©
het naderend najaar.
De bomen en heesters verdorren in dit seizoen,
schijnen al gedwee te wachten op Koning winter.
Alles wordt zo doodsverlangend stil van binnen,
schijnen alles te volgen; het verwelkte groen.
Ik had in deze zomer nog zoveel willen doen;
het maken van zomerse gedichten over de liefde,
maar allen zijn nu zo bedrukt-want wie mint er,
de liefde lijkt te sterven onder na-jaars bewind.
Dicht nu stil; terugblikkend en voel me tevree,
weet dat het komt de Winter zijn sneeuw en ijzel!
Het verdorde groen van de bloemen komen weerom.
Ik wil ze wel wat eerder in dichten laten herrijzen.
auteur:Adrie van Gansen.5.9.2010.©
Zaterdag 4 september 2010
Blijf geloven
Ik blijf geloven
in de mens
zoals ik blijf geloven
in de Natuur,
wanneer ik
in de meest dorre woestijn
een bloempje z…
Blijf geloven
Ik blijf geloven
in de mens
zoals ik blijf geloven
in de Natuur,
wanneer ik
in de meest dorre woestijn
een bloempje zie bloeien.
auteur:Phil Bosmans.5.9.2010.©
Zaterdag 4 september 2010
Oververzadigd Als ik oververzadigd ben gaan m'n ogen dicht en verstart m'n hart! Op de hoogste trap van de consumptie de rijkdom en de weeld…
Oververzadigd
Als ik oververzadigd ben
gaan m'n ogen dicht en
verstart m'n hart!
Op de hoogste trap
van de consumptie
de rijkdom en de weelde
sterf ik als “mens”!
auteur: Phil Bosmans.5.10.2010.
©
Koelheid
Ach; wat het leven me nu zo moeilijk maakt,
zal ook weer even plots zijn einde vinden,
wanneer het onrecht even ijl het lijf verlaat,
zal eerder dan mijn kracht; weer verzwinden.
Gij kwaad; kennelijk vol met onbegrip en onlust,
denk je, dat je het even snel wegspoelt met wijn,
uw gevoel mag u dan; nu zo heerlijk zoet zijn,
maar eens legt de dood u ook eeuwig op je rug.
En ooit, ach, u gevoel wat mij nu niet verstond,
zal zich ook geraakt gaan voelen door iets hogers.
Ook zal er u dan ook koelheid worden toegewogen,
zodat u voelt hoe de ander uw koelheid ondervond.
auteur:Adrie.©4.9.2010
Pijpenstelen bui
Van de kleine druppels van de motregen
wordt je net zo nat
als van de dikke druppels van de
pijpenstelenbui
Grote depressies beginnen vaak met kleine
beetjes gezeur.
Toon Hermans.©.4.9.2010.
Donderdag 2 september 2010
Dwalend en dromend
Het was nog erg vroeg, dus liep ik wat ,
dwalend en dromerig over het Delftse land,
hield steeds pen en papier bij de hand.
Hoorde een krekel die zijn deuntje zong,
steeds bij elke gracieus gemaakte sprong.
Het na-jaar nadert nu met haastige spoed,
't zonnetje brengt ons alleen nog een groet,
weet hij veel hoe het hier beneden voelt,
De wind en regen elkaar omarmen zo zoet.
Het lijkt soms wel na-jaar, ai...dat is vroeg.
De Goden komen zonder het eerst te vragen,
vreselijk nu al het korten van de dagen,
Wat stom, de goden hadden toch tijd genoeg!
Behoudens krekels op mijn pad; loop ik alleen,
heerst er een kille stilte op mijn pad en dreef.
Onze verliefde zielen; hoe haat ik nog die dag,
dat ik niet langer jou aan mijn zij drukken mag.
auteur:Adrie.2-9-2010.©.
Dat dappere roosje.
Dat dappere roosje; een straaltje zonneschijn,
heeft me veel moois en vrolijkheid verschaft.
Naar haar genoemd zal dit gedichtje ook zijn;
met vrolijke lieve woordjes voor haar afgepast.
Tussen ontelbare bloempjes bleef je; je verheffen.
Waarbij je al mijn gevoelsnaren dan liet trillen,
toen de watergoden; je gevoelig deden treffen,
of ik een kind van me, daar verslagen zag liggen.
Roosje je zieltje is pas net uit het zicht verloren;
ik zag je voor me, al vele onheilsdagen tevoren.
Mijn vingers waren in de aarde aan het zwemmen,
en voelde; net of ik een lief vriendje had verloren.
Heb het belang van je gemis nooit onderschat,
bij het vertrek van de zon begon ik wel te vrezen,
na vertrek van de zon komt er een kouder gezag,
ik kneep en graaide als een angstige kinderhand,
dat er toen wit kippenvel van heeft gekregen.
auteur:Adrie.31.8.2010.©
Dwarrelende blaadjes
Als dwarrelende blaadjes van een boom,
keek er vol verdriet en ontzetting naar;
een rouwkaart, in het zwart mijn naam,
viel nadenkend en dwarrelend op de mat.
Hoorde Kerkklokken luiden het Angelus,
de Pastoor bidden;”Vader bidt voor hem,,
In mezelf wat schuldig bij mezelf te raden,
was het niet, dat andere bij rust genazen.
Zat wat schuldig in mezelf te denken aan;
de vele slapeloze nachtelijke dichters-uren,
kon zo ook niet ongeschonden blijven duren.
Wat ik stilletjes in hoofd en hart wel wist.
Was steeds aan de driftige klop te horen,
als er weer 's nachts een dicht werd geboren.
Maar het zal zo niet lang meer gaan duren,
of de dood doet meer dan alleen wat gluren.
auteur:Adrie.30.8.2010.©
Het naderend najaar
©
