Hartkronkels

Zondag 22 augustus 2010

Stille armoede

Stille Armoede

Daar is het stil, zo eenzaam en geen enkel ding,

wordt er verwacht dan een betalingsherinnering.

Alles werd ernstig, onzeker, keert zich tegen macht,

ziet er geen deemoed, wel tranen, niets dat lacht.

Alles werd hun heel on eigen, en nu om het even,

want niets verbindt hun nog met hun eerder leven.

Sociale woorden, tekens die hij niet meer verstond,

dat wonderlijk bewegen uit hun vol gegeten mond.

Zacht geeft men seinen van liefde, met hun verdriet,

door het weten van verleden en nu het verschiet.

Dan hopen ze stil te ontvangen, tekens van begrip,

dat hun leven nu wordt een stuurloos zinkend schip,

wat zoekt op de nu onbekende zee zijn eigen koers,

maar hij ziet steeds weer naderen nieuwe rampspoed

Maar hoop nu; dat als een bloem weer gaat bloeien,

in de politiek; weer moreel, herkenning en verstand.

weer mag krijgen het recht een sociaal gezicht,

en bij een ieder weer gaat leven, hun inwendig licht.

auteur:Adrie.22.8.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:06 Reageer op dit bericht

Zaterdag 21 augustus 2010

Verbleekte jonkheid

Verbleekte jonkheid

Heerlijk mijmerend was ik rustig ingeslapen,

met een kus op beide wangen werd ik wakker,

zag dat woorden geschreven waren deze nacht,

met mijn pen op het papier wat daar lag.

Keek wat verward de kamer onderzoekend rond,

maar alles had behouden hun vertrouwde schijn,

waren daar waar ze al jaren lagen en stonden,

heel vertrouwd, bekend en aan mij verbonden.

Zelfs mijn bed stond nog leeg, met zijn minnepijn.

Toch stond mijn bed daar toch niet echt alleen,

toen ik met mijn ogen over de wanden dwaalde,

schemerde daar toch steeds u lieve lach door heen.

Maar weet hoe het is; ,,jezelf te overleven”,

steeds weer kijkend door dezelfde ruit.

Blij dat ik weer een gedicht heb geschreven,

denk ook; laat je zien, min me, maak geluid.

Min me, voor mijn jonkheid gaat verbleken,

het leven is mooi en kort; zoals een zomerdag,

en ik nog zoveel samen met je leven kan delen,

liefde die ik later wellicht niet meer geven kan.

auteur:Adrie.21.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:48 Reageer op dit bericht

Woensdag 18 augustus 2010

Hoge snelheidstrein

Hoge snelheidstrein

Voelde me eerst tevreden gestemd,

nu ik weer wat dichterswoorden zet.

Zie sombere snuiten achter ruiten,

waar mensen wat verdrietig muiten.

Kijk naar Delfland Molens en wieken.

Straks alleen op kalenders en kieken.

Geniet van Defland's krullen en trappen,

die nog steeds het verleden verklappen.

Lees en hoor nu steeds Burgervaders eer,

hij haalde voor de hoge snelheidstrein,

weer een van onze mooiste gevels neer.

Nog even, en dan het einde van geduld,

wordt er weer een water met vuil gevuld.

Niets zal hem van zijn trots weerhouden,

als men het dan, van togen vertellen hoort,

we hebben Delfland zijn waters vermoord.

Toch op een dag die eens komen gaat,

wenen er harten, en valt er menige traan,

uit ogen die verdrietig staan voortaan.

auteur:Adrie.18.8.2019.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:04 Reageer op dit bericht

Dinsdag 17 augustus 2010

Dromenpad

Dromenpad

Ik heb vannacht maar weinig geslapen,

mijn buur had wat anders aan zijn hoofd,

heeft met plagerijen mijn slaap geroofd.

En hoort nu vandaag weer bij de braven.

Buur naderde vannacht stil deur en ruit,

half mijn droom trommelde hij me er uit,

de slaap werd weer tot droom geweven,

en slapen doet mij de energie weer geven.

zal nooit deugd en braafheid misprijzen,

maar vermoeid uit gedachten gegleden,

had ik net pas voor half de slaap gepakt,

naar mijn niet terug te keren dromenpad

en behoort hij nu tot onbekend verleden.

auteur:Adrie.17.8.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:23 Reageer op dit bericht

Maandag 16 augustus 2010

Een mooie vlinder

Een mooie vlinder

Een mooie vlinder fladdert voor me weg,

over enkele heesters en buurmans heg.

Maar telkens als mijn blik haar wil vangen,

lijkt het; of een mistgordijn wordt gespannen.

Zie een lachje om haar kleine mondje spelen,

vraag of het gordijn kan worden opgeheven,

veel zeggend lacht ze naar me, wat verheven,

het vragen zat, dichter; dat kun je vergeten.

Voorwaar je schoonheid bracht me tot dichten,

je lieve vleugeltjes lijkend; gemaakt van satijn;

was zo bewogen, ik dacht dit moet mijn dicht zijn.

Maar mijn lot; dwingt me in mijn dicht te schikken.

Je lacht naar mij, met je lieve speldenprikken,

maar blijf wel met mijn kijker op je richten,

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:38 Reageer op dit bericht

Berichten van 16 augustus 2010 tot 22 augustus 2010

Stille armoede

Verbleekte jonkheid

Hoge snelheidstrein

Dromenpad

Een mooie vlinder

Meer van Hartkronkels