Hartkronkels

Vrijdag 23 april 2010

Nooit meer oorlog

Nooit meer Oorlog

Nooit meer Oorlog is ieder zijn ideaal.

Wereldleiders met een goddelijk gelaat,

die net als wij niet op een ladder staan,

maar gewoon tussen de mensen staat!

Maar deze idealen werden geboren in een droom.

Grote en keine willen deze droom graag horen.

En ik vertel ieder deze droom zonder schroom.

Hoop dat deze u hart ook zo hoopvol verblijdt.

'O als deze droom in schoonheid onze wegen maakt,

zullen we ooit allen als een klaar en zuiver licht,

alleen zelf onze eerlijke en vredige leider zijn.

Ik zal het wel niet meer mogen beleven,

dat moois gaat allemaal niet zo erg vlug.

Maar als het nog ooit zo ver zal zijn,

dan kom ik er zeker wel weer voor terug!

auteur:Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:24 Reageer op dit bericht

Dinsdag 20 april 2010

Warm en sereen

Onze schrede warm en sereen

Ben aan het strand der zee mijn droom weer verloren,

was samen met mijn zoon in de stilte even heel sereen.

Droomde in de nacht van het ruisen der branding,

Ik liep naast hem met zachte schree, schree aan schree

Mijn zoon zijn hand warm en vertrouwd in mijn hand.

Zijn vertrouwde hoofd zachtjes tegen mijn schouder.

in het heel monetone gezang van de wind heel zacht,

klinkt dan bijna schreiend; ,, Och mijn lieve Vader”

waar ik op antwoordde; och mijn lieverd van een zoon!

De mooie uren verzonken, en de sterren verdwenen,

Ook mijn zoon zijn vertrouwde stem ging heen.

En vond mezelf weer wakker aan het strand der zee,

was bij het naderen der dagenraad;

in de grauwe nevel weer heel alleen!

auteur:Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:26 Reageer op dit bericht

Dinsdag 20 april 2010

Week zonder het dichten

Zonder het dichten

Een week zonder het dichten;

is als een waterval zonder klateren.

Geen muziek van straatmuziekanten,

die hun tonen bliezen van alle kanten.

Het voelde bijna als een leugen,

alleen vrolijkheid in het geheugen,

die ik bij het dichten steeds bezat,

mijn woorden bleven verfomfaaid klad.

De zon scheen, maar de waters droomde.

Voor mij stonden waters en het riet stil,

en de vogels en vlinders wilde niet komen.

Ik voelde dat het licht was in mijn hart,

en toch bleef de wereld nog zo zwart.
'
O gelukkig dat als een gouden lamp,

mij een kind weer mooie woorden bracht.

auteur:Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 19 april 2010

Ja ik kan ze niet vergeten

Ja; ik kan ze niet vergeten

Ja mijn ogen waren weer beslagen en verlegen,

zo eenzaam en droevig met elkaar verweven.

Mijn gevoel spon weer eens zijn laatste wade,

om daar in; nu voor altijd te worden begraven.

Strelend lijkt het licht nu te zweven en te flemen,

in gedachte van kussende lippen afscheid nemend.

Mijn ogen weende, om de tijd die armen overbrugde,

inzakkende ruggen, broos nu onze versteende ruggen.

Aan de kim zweefde steeds een ster boven de Oceaan,

voor mijn ogen leek hij steeds te dalen en te stijgen.

Denk dan; het lijkt of dat hij de overkant niet haalt.

Of dat hij voelt aan onze verdrietig en verslagen lijven.

Mijn lichaam lijkt soms op een zwaar zwoegend schip,

steeds weer gegeseld door de regen, storm en wind.

Hoor dan het schip bij de donder en bliksem kraken,

lijkt toch te vergaan; wat de eeuwigheid heeft bemind.

Maar om met Toon zijn woorden te spreken,

Ik wil nu iets anders in mijn hoofd,

iets wat me niet zo eenzaam maakt

en meer naar 't lieve leven smaakt

de vlam weer aansteekt en niet dooft

ik wil iets anders in mijn hoofd.

auteur:Adrie.28.4.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Berichten van 19 april 2010 tot 25 april 2010

Nooit meer oorlog

Warm en sereen

Week zonder het dichten

Ja ik kan ze niet vergeten

Meer van Hartkronkels