Naar de inhoud

Hartkronkels

Gedichtenblog

Image and video hosting by TinyPic
Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Image and video hosting by TinyPic
Image and video hosting by TinyPic

Berichten van 1 juni 2009 tot 7 juni 2009

Beschonken kind










Beschonken kind


Op mijn oude bankie, zat zwaar beschonken,

een ziek voor zich uitlallend dronken kind.

Al peizend, zag ik haar verloren in levensleed,

stinkend naar alcohol en vuil in bladbruin kleed.


Op het lange sluike haar, een band van klatergoud,

of wat er ooit voor door heeft moeten gaan,

de bladeren ruischen dicht, waar ik door ben gegaan.

Voel me door dit beeld wat verdrietig en aangeslagen.


Als u dit leed niet ziet, hernieuw het licht dan  in je ogen,

na met haar te hebben gesproken,

hebben we een taxi naar haar huis genomen,


ik zou anders haar verdriet hebben meegenomen.


auteur:Adrie.7.6.09.©
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Was de Nacht










Was de nacht


Ik ben de zon in de Lente,

de nacht dat ik je kuste,

dat ik je liefdevol heb aanschouwd,

aan Maan en sterren toevertrouwd.


De sterren en maan versierde de hemel,

heb dat gade geslaan en toevertrouwd.

Maar er is een ster gevallen,

en dat aan de maan verteld.

auteur:Adrie.6.6.09.©
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Adrie van Gansen om 11:44 Reageer op dit bericht

Rood met witte stippen










Rood met witten stippen


Toen in de herfst de natuur weer heel bladstil was,

ik graaf dan nu diep in mijn geheugen en verleden,

is ze geboren, die rode met wit bevlekte paddenstoel,

ze stond daar toen wat verlegen, tussen de gele kleden.

Werd somber bekeken door donkere wolken om haar heen.


Ze werd wat verlegen van al die donkere somberheid,

haar mooie witte stippen, het rood daar omheen gespreid,

zag op mijn hand, wat traantjes verdrietig verspreid,

net als een klein verdrietig meisje, wat ook wat lijdt.


Berg weer op in mijn herinnering haar mooi kleuren,

je bloedrood met witte stippen, kom je ook weer terug,

om met je mooie kleuren, ons dan weer wat op te beuren?


Adrie.5.6.09.©

Image and video hosting by TinyPic

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Adrie van Gansen om 22:08 Reageer op dit bericht

Mijn hoop










Mijn hoop


De duisternis leek toe te slaan

was me er gedeeltelijk van bewust

maar maakt me toch heel ongerust

voelde me als eenm zinkend schip

stukgevaren op een woeste klip.


“O zou je het schip willen dichten

met garen gemaakt van mijn lach

wat daarmee weer nieuw leven spint

maar de pijn verlamd soms mijn hart

zoek naar een weg een nieuw begin.


Reik naar bovenaardse hoogten

in mijn wanhoop naar nieuw leven

tijd wordt een erg kostbaar geschenk

waar hoop zich steeds wisseld met vrees

en leven heel spaarzaam wordt gegeven.

Uit mijn bundel.



auteur:Adrie.4.6.09.©
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Adrie van Gansen om 10:17 Reageer op dit bericht

De bruine beer










De bruine beer.


Soms rijst er in Broeder Jacob zijn gevoel,

van een heel wonderlijk brandende grot.

Zij is dan de schrik van zijn ondeugd

en ziet het dan als de straffe Gods.


Eens dwaalde er daar een jonge maagd,

en dacht als jongeling aan geen gevaar,

tot ze zijn gestalte zag; zwaar en grof,

en als een Beer zag naderen tot haar.


Zijn brede baard en bruine rok,

verwarde toen haar mensenschijn,

zij meende een bruine beer te zien;

maar het was Broeder Jacob de Capucijn.


In haar schrik nam ze toen de vlucht,

maar zij wordt door Jacob nagesneld,

die voelt aan zijn Capucijnerhart,

dat hij voelt; verkeerd en bekneld.


Ach Vrouwe van mooie eenvoudigheid,

verlaat toch u onnodige dwaze schrik;

ik ben gewoon broeder Jacob de Capucijn;

verban toch de voor mij onnodige schrik.


auteur:Adrie.3.6.09.©

Image and video hosting by TinyPic


Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Adrie van Gansen om 10:44 Reageer op dit bericht

Hartsgeheimen










Hartsgeheimen


Buiten waait het al wat zomerkoelte,

zit vandaag wat verdrietig in de put,

tot mijn buurjongetje wat lachend valt,

op zijn ondeugende en olijke smoeltje,

voorkomt dat ik verdrietig raak ingedut.


Ja de tijd vliegt snel, vooral wanneer,

liefdesverdriet mijn leven verzuren doet,

ja het vieren van de Gouden bruiloft,

hadden we toch al nooit meer vermoed.


Slechts eenmaal heb ik haar nog eens gezien,

als gezeten in een sneltrein in volle vaart,

haar ogen nog steeds open en zonneklaar,

maar had mijn hart die ogen maar nooit gezien,

mijn verdriet zal langszamer slijten dan wat,

aan herinneringen in mijn hart geschreven staat!


auteur:adrie.2.06.09.©

Image and video hosting by TinyPic

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Adrie van Gansen om 09:30 Reageer op dit bericht

Leven kwijt










Leven kwijt.


Ik ben mijn leven kwijt

zoek naar mijn oude leven

spiegel voor mijn schreden;

doe nu door en zie niet om.


Mijn ziekte zet me jaren vooruit

in vreemde niet gewilde schreden.

Ik leef nu tussen andere huizen

waar mijn voeten niet willen gaan.


De dagen zijn zonder mijn wensen

belijnt door een krijtstreepje licht;

tot hier kun je nog vrij gaan en

tot daar wordt alles voor je gevuld.


Steeds minder mag ik het zeggen

mijn echte verlangens niet zeggen,

mijn eenzame leegte en mijn begeer,

steeds groter en meer en meer.


Zwoeg nu door de leegte

van de holle en lege dagen

zoek naar vervulling van mijn begeer

verlangens, steeds groter, meer en meer.


auteur:Adrie.1.6.09.©


Image and video hosting by TinyPic


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Adrie van Gansen om 10:31 Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels

↑ Terug naar de berichten