Hartkronkels

Zondag 5 juli 2009

Dauwnatte rozenpad.

Dauwnatte rozenpad

In overpeinzing ging door mijn gedachten heen,

aan alles wat ik in mijn leven deed en onderging,

genot of verdriet gaand door mijn merg en been,

bewondering niet te scheiden van verwondering,

Verliefdheid vaak niet te scheiden van verdriet,

zette dan al die grijze huizen in diepe rouw,

zal me dan aan mijn einde ook niet verbazen,

als alles in het leven als aan touwtjes samen viel.

Maar wat ik in het leven; het meest heb lief gehad,

is waar het dichten me steeds weer bracht,

met mijn gedichten vaak op het dauwnatte rozenpad.

auteur:Adrie.5.7.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:26 Reageer op dit bericht

Donderdag 2 juli 2009

De stralende zon

De stralende Zon.

Schoonheid, waartoe de zon zich verplicht,

snel als met een slag verlicht gij de velden,

gul verspreidend u puur stralend goude licht,

door ons alle weer gulzig aan u borst gemind.

Maar terwijl de natuur en zon om het licht gaat,

en we gulzig drinken van zijn stralende energie,

de kracht die ons hart steeds weer branden laat,

zorgen we steeds voor verminking van zijn gelaat,

die de aarde naar zijn trieste ondergang jaagt!

U zult gaan verlangen vaar het lover van een boom,

het zonnetje, nu hoog boven het zonnestrand,

het strelende licht als met een liefhebbende hand,

naar de schoonheid wat dan wordt tot een droom.

auteur:Adrie.2.7.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:33 Reageer op dit bericht

Woensdag 1 juli 2009

Naast en achter elkaar

Naast en achter elkaar

Ik zat na het ontwaken, wat verschrikt,

wat stil aan het klaterende mooie water.

Voor me een lieve stem die ik wel ken,

en mijn diepste zielenroerselen herkent.

Onze ogen weende heel diep om elkaar,

toen we troostend ieders wangen streelde,

besloot ze haar armen om me heen te slaan,

en gekomen om me troostend toe te spreken.

Toch hadden we eigenlijk niets met elkaar,

bleven steeds heel afzonderlijk-kalm en raar

maar raakte steeds elkaars verdrietige snaar.

Daar stonden we ook steeds weer in op,

heel lief en warm naast, en achter elkaar.

auteur:Adrie.1.7.9

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:32 Reageer op dit bericht

Dinsdag 30 juni 2009

Vermolmd Hout

Vermolmde boomstam

Kwam weer van het me toewuivende Park,

met haar varens, lijkend op een haardos,

licht groen en wijkend voor de felle zon,

ze staan er schuw naast elkaar op gepropt,

waar die oude vermolmde boomstam staat,

gegroefd en verweerd als een oud gelaat,

spitst hij nu zijn treurend gelaat naar boven,

waar de vogels hem zijn vele bezoekers roven.

Hij kijkt verdrietig, niets is hem gebleven,

nu rest hem alleen nog een wegrottend leven,

dat is al wat hem nu is over gebleven.

auteur:Adrie.29.6.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:20 Reageer op dit bericht

Maandag 29 juni 2009

Zoek verkoeling

Zoek verkoeling

'O mijn vijver zo kabbelend en liefelijk,

over u geschreven zoveel dichten en liedjes,

als de maan zijn licht er over laat gaat,

verlicht je stralen het kabbelend water snel,

als gouden aders op het prachtige blauwe vel.

Het is nog steeds om te lachen, als je weer ziet,

dat lekkende bladeren, de boom de voeten wast,

'omdat het lijkt, of hij over zijn voeten plast,

en ze er mee baadt en ze zo al douchend wast.

Vroeger, hoe zalig om bij de vijver te blijven,

maar pijnlijk een pak voor je broek te krijgen,

ach dat was pijnlijk, maar nu liefdevol verleden,

en wordt nu met liefde in lied of dicht gelegd!

Maar je hoort me nu later ook nooit meer vitten,

over de pijnlijke gevolgen van mijn spel en vermaak,

knap zo jongen, deze levenslessen maakte je groot,

maar eerlijk, nu kan ik ze het pas echt vergeven,

maar nu zijn ze beiden al vele jaren dood!

auteur:Adrie.29.6.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 08:58 Reageer op dit bericht

Berichten van 29 juni 2009 tot 5 juli 2009

Dauwnatte rozenpad.

De stralende zon

Naast en achter elkaar

Vermolmd Hout

Zoek verkoeling

Meer van Hartkronkels