CALCIUM

Woensdag 27 mei 2009

Mijn doorwaakte nacht

Mijn doorwaakte nacht.

Zit te piekeren in het lamplicht,

wordt bekeken door dingen met het zelfde gezicht,

om me heen het beschouwende licht.

Alles om me heen zo doordringend stil,

beschouwend te luisteren, wat de stilte wil,

ziet en vertellen wil.

Mijn gedachten en verleden komen me aan de oren,

die stil opkijken en aanhoren,

dingen verloren.

auteur:Adrie ©.27.5.09

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:39 Reageer op dit bericht

Woensdag 27 mei 2009

Mijn sokken

Zijn sokken

Mijn Geest der onrust , was voeding der logen,

was voor hen zo diep bewogen en bevlogen.

Zag vaak hun zo verdrietig meelevende ogen,

en dacht dan; het is mijn gevoel en hart,

wat mij steeds zo verdrietig heeft bedrogen.

God schiep in mij twee verschillende wezens,

de een die gulzig het leven wilde slokken,

de ander die bij onrecht het leven ziet stokken,

wat hem vaak wanhopig; zette op zijn sokken.

auteur:Adrie.27.5.06.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 21:58 Reageer op dit bericht

Dinsdag 26 mei 2009

Dromen

Dromen

Als deze droom toch eens waar zou zijn,

dan zou er geen uitlaat de lucht vervuilen,

niemand die nog van partner wil ruilen,

woorden zonder strijd, klappen of builen.

Maar vaak duren dromen levenslang te kort,

hebben we het leven gehad voor we het wisten,

dan waren steevast de beste kansen de gemiste,

en lagen ze steeds ergens anders op zijn bord.

Was een rusteloze jager van dromen en vlinders,

die steeds het volmaakste geluk wilde vinden,

zoekende, of ik het duizendste en een zal vinden.

auteur:Adrie.

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:10 Reageer op dit bericht

Maandag 25 mei 2009

Een lief paars viooltje

Een lief paars viooltje

Een mooi viooltje dat daar eenzaam stond,

verlegen en verdrietig in zich zelf gekromd.

Het was zo'n mooi, lief, klein paars viooltje,

wat maar niet in haar schoonheid geloofde!

Ze was tussen andere bloemen opgegroeid,

als gods boden; tussen de andere soorten,

uit vele zaadjes, voor ons mensen geboren.

Ach, dacht het zielige viooltje, was ik maar,

van deze andere bloemen, de allermooiste.

Wij waren allemaal vreemde; dag en nacht,

zeker als er weer een vreemde bij ons kwam,

wij noemde dan aarzelend elkanders namen,

en klonk er weer zo'n heimelijke schamele lach,

als mijn zieltje, zich weer zacht te dromen lag.

auteur:Adrie.25.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:35 Reageer op dit bericht

Zondag 24 mei 2009

Korenblauwe bloemen

Korenblauwe bloemen

Zag een heel jong meisje,/

heel verdrietig en sip kijken

haar mooie korenblauwe bloemen,

ze zag ze plotseling niet meer.

In hun haat en nijd,

sloegen wind en regen

ze op de bodem neer!

Dus hielp ik nu haar,

om samen

de geknakte bloemen te rijgen,

en haar traantjes,

weer voor bloemslingers-

en lachkuiltjes te laten wijken.

Terwijl de vlinders luchtig naar ons wuifde,

deden we ons te goed,

aan het heel gretig aan de blauwe slingers te ruiken.

Ik zie en hoor dan als als afscheidsgroet,

de wind die nog even aan komt stuiven!

Mijn hart en ziel zijn vaak in mij,

nog zo vrij en gelukkig als een kind,

wat me dan nog heel graag-

met de natuur en het leven verbindt.

auteur:Adrie.24.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:25 Reageer op dit bericht

Zaterdag 23 mei 2009

Raadselachtig geluid

Raadselachtig geluid

Wandelend over de mooie lange beukenlaan,

hoorde ik een feeerieke zwevende melodie,

waarvan het leek of ik de klanken al dansend,

zwevend, verlokkend aan me voorbij zag gaan.

