Soms rijst er in Broeder Jacob zijn gevoel, van een heel wonderlijk brandende grot. Zij is dan de schrik van zijn ondeugd en ziet het dan als de straffe Gods. Eens dwaalde er daar een jonge maagd, en dacht als jongeling aan geen gevaar, tot ze zijn gestalte zag; zwaar en grof, en als een Beer zag naderen tot haar. Zijn brede baard en bruine rok, verwarde toen haar mensenschijn, zij meende een bruine beer te zien; maar het was Broeder Jacob de Capucijn. In haar schrik nam ze toen de vlucht, maar zij wordt door Jacob nagesneld, die voelt aan zijn Capucijnerhart, dat hij voelt; verkeerd en bekneld. Ach Vrouwe van mooie eenvoudigheid, verlaat toch u onnodige dwaze schrik; ik ben gewoon broeder Jacob de Capucijn; verban toch de voor mij onnodige schrik.
Buiten waait het al wat zomerkoelte, zit vandaag wat verdrietig in de put, tot mijn buurjongetje wat lachend valt, op zijn ondeugende en olijke smoeltje, voorkomt dat ik verdrietig raak ingedut. Ja de tijd vliegt snel, vooral wanneer, liefdesverdriet mijn leven verzuren doet, ja het vieren van de Gouden bruiloft, hadden we toch al nooit meer vermoed. Slechts eenmaal heb ik haar nog eens gezien, als gezeten in een sneltrein in volle vaart, haar ogen nog steeds open en zonneklaar, maar had mijn hart die ogen maar nooit gezien, mijn verdriet zal langszamer slijten dan wat, aan herinneringen in mijn hart geschreven staat!
Ik ben mijn leven kwijt zoek naar mijn oude leven spiegel voor mijn schreden; doe nu door en zie niet om. Mijn ziekte zet me jaren vooruit in vreemde niet gewilde schreden. Ik leef nu tussen andere huizen waar mijn voeten niet willen gaan. De dagen zijn zonder mijn wensen belijnt door een krijtstreepje licht; tot hier kun je nog vrij gaan en tot daar wordt alles voor je gevuld. Steeds minder mag ik het zeggen mijn echte verlangens niet zeggen, mijn eenzame leegte en mijn begeer, steeds groter en meer en meer. Zwoeg nu door de leegte van de holle en lege dagen zoek naar vervulling van mijn begeer verlangens, steeds groter, meer en meer.
Stapte vanochtend wat gedreven in mijn auto, om richting Zee en Westerschelde te gaan. Weet het, ik had er niets meer te zoeken, maar hoorde in mijn droom haar steeds roepen. Zij leefde zo helder als onze liefdesvlam, die ze in mijn dromen vaak branden laat, hij wakkerd aan, als het windje langs gaat, door wind en regen, zal ik voor onze liefde gaan, staat er door haar gekerfd in de Scheldewand! Ze gaat nog vaak door mijn gedachten heen, als geboren en voortgejaagd door de Westerwind, herinneringen die dan over Zee en Schelden jaagd, zij zong dan deze woorden, met haar ogen wijd, doch is er zelfs geen dood; die ons nog ooit scheidt!
Toch weer plannen, toch weer dromen, zijn zij ze nu toch weer bij me gekomen? Dromen nu als vliegen, zonder honing of tal, met jou en het zonnetje bij me gekomen. Zo lang Maan en Zon nog op me neerkijkt, en mijn hart en ziel nog hunkerend voelt, zo lang de Natuur zich nog heerlijk verrijkt, en mijn vermoeide hart nog voelt en koelt, zo lang blijven de Lenterozen voor me pralen, en zie je de vreugde weer uit mijn ogen stralen; en ligt mijn Hart en Ziel nog niet ten grave, net zo lang troon ik hier nog op deze aarde! De liefde is me nog veel teveel van waarden!
Zat te mijmeren, als alles weer vroeger werd, werden alle vragen weer snel helder en klaar, en het hoe en waarom bestond dan niet eens, de antwoorden lagen in de geschiedenis dan al klaar. Maar alles stond dan netjes en doorleefd voor je klaar, en gewone beleefde omgang overspoelde dan elk land, mensen leefde dan ongedwongen, en namen ieders hand, lachen en schateren, zoals het immers bij alle kinderen past.
De lucht is wat somber grijs, het miezerd wat druilerig nat, de wind wil duidelijk ook wat, en zingt zielig een valse wijs. Mensen zie je de auto's bezetten, een gelaat; ik moet gaan werken, een ernstig dagelijks weergaan, zonder het te willen laten merken. Rijden hun files en drukken zich in, hun dagelijks dik geblazen lippen, hoofd en tonen naar hun nieuw begin.
CALCIUM Ak paddenstoelen neem gaat alles gloeie voorwerpen worden omring door krioelende gekleurde worme net van Goch Da Vinci had ik op mij… Ak paddenstoelen neem gaat alles gloeie voorwerpen worden omring door krioelende gekleurde worme net van Goch Da Vinci had ik op mijn behang psychedeliese strale uit me vingertoppe hoef voorwerpen nie an te rake kome van zelf maar da hak altijd al. Wak zegge wou dak in een keer begreep waarom de indiane geen tv nodig hebbe.
Zit te piekeren in het lamplicht, wordt bekeken door dingen met het zelfde gezicht, om me heen het beschouwende licht. Alles om me heen zo doordringend stil, beschouwend te luisteren, wat de stilte wil, ziet en vertellen wil. Mijn gedachten en verleden komen me aan de oren, die stil opkijken en aanhoren, dingen verloren.
Mijn Geest der onrust , was voeding der logen, was voor hen zo diep bewogen en bevlogen. Zag vaak hun zo verdrietig meelevende ogen, en dacht dan; het is mijn gevoel en hart, wat mij steeds zo verdrietig heeft bedrogen. God schiep in mij twee verschillende wezens, de een die gulzig het leven wilde slokken, de ander die bij onrecht het leven ziet stokken, wat hem vaak wanhopig; zette op zijn sokken.
Als deze droom toch eens waar zou zijn, dan zou er geen uitlaat de lucht vervuilen, niemand die nog van partner wil ruilen, woorden zonder strijd, klappen of builen. Maar vaak duren dromen levenslang te kort, hebben we het leven gehad voor we het wisten, dan waren steevast de beste kansen de gemiste, en lagen ze steeds ergens anders op zijn bord. Was een rusteloze jager van dromen en vlinders, die steeds het volmaakste geluk wilde vinden, zoekende, of ik het duizendste en een zal vinden.
Een mooi viooltje dat daar eenzaam stond, verlegen en verdrietig in zich zelf gekromd. Het was zo'n mooi, lief, klein paars viooltje, wat maar niet in haar schoonheid geloofde! Ze was tussen andere bloemen opgegroeid, als gods boden; tussen de andere soorten, uit vele zaadjes, voor ons mensen geboren. Ach, dacht het zielige viooltje, was ik maar, van deze andere bloemen, de allermooiste. Wij waren allemaal vreemde; dag en nacht, zeker als er weer een vreemde bij ons kwam, wij noemde dan aarzelend elkanders namen, en klonk er weer zo'n heimelijke schamele lach, als mijn zieltje, zich weer zacht te dromen lag.
Zag een heel jong meisje, /heel verdrietig en sip kijkenhaar mooie korenblauwe bloemen,ze zag ze plotseling niet meer.In hun haat en nijd,ze op de bodem neer!Dus hielp ik nu haar,om samen de geknakte bloemen te rijgen,en haar traantjes,weer voor bloemslingers-en lachkuiltjes te laten wijken.Terwijl de vlinders luchtig naar ons wuifde,deden we ons te goed,aan het heel gretig aan de blauwe slingers te ruiken.Ik zie en hoor dan als als afscheidsgroet,de wind die nog even aan komt stuiven!Mijn hart en ziel zijn vaak in mij,nog zo vrij en gelukkig als een kind,wat me dan nog heel graag-met de natuur en het leven verbindt.
Wandelend over de mooie lange beukenlaan, hoorde ik een feeerieke zwevende melodie, waarvan het leek of ik de klanken al dansend, zwevend, verlokkend aan me voorbij zag gaan. Naderbij komend zie ik een olijke speelman, guitig en fris blauw blinken zijn vrolijke ogen, doch zijn lichaam; zichtbaar erg moe en oud. Grijs, sjokkend en met gebogen rug lopend. Vreemde diepe groeven van een onbekend leed, waarvan hij nooit de klanken, bij het spelen op zijn vriend de fluit vergeet. Licht dansend en verlokkend, klinkt het geluid, dan zwevend over de lange beukenlaan heen, feeeriek en heel raadselachtig voor hem uit. Geluiden die ook lijken te lokken, naar een onuitspreekbaar ver, nog verborgen een liefelijke ster, achter de nu nog zo heldere wolken.
De wereld walste onvervloed over hem heen; voelde de wereld onvervalst in hem dringen, pijn steeds voelbaar in zijn benevelde Geest, voelde de pijn dan steeds zo ongewild wringen. Zijn stil intens verlangen naar boom en dood, het zweven als een meeuw boven het strand. onbereikbaar verlangen, haar strelende hand, maar het werd tot zijn onbereikbare droom, wat steeds in de kassa van het Cafe verdwijnt, alleen hij, ik en de dood, kende zijn stille geheim. Maar de dood kent geen terugkeer of respijt.
Poezie schrijven doe ik met mijn gevoel en intellect.
Het schilderen met mijn fantasie, kwast en hart.
Wat je kunt verwisselen tot het de werkelijkheid tart.
Maar als de twee bronnen aan het werk worden gezet,
heb ik in Galarij of uitstalkraam, nooit de schijn gered!
Kunst maak ik ook met mijn ogen, gevoel en handen.
De resultaten zijn en hebben dan als mijn doel;
om iemand met zijn of haar gevoel te begeleiden-
en dan zuiver in echt hun gevoel te laten belanden!
Maar ik vindt kunst soms gelijkend op een zomertrip-
of het landschap, heuvels en rivieren lagen goed in;
je gevoel en gehoor,
of het klonk als een vals sopraantje in het jongenskoor.
Bij mijn gedichten stokken soms mijn woorden,
de woorden stokken dan, wanneer ik de groei beschrijf,
en blijf dan niet bij mezelf,
maar wordt in sprongen de ander.
En het resultaat, wordt dan wat er misschien op lijkt.
en nu verdwijnt het grijze en het vale en nu verdwijnt het dorre en het kale en alles krijgt weer glanzende gewaden en wordt opnieuw met weelde overladen ook in mijn grijze “zelf” voel ik iets dromerigs iets van een nieuwigheid, ja ook iets zomerigs 't zou ook te gek zijn dat er niets gebeurd in mij want ook “in mij”legt iedere vogel een ei
Ik schaam mij vaak als ik weer moest versagen uw schoonheid eer te doen in mijn gedicht, en denk dan terug aan u geliefd gezicht, zo schoon dat niemand mij meer kan behagen. De last is zwaar, meer dan mijn arm kan dragen, mijn vijl te grof en mijn talent te licht. Ik monster al mijn krachten en ik zwicht, nog voor de strijd al radeloos verslagen. Vaak zijn mijn woorden in mijn hart gebleven, als het lippenpaar al voor hen openlag, want welke stem zou zo hoog kunnen reiken? Vaak was van 't vers geen letter nog geschreven, als pen, verstand en hand nog voor de slag voor deze overmacht moest bezwijken.
Weer een van die grijze lente dagen, op dagen alleen te zien; stijve kaken, moeten leven en 't niet te menen, waar je verveeld van gaat geeuwen. Maar met verf, penseel en doek, kan ik toch nog heel teveden zijn. Al geeft het verven van mijn broek, toch nog wat zorgen en schreien. De kamer wordt een wereldje van mij, waar het heel knus en gezellig kan zijn. Gebruik als model een borstbloot meidje, een foto gemaakt op een vakantie-reisje. 'O heerlijke zielsverukkende taferelen, wat mijn ogen en hart zo deed strelen, het waren de volmaakste edele delen, bijna gingen ze mijn kunst te boven, 'O God, dank je voor mijn Kunstvermogen.
Mijn hoop
