Zaterdag 11 september 2010
September-zon
Koester me deze ochtend in de gouden stralen,
van een lijkt wel; een vol-gouden September-zon.
Zou hier weer een prijs voor willen maken,
die schieten we met Cupido's boog naar de zon.
Zie Jongeren al verliefd paaien en dansen,
uitdagend stoeien en buitelen over het gras,
zie hun denken ; wie heeft de meeste kansen.
Deze beelden schieten dan mijn gedachte door;
worden dan uit mijn verlies verdrietig herboren,
en ook al ziet en hoort het mijn spiegel nooit,
dan komt er een door God verboden woord.
Tot het beeld mij invalt van daags tevoren,
wat ik ook al in andere spiegels heb gezien.
Of een schilders-doek waarin ik me spiegel;
zie dan mijn hart is zeker nog niet bevroren.
auteur:Adrie.11.9.2010.©
Vrijdag 10 september 2010
Geest en gevoel
Zag vannacht het teken van de kleine beer,
kreeg weer even dat enge krappe benauwde,
steeds komt alles weer bij het zelfde oude,
na de herfst komt daar koning winter weer.
En kijkt mijn engel weer meewarig neer.
Kent u ook dat verdeelde onzekere gevoel;
of je in je Geest en gevoel, gevangen bent,
net of je gedichten schrijft met grove pen,
uit dat gekrabbel geen dicht meer groeit?
'O, mijn dichtersleven; waar zult gij einde,
zult gij worden een lichaam of woorden lijk.
Blijf je net als de Politiek, er omheen draaien,
omdat uit de woorden geen zin valt te maken.
Als je met deze politiek leert; niet te hopen,
neemt de hoop op dicht en politiek de wijk,
en liggen gedicht en Politiek nog lang open,
denk je; het Leven nodigt niet uit tot blij zijn.
auteur:Adrie.10.2010.©
Woensdag 8 september 2010
Vochtige en Kille adem
Een grauwe mistige vochtige nevel dreef,
net als een koude en vochtige kille adem,
over Nieuw- Delfland weiden en waters .
De zon leek nu geheel te zijn verdwenen.
Wat sprak; is na-jaars koele vriendschap;
uit de grauwe koele blikken en natte mond,
het voelde of zijn hart, mij niet verstond,
op de zon zijn zoete gezicht, steeds een lach.
Mijn dromen in de vroege ochtend waren,
opeens weg, met de zon mee verdwenen.
Maar voel nu in mijn onlust weer lagen,
ver van het mistroostige weer op aarde,
kracht wat me door het na-jaar zal dragen.
auteur:Adrie.8.9.2010.©
Perkamente doden