Naderbij komend zie ik een olijke speelman,

guitig en fris blauw blinken zijn vrolijke ogen,

doch zijn lichaam; zichtbaar erg moe en oud.

Grijs, sjokkend en met gebogen rug lopend.

Vreemde diepe groeven van een onbekend leed,

waarvan hij nooit de klanken,

bij het spelen op zijn vriend de fluit vergeet.

Licht dansend en verlokkend, klinkt het geluid,

dan zwevend over de lange beukenlaan heen,

feeeriek en heel raadselachtig voor hem uit.

Geluiden die ook lijken te lokken,

naar een onuitspreekbaar ver,

nog verborgen een liefelijke ster,

achter de nu nog zo heldere wolken.

auteur:Adrie.23.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:29 Reageer op dit bericht

Dinsdag 19 mei 2009

Geen respijt

Geen respijt

De wereld walste onvervloed over hem heen;

voelde de wereld onvervalst in hem dringen,

pijn steeds voelbaar in zijn benevelde Geest,

voelde de pijn dan steeds zo ongewild wringen.

Zijn stil intens verlangen naar boom en dood,

het zweven als een meeuw boven het strand.

onbereikbaar verlangen, haar strelende hand,

maar het werd tot zijn onbereikbare droom,

wat steeds in de kassa van het Cafe verdwijnt,

alleen hij, ik en de dood, kende zijn stille geheim.

Maar de dood kent geen terugkeer of respijt.

auteur:adrie.19.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:34 Reageer op dit bericht

Dinsdag 19 mei 2009

Uitstalkraam

Wat is kunst

Poezie schrijven doe ik met mijn gevoel en intellect.
Het schilderen met mijn fantasie, kwast en hart.
Wat je kunt verwisselen tot het de werkelijkheid tart.

Maar als de twee bronnen aan het werk worden gezet,
heb ik in Galarij of uitstalkraam, nooit de schijn gered!
Kunst maak ik ook met mijn ogen, gevoel en handen.
De resultaten zijn en hebben dan als mijn doel;
om iemand met zijn of haar gevoel te begeleiden-
en dan zuiver in echt hun gevoel te laten belanden!

Maar ik vindt kunst soms gelijkend op een zomertrip-
of het landschap, heuvels en rivieren lagen goed in;
je gevoel en gehoor,
of het klonk als een vals sopraantje in het jongenskoor.

Bij mijn gedichten stokken soms mijn woorden,
de woorden stokken dan, wanneer ik de groei beschrijf,
en blijf dan niet bij mezelf,
maar wordt in sprongen de ander.
En het resultaat, wordt dan wat er misschien op lijkt.
auteur:Adrie.19.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:57 Reageer op dit bericht

Maandag 18 mei 2009

Mei

Mei

en nu verdwijnt het grijze en het vale

en nu verdwijnt het dorre en het kale

en alles krijgt weer glanzende gewaden

en wordt opnieuw met weelde overladen

ook in mijn grijze “zelf” voel ik iets dromerigs

iets van een nieuwigheid, ja ook iets zomerigs

't zou ook te gek zijn dat er niets gebeurd in mij

want ook “in mij”legt iedere vogel een ei

auteur: Toon Hermans.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:34 Reageer op dit bericht

Maandag 18 mei 2009

Versagen

Versagen

Ik schaam mij vaak als ik weer moest versagen

uw schoonheid eer te doen in mijn gedicht,

en denk dan terug aan u geliefd gezicht,

zo schoon dat niemand mij meer kan behagen.

De last is zwaar, meer dan mijn arm kan dragen,

mijn vijl te grof en mijn talent te licht.

Ik monster al mijn krachten en ik zwicht,

nog voor de strijd al radeloos verslagen.

Vaak zijn mijn woorden in mijn hart gebleven,

als het lippenpaar al voor hen openlag,

want welke stem zou zo hoog kunnen reiken?

Vaak was van 't vers geen letter nog geschreven,

als pen, verstand en hand nog voor de slag

voor deze overmacht moest bezwijken.

auteur:Francesco Petrarca©

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:07 Reageer op dit bericht

Zondag 17 mei 2009

Kunstvermogen

kunstvermogen

Weer een van die grijze lente dagen,

op dagen alleen te zien; stijve kaken,

moeten leven en 't niet te menen,

waar je verveeld van gaat geeuwen.

Maar met verf, penseel en doek,

kan ik toch nog heel teveden zijn.

Al geeft het verven van mijn broek,

toch nog wat zorgen en schreien.

De kamer wordt een wereldje van mij,

waar het heel knus en gezellig kan zijn.

Gebruik als model een borstbloot meidje,

een foto gemaakt op een vakantie-reisje.

'O heerlijke zielsverukkende taferelen,

wat mijn ogen en hart zo deed strelen,

het waren de volmaakste edele delen,

bijna gingen ze mijn kunst te boven,

'O God, dank je voor mijn Kunstvermogen.

auteur:Adrie.d.d.17.05.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:45 Reageer op dit bericht

Zondag 17 mei 2009

Stralende dag

Stralende dag

Mijn stemming, gelijk deze stralende lentedag,

die met mij gelijk vrolijk fluitend, het bos in wil.

Het windje bijna tropisch; een windje zo mild.

Meteen stralend van mijn gelaat zijn gulle lach.

Is dan; of ik niet zag wat wachtend voor me lag.

de drang naar het zonnetje jubelt dan oor en hart,

voel hoe het fluiten van de mezen dan mijn hart in trilt.

het maakt mijn lichaam en geest zo gelaten en mild.

Vergeet de last en pijn, die me zo aan het kwellen was.

Zie weer de mooie kleurige bloemen, soms wat te bont,

toch in mijn hart, meteen een plekje tegen de zon.

Zie de rode rozen, al blozend tegen me lachen,

wat vochtig van de vroege ochtenddauw of wat smart.

Natuur, in elk lichaam en geest zo machtig,

te mikken op de meest ruige borst zo krachtig.

auteur.Adrie.10.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:28 Reageer op dit bericht

Zaterdag 16 mei 2009

Liefdesdromen

Liefdesdromen

Dergelijke dromen heeft hij thans niet meer,

bijna nijdig blies dan steeds een Fee er over,

en vielen dan als verwelkt lover steeds neer.

Zijn liefdesdromen werden perkamente prenten,

gedroogde druiven tot rozijnen en krenten,

waar steeds stromen liefde overgelopen waren,

en daardoor vielen door zijn zakken de gaten.

Hij laat nu zijn geest wat rustloos dwalen,

een beetje verbitterd zijn dromen door,

ergens zullen zij hun thuis ooit gaan halen,

als hij al zijn verleden en pijn is verloren.

auteur:Adrie.

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:50 Reageer op dit bericht

Vrijdag 15 mei 2009

Mijn dichters ogen en gevoel

Mijn ogen en gevoel

Ogen die altijd zoekend in mij rusten,

maken al het moois meteen tot doel.

Het ontbrekende uit het onderbewuste,

dan onttrokken uit de ziel en gevoel.

Maar als men die dan zou gaan sluiten,

dan gooit men mij ziel en gevoelloos buiten.

Ontnomen wordt dan het mooie voedsel,

voor elk vers of klinkend gedicht als doel.

auteur:Adrie.22.5.09

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:16 Reageer op dit bericht

Donderdag 14 mei 2009

Woordenschat

Mijn woordenschat.

Mijn woorden maakte een wandeling,

door mijn zo vermoeide woordenschat.

Die woorden hadden het over een ding,

hoe maken we samen regels wat klinkt,

wat maakt, tot een parel van een dicht.

Zij wandelde door de dichter zijn velen lanen,

en keken steeds heel verwonderd weer op,

veel woordenlanen met bloemen beladen,

van zijn grote voet tot aan zijn woordentop.

Zij gingen samen heel verwonderd verder,

hoe ook Goethes woorden een plekje vond,

elk woordje al vrolijk en dichtend zingend,

als een bloemetje in de frisse Lentestond.

En de vele woorden vielen in verbazing;

-waren die verbazing ook waard-

hoe de dichter door vele duizenden oren,

zijn vele liefdes en geheimen verklaard.

Adrie.19.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:40 Reageer op dit bericht

Woensdag 13 mei 2009

JE ZIJN

Je zijn

'O, hoog, hoger stijgt een mens,

in zijn zuiver gevormde schoonheid,

als een mens ook zijn eenvoud kent.

Want vergeet nooit weer, dat lichaam-

zijn we zelf, die zelfde vrouw of vent;

die zijn school en geleerde lesjes kent.

De wereld geeft ze je niet in schoonheid,

maar reikt ze je aan, en wij slijpen dan haar,

binnen ons zijn; tot zijn zuivere algeheelheid.

Ze reikt je aan; pasklare brokken tot eenheid,

maar met hoofd en handen vormen we haar-

en dat alleen stijgt dan tot die schoonheid,

wat dan echt een gevormd mens heet te zijn.

auteur: Adrie;13.5.09.©

Foto by Pascal Vynke Seniorennet.be

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:51 Reageer op dit bericht

Dinsdag 12 mei 2009

De Poeet

De Poeet

Pen speels in de hand,

soms in woordenstrijd, stroom op dan weer af.

Een stuk gom verbeten tussen de tanden.

Dan plots zijn de klinkende woorden gewoon op.

Maar de min die hem in zijn dromen steeds riep,

is inmiddels al verdwenen achter de woeste golven!

Zij verdween heel mistig als zijn droom in nevelwolken,

opgelost in het niets, tot een stuk melancholie.

De vensterramen keken uit als vele nieuwschierige ogen,

de torenwijzers op de kerktoren,

zagen de letterslaaf steeds sloven!

Zijn lichaam steeds noest gekromd, geplooid en gebogen.

Maar hij meende haar weer te zien,

daar ginds ver in wind en mist,

weer wild met haar arm zwaaiend,

naar hem die haar niet te naderen wist!

Zij die vanuit de verte naar hem riep,

gaf door de mist een wanhopige schreeuw,

met een blik vol liefde en verlangen gericht!

Op het weidse water zonder eind of zicht.

auteur:Adrie

FOTO by Seniorennet.be Pascal Vynke

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 11 mei 2009

In vervoering

Even in vervoering

Weer zag ik die schoonheid die mij zo bekoorde,

en wilde nu tot het boekje van haar gaan behoren.

Stil zit ze in het zonnetje voor zich uit te staren,

haar wangetje door mij of het zonnetje nu zo rood.

Haar vingers bewogen zich als over Harpsnaren,

over haar mooie benen; nu zo oogstrelend bloot.

Werd me aandachtig de gloed die in me straalde,

mijn ogen die van innige vervoering hevig traanden.

Mijn pols en hart die van hartstocht hevig scoorde,

hielden in gedachte al een Cardioloog staande.

Maar voelde nu weer die liefde in me ontwaken,

liefste, mijn hartstocht is groter dan duizend malen,

maar het lijkt nu; of alleen je licht zit te stralen.

auteur:Adrie.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 9 mei 2009

Korenblauwe Bloemen

Korenbloemen.

Ben heel opgetogen weer aan het schilderen,

schilder blauwe korenbloemen een weldaad,

voor de natuur en de kunstminnende ogen.

Een plaatje dat u ogen zalvend zal strelen,

een liefde die ik met andere ook wil delen.

Mooie blauwe korenbloemen Gods vruchten,

die zelfs geen windvlaag meer hoeven duchten.

'O mijn lieve heerlijk gul en zachte penselen,

die de mooiste taferelen weten te evenaren.

Ik laat je steeds zalvend werken, al vele jaren.

Jullie zal het eender zijn Lente of wintertijd.

'O mijn vrienden, mijn penselen, zo ervaren,

weten steeds weer mijn dromen te evenaren.

Ook deze lentetijd, een weldaad voor de ogen,

heb zeker deze werkelijkheid niet bedrogen.

Hoop dat je nu zo mooi en duurzaam blijft,

nu als beeld, ook voor mijn nageslacht de ogen.

auteur:Adrie.9.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:14 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels