even de koeien en paarden lopen,
zal sraks de hoge snelheidstrein gaan lopen.

Wat nu nog heel liefelijk bloeit in het veld,
wordt ook gewoon door de ijdelheid geveld!
Maar toch, voor ons allen geldt;
wat nu nog vol trots pocht en snoeft,
daar is morgen de ziekte en dood aan zet,
en speelt dan heel verwoestend zijn troef.
Want alles en een ieder,
wordt onverbiddelijk; ooit door de tijd overtroefd.

Nu lacht het geluk ons misschien nog toe,
maar staks worden we daar weer in belaagd.
De roem van onze “Grootse”daden,
ziet men dan ook weer tot droom vergaan!

Zou de mens in zijn ijdelheid,
dit spel der vergetelheid kunnen ontlopen,
ach, dan is al weer wat anders,
waar we in onze ijdelheid dan voor kozen!

Ik ben als louter nietig en aards mens bang,
dat alleen de schimmen, stof en wind,
het enige is; wat men in het veld dan nog vindt.
En dan nog wil men kennelijk de eindigheid,
en kostbaarheden der Natuur niet aanschouwen.

auteur:Adrie.28.03.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:34 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels