Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Maandag 6 april 2009

Vermoeidheid

Vermoeidheid

De vermoeidheid had vanmorgen mijn gedachten,
in een heerlijke zoete sluimering gesust en gekust.
Zelfs de wind deed geen rietpluim meer wiegen,
maar liet alles eerbiedig zwijgen voor mijn rust.

Meestal ben ik heel gelaten, kalm en rustig,
maar nu voelde ik me zo intens droef en moe.
Tranen maakte, snel slootjes onder mijn ogen,
en voelde mijn ziel tot in het diepst bewogen.
Wist zelf niet meer van alles; het hoe en waarom.

Dacht aan mijn woning met zijn melaatse muren,
moe van mijn rusteloze geest en tanden schuren.
Nee, ik wilde tegelijk een vrolijk liedje zingen,
een liedje van blijdschap, zoals ik ben van binnen.

auteur:Adrie©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:25 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Maandag 6 april 2009

Wijsheden

De dood die onvermijdelijk is

Noch in de lucht, noch midden op de Oceaan,

Noch in een grot is een plaats

Waar men aan de dood kan ontsnappen.

Adrie

Wijsheden

Mogen alle wezens, groot of klein,

sterk of zwak

arm of rijk

dichtbij of ver af,

zichtbaar of onzichtbaar,

gelukkig zijn.

Adrie

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:01 Reageer op dit bericht

Zondag 5 april 2009

Mijn Tiroler hartendief

Mijn Tiroler hartendief

Wist dat het zonnetje Koning Winter had verdreven,

maar waar zou hij zijn, verhuisd naar anderee streken?

Zag dat de vogels kwetterend vertelde hun reisverhalen,

en verlegen vertelde over slippertjes en sex-verhalen.

De Bergen en dalen kleuren nu nog grijs en vaal,

maar zal snel met groen en wit vol komen te staan.

De dalen lijken nu nog op een groengrijze waaier,

vol struiken, kale bomen met hun grasgroen geblader.

Maar het pralend groen siert al snel de statige lanen,

als wij weer rondvertellen, over onze eerste reisverhalen.

Hoe hij bij haar kwam; ''Mijn Tiroler Hartendief",

mijn ogenlief, beminde haar, en had haar toch zo lief.

auteur: Adrie.5.04.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:47 Reageer op dit bericht

Zondag 5 april 2009

Een vreemde droom

Een Vreemde droom

Ik had een vreemde droom die mij geen vrede laat.

Over een vrouw die ik bemin, die mij bemind,

en die ik telkens nooit geheel dezelfdse vind!

En nooit geheel een ander, en die mij verstaat.

Want zij verstaat me, en mijn hart dat opengaat-

voor haar alleen, en met haar tranen overwint.

Alleen zij fris de klamheid van mijn bleek gelaat.

Is zij bruin, blond of ros?-Ik heb het nooit geweten.

Haar naam? Zijn zoete klank, die ik niet kan vergeten,

is die van een beminde die thans niet meer leeft!

Als de blikken die uit beelden staren!

En in haar stem die ver, en stil, en diep is zweeft.

De toon van wat eens stemmen van geliefde waren.

auteur: Paul Verlaine.

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:24 Reageer op dit bericht

Vrijdag 3 april 2009

Borrelen en roddelen

Borrelen en roddelen

Hij goot nog wat verliefd na genietend,

de hete stoom langs haar sierlijke nek,

waar door de rode rozen eerst nog bloeide,

nu een geurige melange van groene drab,

van de bos rozen en het geurende ajax-sop.

Hij gleedt nog liefkozend en teder na,

met de borstel over de groen geworden nek.

Het groene water borrelt en roddeld nog na,

over de vele gehoorde verliefde smoezen.

Waar de rozen zeker niet minder mooi

door gingen smoezen en bloeien.

Hij gleedt teder en zacht nog wat minnend na,

waar eerder haar mooie geurige rozen bloeidde.

Hij poetste hun heerlijke verliefdheid weer op,

en zette hem verliefd en afwachtend in de kast.

auteur:Adrie.03.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:21 Reageer op dit bericht

Vrijdag 3 april 2009

Zijn angstige blik

Zijn angstige blik..

Hij kijkt verschrikt in zijn spiegel en ziet alleen zijn angst!
Hij kijkt naar een man, eens heel zelfbewust nu geprangd.
Die verschrikte vogel, die nu opvloog vanuit zijn handpalm,
was immers alleen maar het lijnenspel van zijn eigen hand.

Was een eenvoudig man met te weinig verbeelding,
om nog verder te kunnen kijken dan die verbeelding!
Hij zoog zich bijna altijd verkrampt vast aan die ander.
Maar zij leek op de zee, maar betekende niets.
Zij was alleen een schaduw in het licht van een ander.
Hij leeft nu voort als een klok zonder tijdsbesef.
Is soms traag, dan weer gejaagd,
lijkend dan als een supersonische sluipweg!

Ze hadden beiden eerst hun eiland vastgeklonken,
aan de meerpalen van een saaie nietszeggende baai.
Alleen de vragen en dagboeknotities trekken nu hun spoor.
Hij had misschien een god moeten kiezen dan zijn vrouw,
zo dat ze nu als een sneeuwvlokje, zijn leven beschrijven zou.

auteur: Adrie.03.04.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:13 Reageer op dit bericht

Donderdag 2 april 2009

Dat ene knoppie

Dat ene knoppie

In het park weer neer gezeten op mijn bankie,

zag ik al hier en daar een bedauwde rozenknop,

en zo hief dat ene knoppie mijn hoofd weer op.

Hoorde weer die zachtjes murmelende beek,

die eerder al eens over mijn voeten streek,

en toen stiekem in mijn gedachten las en keek.

En Willem dreef met zijn rappe schreden,

de schapen weer naar de schaapskooi heen.

Maar het leek of de zon het tafereel bestreek.

En zo bleef ik vandaag aan dat ene knoppie denken,

die me de hele dag een heerlijke rust zou schenken.

En zo vergat God ook zijn peinzende dichter niet.

Een diepe rust streek er over mijn geest alom,

onderbroken door klok en miep haar gebrom,

En zo werden het uur na uur weer afgebroken.

En alleen de echo's galmen onze ervaringen na.

auteur:Adrie.03.04.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:58 Reageer op dit bericht

Donderdag 2 april 2009

Haar Naam

Haar naam.
Scherp en venijnig klonk dan haar naam,
sneed als een mes door het wolle tapijt.
Leeg en verlaten was nu haar bitter bestaan,
nu hij haar voor een ander had laten staan.
Nu had zij zichzelf ook een beetje uitgedaan.

Haar lege ogen gericht op de dag van morgen,
met steeds weer die zich opstapelende zorgen.
De mens mag gerust verdriet hebben(Toon),
maar het verdriet mag de mens niet hebben.
Maar toch is het zo met haar leven vergaan.

Als ik troostend haar koude handen vasthield,
voelde ik haar botten door mijn huid heen steken.
Ik zocht dan naar warme woorden die warm spreken,
als ik troostend bij haar aan haar bed was gezeten.
Maar al mijn troostende woorden vielen in gebreken,
toen ik hoorde dat haar enkel de dood over is gebleven.

auteur: Adrie.2.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:44 Reageer op dit bericht

Woensdag 1 april 2009

Een Levensles

Overwin het kwaad door het goede,
de Leugen door de Waarheid
hebzucht door vrijgevigheid
en woede door de liefde.

Adrie.

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:48 Reageer op dit bericht

Woensdag 1 april 2009

Kiem van het leven

Kiem van het leven

Probeer nu na 57 jaar van mijn leven,
te accepteren dat dorre bladeren vallen,
maar we worden dan nog niet gekapt.
Zo luidde mijn droom in deze nacht.

Ik zag mijn dichten lezers voor me staan,
zij ondersteunde met z'n allen mijn stam.
Ach, mijn God wat een troostende pracht,
vertoonde zich aan mij deze heerlijke nacht.

Gesteund, zonk voor mij het daglicht neer,
en verrees voor mij de nieuwe dag al weer.
Geen ouderdom of ziekte, doet me nog beven,
elk mens draagt immers, de kiem der leven mee.

auteur:Adrie.1.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:55 Reageer op dit bericht

Dinsdag 31 maart 2009

ZO ANDERS

Zo anders

Alles wat hij nu deed in het leven,

deed hij hij eerst; “zo anders en nu verkeerd”!?

Dat hadden ze hem immers nooit zo aangeleerd!”

Sinds zijn ziekte voelde hij zich onhandig en rot,

Hij voelde zich dan vaak benaderd als een zot!

Soms voelde hij zich radeloos, en in de war,

het leven werd hem nu tot een pijnlijke last!

Wie laadt de last snel, met hem op een kar?

Zijn ziel en lichaam zijn nu niet meer heel....

Moest hij nu zo verder door het leven?”

Was dit het nu nog het resterendee deel,

wat het leven hem nog wilde geven?”

Maar gelukkig voor hem,

heeft hij nog wel een heel rijk en groot bezit...

Een warm hart en heel goed gevoel,

wat nog wel op de juiste paats zit!

Het is alleen door zijn grote verlies,

zijn geestelijk en lichamelijke pijn, verwarring,

nog eens stevig geschud en omwoeld!

En door zijn vele tranen, nog eens overspoeld!

Wordt al die pijn, zijn verdriet en ellende,

ooit weer een gezond en gelukkig geheel?

Of blijven voor hem zijn tranen,

het voor hem nog resterende deel?

Och help hem toch.....

Om die modderpoel en tranendal te dempen!

Gewoon weer gelukkig zijn met elkaar........

Zijn naam? Wat maakt die jou toch uit!

Zijn naam gaat weldra teloor,

als het geluid van een heel droevig klotsen,

al waren zijn tranengolven,

kletterend tegen steeds verder weg liggende rotsen.......

Het weer voelen van het samen weer gelukkig zijn....

willen jullie dat weer samen met hem proberen.....

auteur: Adrie.31.03.09©

Uit een van mijn bundels.

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:35 Reageer op dit bericht

Maandag 30 maart 2009

Leugenkleed

Leugenkleed

Het doek wat mij tijdelijk, verblindend voor ogen hing,
leidde in mijn nieuwe leefsituatie weer tot ontgoocheling.
Heb het nu weer weggescheurd, wil het zien; zo snode!
Ik wil nu zien hoe verwoestend jullie werkelijk zijn,
al ben ik hierdoor voor even mijn houvast weer kwijt.
Mijn hart voelt weer koud, gelijk het lijk van een dode

Helaas de aangeboden droom een oase van rust,
was een schim die mij maar voor even verscheen.
Een beeld-een droom-die snel weer verdween.
De wanhoop gleedt met smart weer in mijn hart,
en wikkelde mijn hart weer in het rouwig zwart.
Het kwaad trok hier het kleed der leugen weer aan.

auteur:Adrie.30.03.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:46 Reageer op dit bericht

Zondag 29 maart 2009

Stadsgewoel

Stadsgewoel

Zondag's de wegstervende geluiden,

eventjes geloosd het drukke stadsgewoel.

Loop dan met lege ziel naar buiten,

naar de Maartse buien, en de dag,

die dan weer snel en koud ten einde spoedt.

Mijn scheiding brak de band met het vertouwde,

toekomst, hoe en wat-werd ongewis.

Rondom, nu alleen Ziekenhuis en andere gebouwen.

Mijn uitzicht lijkt dan soms alleen nog de duisternis.

Alles wat nu is; was eerst rondom ons,

nu als een schuchter; nu mijn heilgegons,

wat nu vaak trilt over de witte bloemendons.

Adrië.29.03.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:31 Reageer op dit bericht

Zondag 29 maart 2009

Mijn geworden leven

Mijn geworden leven

Een zware kater

moker in mijn hoofd

kreunend wakker worden

Geluiden in de hal

Frikandellenbuurt

Andre Hazesmuziek

Giegelgaaien

Zware van Nellen peuken

Leven tussen keffende geluiden

Luiphoeden en petten

Sijsjeslijmers

De afhaalchinees

Wietkwekerijen

Mercedessen

De Pastor als zieltjeswinner

gul uitdelende handen

waren van over de data

Met kerst hel verlichte straten

Gehandicapte busjes

zwarte raven

Zwarte wagens en pakken.

auteur:Adrie.29.3.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:18 Reageer op dit bericht

Zaterdag 28 maart 2009

Kostbaarheden van de natuur

Kostbaarheden van de Natuur

Waar je op de aarde ook vol trots naar kijkt,
het blijkt soms louter en alleen de ijdelheid.
Wat men nu trots in dit leven heeft gebouwd,
dat kan men morgen ook weer gaan slopen.
Waar nu nog even de koeien en paarden lopen,
zal sraks de hoge snelheidstrein gaan lopen.

Wat nu nog heel liefelijk bloeit in het veld,
wordt ook gewoon door de ijdelheid geveld!
Maar toch, voor ons allen geldt;
wat nu nog vol trots pocht en snoeft,
daar is morgen de ziekte en dood aan zet,
en speelt dan heel verwoestend zijn troef.
Want alles en een ieder,
wordt onverbiddelijk; ooit door de tijd overtroefd.

Nu lacht het geluk ons misschien nog toe,
maar staks worden we daar weer in belaagd.
De roem van onze “Grootse”daden,
ziet men dan ook weer tot droom vergaan!

Zou de mens in zijn ijdelheid,
dit spel der vergetelheid kunnen ontlopen,
ach, dan is al weer wat anders,
waar we in onze ijdelheid dan voor kozen!

Ik ben als louter nietig en aards mens bang,
dat alleen de schimmen, stof en wind,
het enige is; wat men in het veld dan nog vindt.
En dan nog wil men kennelijk de eindigheid,
en kostbaarheden der Natuur niet aanschouwen.

auteur:Adrie.28.03.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:34 Reageer op dit bericht

Vrijdag 27 maart 2009

Een Fee?

Een Fee?

Enkele jaren terug, ben ik als verblind op haar gevallen,

op zich nu nog geen reden voor Poezie of Nostalgie!

Maar haar beeld heeft me toen zo bekoord en welgevallen,

dat ik als verstard blijf staan, nu ik haar beeld weer zie.

De zon wed-ijverd nog steeds met je mooie gouden haren,

laaiend van jaloezie met zijn gouden mooie warme stralen,

maar verliest het van je schoonheid, beeltenis en zwier.

Maar wat ik nu nooit goed meer heb kunnen aanvaarden,

was dat ik toen verbonden was aan het burgerlijk Echt!

Toen leek je al spiegenend, weggezonken in de klamme aarde.,

maar nu loop je daar plotseling; heel ontstellend echt!

In mijn geest weerkaatst nog steeds haar smachtende kus,

nu inmiddels al jaren en kilometers ver hier vandaan!

Maar nu ik hier loop en plotseling bevrijdt van alle echtelijke zwier,

loop ik nu snel achter je verdwijnende gestalte aan!

auteur:Adrie.27.03.09.©

Uit mijn bundel

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:10 Reageer op dit bericht

Donderdag 26 maart 2009

Stemming

Stemming

Zie het buiten miezerig regenen in de tuin,

de bloesem, treurig meenemend naar de diepte.

Het buurjongetje blaast zeurderig op zijn fluit.

Voel de Lente-kou trekkend door het gordijn.

Schrijf nu snel mijn sombere gevoelens er uit.

Hoor de krekels tjilpen in het natte gras.

De mooie rozen blijven mistroostig gesloten.

Raak door die sombere dagen wat verward.

Zin om kreten te slaken, komend uit het hart.

Zie dat het pletsende vijverwater hun golfjes,

elkaar verliefd kuste- en- kuste om het hardst.

Terwijl ik bijna klagend op het zonnetje wacht.

Maar dom, liet het weer mijn stemming bepalen.

auteur:Adrie.26.3.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:52 Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 maart 2009

Poezie-liefheber

Poezie-liefhebber

Er is iets wat hem aan het oude boek verbindt,

hij kent dat boek immers al vele jaren,

dromend zit hij dan steeds voor zich uit te staren.

Je ziet hem in gedachten woorden grijpen,

die hij teder en liefdevol neer legt naast de zijnen,

om er weer een passend gevoel bij te krijgen.

In zijn Gedicht betreedt hij dan Goethe's lanen,

waar opgewaaide bladeren langs zijn wangen gaan,

voelend Goethe's luisteraars hun natte tranen.

Maar wat zoekt hij hier-Poezie-geluiden reuk of sfeer,

de wereld van Goethe's zijn dichtersjaren?

Nee, voor jullie uitzonderlijk, voor hem duidelijk en klaar.

auteur:Adrie.24.03.09

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 maart 2009

De lauwerkrans

De Lauwerkrans

Als kind had ik maar een droom en wens;

dat er voor iedereen vrede zou zijn op aard.

Dat een ieder elkaars nood ziet en herkend.

De zon ziet het steeds allemaal aan,

maar laat ons voor de rest zelf begaan.

De zon verhaald dan over de aardse zaak,

maar de nood begrijpen blijft onze taak!

Wat doet de zon dan voor ons gevoel?

Toch heel hard voor U werken,

met zijn keachtige en genezende gloed!

Wat doet hij dan op de koude winterdag?

Zij brengt u dan vaak een vakantiegroet,

een regenboog dan als een lauwerkrans.

De zon spreekt dan zijn woorden in gebarentaal,

die een ieder van ons, opzijn eigen wijze verstaat!

Of zij daarna droef of lachend weer gaat,

dat is en blijft, dan mijn en ons eigen verhaal.

auteur:Adrie.24.03.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 23 maart 2009

Ommekeer

Ommekeer

Zoals we in onze dichten vaak hebben geschreven,

na de dood is er geen terugkeer naar het leven.

Wat trots nog snoevend gebouwd is in ons leven,

gaat verloren en weer snel voorbij na u korte leven.

Begraaf op tijd u pijn, en onnodige beslommering,

uit de vlakke dagen van ons aardse verblijf,

waar alleen de pijn en verdriet onnodig bleef kleven.

Begraaf op tijd u tranen, verdriet en weerloos zeer,

er komt immers op aarde, na u dood geen ommekeer.

Laat u ogen de groene voorjaarsbossen niet ontberen,

ondek weer hoe mooi de rozen groeien en bloeien.

Het ruisen en de lucht van de zee als het tij gaat keren.

Keer op tijd terug in u nog vrij gevoel en gemoed.

auteur:Adrie.

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:52 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels