Zaterdag 11 september 2010
Septemberzon
September-zon
Koester me deze ochtend in de gouden stralen,
van een lijkt wel; een vol-gouden September-zon.
Zou hier weer een prijs voor willen maken,
die schieten we met Cupido's boog naar de zon.
Zie Jongeren al verliefd paaien en dansen,
uitdagend stoeien en buitelen over het gras,
zie hun denken ; wie heeft de meeste kansen.
Deze beelden schieten dan mijn gedachte door;
worden dan uit mijn verlies verdrietig herboren,
en ook al ziet en hoort het mijn spiegel nooit,
dan komt er een door God verboden woord.
Tot het beeld mij invalt van daags tevoren,
wat ik ook al in andere spiegels heb gezien.
Of een schilders-doek waarin ik me spiegel;
zie dan mijn hart is zeker nog niet bevroren.
auteur:Adrie.11.9.2010.©
Vrijdag 10 september 2010
Geest en gevoel
Zag vannacht het teken van de kleine beer,
kreeg weer even dat enge krappe benauwde,
steeds komt alles weer bij het zelfde oude,
na de herfst komt daar koning winter weer.
En kijkt mijn engel weer meewarig neer.
Kent u ook dat verdeelde onzekere gevoel;
of je in je Geest en gevoel, gevangen bent,
net of je gedichten schrijft met grove pen,
uit dat gekrabbel geen dicht meer groeit?
'O, mijn dichtersleven; waar zult gij einde,
zult gij worden een lichaam of woorden lijk.
Blijf je net als de Politiek, er omheen draaien,
omdat uit de woorden geen zin valt te maken.
Als je met deze politiek leert; niet te hopen,
neemt de hoop op dicht en politiek de wijk,
en liggen gedicht en Politiek nog lang open,
denk je; het Leven nodigt niet uit tot blij zijn.
auteur:Adrie.10.2010.©
Woensdag 8 september 2010
Vochtige en Kille adem
Een grauwe mistige vochtige nevel dreef,
net als een koude en vochtige kille adem,
over Nieuw- Delfland weiden en waters .
De zon leek nu geheel te zijn verdwenen.
Wat sprak; is na-jaars koele vriendschap;
uit de grauwe koele blikken en natte mond,
het voelde of zijn hart, mij niet verstond,
op de zon zijn zoete gezicht, steeds een lach.
Mijn dromen in de vroege ochtend waren,
opeens weg, met de zon mee verdwenen.
Maar voel nu in mijn onlust weer lagen,
ver van het mistroostige weer op aarde,
kracht wat me door het na-jaar zal dragen.
auteur:Adrie.8.9.2010.©
Bootje van verveling
Stil in de verte hoor ik al een haantje kraaien,
,,ga dichter”.Ga het is weer je tijd van dwalen.
Kom sta op, zet je benen weer naast de veren,
ja de regentijd mag U vandaag niet zoveel deren.
In de Kerk zat een bruid al bibberend te vrezen,
dat het huwelijk met Jacob wreed zal wezen.
En hoor; vanuit de diepte rijst haar diepe spijt,
zie hoe haar gelaat wit is, de doodskleur gelijk.
Voel me gelukkig al te weten; dat die enge dingen,
lief en zacht zullen zijn; als we klaarheid drinken,
niet vluchten; en samen gaan de roze wolken binnen.
Maar schudt me niet uit, bindt me niet, laat me gaan,
ik moet blijven, om Huwelijkse trouw, je onderdaan.
Ontneem me nooit het nodige sublieme vertrouwen,
dat mijn levenslijn, blijft liggen naast de jouwen,
en wij steeds op elkaar kunnen blijven bouwen.
En dat we nooit het bootje van verveling bouwen
auteur:Adrie.7.10.2010.©
Schoonheid van een Roos
Zie iedere dag weer zoals de schoonheid van een roos,
zo mooi en teder als iedere dag weer voor u mag zijn.
U zult de Roos iedere dag dan weer voor u horen zingen;
ik zing voor u van blijdschap, en een liedje van minnen.
De natuur schiep ons niet om zo zonder liefde te lijden,
maar gaf ons ook gevoel om het leven te verblijden.
Kijk je op tegen de grote verassende weg van het leven,
laat liefde, en gevoel je dan een leidende hand geven.
U zult zien dat er dan duizenden bloemen zich verheffen,
daar een ieder, je dan zal willen zien, voelen, en treffen..
Zie verzamelen die liefdes engelen, blazen hun bazuinen,
laten klinken hun versjes en liedjes tot diep in de kruinen.
auteur:Adrie.6.9.2010.©
©
het naderend najaar.
De bomen en heesters verdorren in dit seizoen,
schijnen al gedwee te wachten op Koning winter.
Alles wordt zo doodsverlangend stil van binnen,
schijnen alles te volgen; het verwelkte groen.
Ik had in deze zomer nog zoveel willen doen;
het maken van zomerse gedichten over de liefde,
maar allen zijn nu zo bedrukt-want wie mint er,
de liefde lijkt te sterven onder na-jaars bewind.
Dicht nu stil; terugblikkend en voel me tevree,
weet dat het komt de Winter zijn sneeuw en ijzel!
Het verdorde groen van de bloemen komen weerom.
Ik wil ze wel wat eerder in dichten laten herrijzen.
auteur:Adrie van Gansen.5.9.2010.©
Zaterdag 4 september 2010
Blijf geloven
Ik blijf geloven
in de mens
zoals ik blijf geloven
in de Natuur,
wanneer ik
in de meest dorre woestijn
een bloempje z…
Blijf geloven
Ik blijf geloven
in de mens
zoals ik blijf geloven
in de Natuur,
wanneer ik
in de meest dorre woestijn
een bloempje zie bloeien.
auteur:Phil Bosmans.5.9.2010.©
Zaterdag 4 september 2010
Oververzadigd Als ik oververzadigd ben gaan m'n ogen dicht en verstart m'n hart! Op de hoogste trap van de consumptie de rijkdom en de weeld…
Oververzadigd
Als ik oververzadigd ben
gaan m'n ogen dicht en
verstart m'n hart!
Op de hoogste trap
van de consumptie
de rijkdom en de weelde
sterf ik als “mens”!
auteur: Phil Bosmans.5.10.2010.
©
Koelheid
Ach; wat het leven me nu zo moeilijk maakt,
zal ook weer even plots zijn einde vinden,
wanneer het onrecht even ijl het lijf verlaat,
zal eerder dan mijn kracht; weer verzwinden.
Gij kwaad; kennelijk vol met onbegrip en onlust,
denk je, dat je het even snel wegspoelt met wijn,
uw gevoel mag u dan; nu zo heerlijk zoet zijn,
maar eens legt de dood u ook eeuwig op je rug.
En ooit, ach, u gevoel wat mij nu niet verstond,
zal zich ook geraakt gaan voelen door iets hogers.
Ook zal er u dan ook koelheid worden toegewogen,
zodat u voelt hoe de ander uw koelheid ondervond.
auteur:Adrie.©4.9.2010
Pijpenstelen bui
Van de kleine druppels van de motregen
wordt je net zo nat
als van de dikke druppels van de
pijpenstelenbui
Grote depressies beginnen vaak met kleine
beetjes gezeur.
Toon Hermans.©.4.9.2010.
Donderdag 2 september 2010
Dwalend en dromend
Het was nog erg vroeg, dus liep ik wat ,
dwalend en dromerig over het Delftse land,
hield steeds pen en papier bij de hand.
Hoorde een krekel die zijn deuntje zong,
steeds bij elke gracieus gemaakte sprong.
Het na-jaar nadert nu met haastige spoed,
't zonnetje brengt ons alleen nog een groet,
weet hij veel hoe het hier beneden voelt,
De wind en regen elkaar omarmen zo zoet.
Het lijkt soms wel na-jaar, ai...dat is vroeg.
De Goden komen zonder het eerst te vragen,
vreselijk nu al het korten van de dagen,
Wat stom, de goden hadden toch tijd genoeg!
Behoudens krekels op mijn pad; loop ik alleen,
heerst er een kille stilte op mijn pad en dreef.
Onze verliefde zielen; hoe haat ik nog die dag,
dat ik niet langer jou aan mijn zij drukken mag.
auteur:Adrie.2-9-2010.©.
Dat dappere roosje.
Dat dappere roosje; een straaltje zonneschijn,
heeft me veel moois en vrolijkheid verschaft.
Naar haar genoemd zal dit gedichtje ook zijn;
met vrolijke lieve woordjes voor haar afgepast.
Tussen ontelbare bloempjes bleef je; je verheffen.
Waarbij je al mijn gevoelsnaren dan liet trillen,
toen de watergoden; je gevoelig deden treffen,
of ik een kind van me, daar verslagen zag liggen.
Roosje je zieltje is pas net uit het zicht verloren;
ik zag je voor me, al vele onheilsdagen tevoren.
Mijn vingers waren in de aarde aan het zwemmen,
en voelde; net of ik een lief vriendje had verloren.
Heb het belang van je gemis nooit onderschat,
bij het vertrek van de zon begon ik wel te vrezen,
na vertrek van de zon komt er een kouder gezag,
ik kneep en graaide als een angstige kinderhand,
dat er toen wit kippenvel van heeft gekregen.
auteur:Adrie.31.8.2010.©
Dwarrelende blaadjes
Als dwarrelende blaadjes van een boom,
keek er vol verdriet en ontzetting naar;
een rouwkaart, in het zwart mijn naam,
viel nadenkend en dwarrelend op de mat.
Hoorde Kerkklokken luiden het Angelus,
de Pastoor bidden;”Vader bidt voor hem,,
In mezelf wat schuldig bij mezelf te raden,
was het niet, dat andere bij rust genazen.
Zat wat schuldig in mezelf te denken aan;
de vele slapeloze nachtelijke dichters-uren,
kon zo ook niet ongeschonden blijven duren.
Wat ik stilletjes in hoofd en hart wel wist.
Was steeds aan de driftige klop te horen,
als er weer 's nachts een dicht werd geboren.
Maar het zal zo niet lang meer gaan duren,
of de dood doet meer dan alleen wat gluren.
auteur:Adrie.30.8.2010.©
Donderdag 26 augustus 2010
Zich verheffen
Bloemen nu afgerukt door hevige windvlagen,
door de regen geplet en woest stuk geslagen.
Zelfs de tuinkabouter wordt woest weg gerukt,
na jaren ijverig de bloemen te hebben geplukt.
'O, zon; laat de vele bloemen zich verheffen,
zodat mensen voeten ze niet kunnen treffen.
Ook de dichter zijn ogen gaat het ter harte,
dat de weergoden; gieren dagen en nachten.
Ik hoor in de lage landen; al jaar en dag,
steeds oplaaien een heel breed verslag,
over weergoden die de zomer stuk maken.
Maar eens rukt God mij van de stengel af,
en leggen me dan bij; in een duister graf.
Ik keer me dan tot U, Waarachtige Heer,
ook al hekelde U mijn zonden zeker zeer,
bij de Liefde verbleekt elke roos en bloem;
die steeds als vlinders mijn buik doorwoelt.
auteur:Adrie.26.8.2010.©
Donderdag 26 augustus 2010
Een Nachtegaal
Een dagje zonder zonnestraal
Een nachtje zonder ster-geflonker
wat zijn ze donker
Een zomer zonder Nachtegaal
een rozenknop zonder dauwdruppel
Een beek waar geen golfje door huppelt,
Hoe doods en kwijnend is het nu allemaal
Laten wij toch van iedere dag weer;
een juweel van het leven maken..
auteur:Adrie. 26.8.2010©
Mijn excuus, ik wist niet dat de Plechtigheid rondom Geert deze ochtend
plaats zou vinden, juist als ook heel fervent Motorrijder in het verleden,
trok ik me zijn dood ook heel erg aan..dus mijn deelneming...aan ieder..
die hem dierbaar waren..
Eindeloze golven
Was eerst een zee met eindeloze golven,
nu een ziek man die men balanceren laat;
maar een leven met strijd vuur en vaart,
heeft mijn ziekte nu voor me opgeborgen.
Ben nu een dichter met verloren wilde haren,
zwerf nu rond door het onbekende Delftse land.
Wacht af; het spannen van politica's snaren,
terwijl rechts en links dansen hand in hand.
Als ik nu naar die afwachtende wereld kijk,
vraag ik me af,,Hebben we dit nu bereikt?
Mensen, u zult later de put moeten delven,
als we weer ooit worden mens met ons zelve.
auteur:Adrie.24.8.2010.©
Vanzelfsprekend Wie de dagen van zijn leven als vanzelfsprekend gaat beschouwen loopt de kans de hoop te verliezen. Toon Hermans.
Vanzelfsprekend
Wie de dagen van zijn leven
als vanzelfsprekend gaat beschouwen
loopt de kans de hoop te verliezen.
Toon Hermans.
Verscholen zon.
Het was nog weinig zon wat ik zag,
op deze mistige zomer voormiddag.
Liep wat verregend door de stad,
omdat ik buiten mijn dichterblad,
toch niets zinvoller om handen had.
Ook het zonnetje bleef verscholen,
het lijkt of zijn taak is volbracht.
Wat gaan wij doen, gaan wij bidden,
dan blijf ik nog met u in het midden,
als de zon dan nog wat blijft dolen,
wordt hij voor Gods gezicht gebracht.
Maar met al ons bidden en snikken,
laat de zon zijn licht niet blinken,
zijn licht niet ontsteken in U blik,
hij lacht verscholen naar u gesnik.
Geen blik wat ons nu welkom heet,
als u niet uitnodigend tot hem treedt.
Nu weefde de mist een betoverd tooi,
maar de zon zijn licht was zo mooi.
auteur:Adrie.23.8.2010.©
Stille Armoede
Daar is het stil, zo eenzaam en geen enkel ding,
wordt er verwacht dan een betalingsherinnering.
Alles werd ernstig, onzeker, keert zich tegen macht,
ziet er geen deemoed, wel tranen, niets dat lacht.
Alles werd hun heel on eigen, en nu om het even,
want niets verbindt hun nog met hun eerder leven.
Sociale woorden, tekens die hij niet meer verstond,
dat wonderlijk bewegen uit hun vol gegeten mond.
Zacht geeft men seinen van liefde, met hun verdriet,
door het weten van verleden en nu het verschiet.
Dan hopen ze stil te ontvangen, tekens van begrip,
dat hun leven nu wordt een stuurloos zinkend schip,
wat zoekt op de nu onbekende zee zijn eigen koers,
maar hij ziet steeds weer naderen nieuwe rampspoed
Maar hoop nu; dat als een bloem weer gaat bloeien,
in de politiek; weer moreel, herkenning en verstand.
weer mag krijgen het recht een sociaal gezicht,
en bij een ieder weer gaat leven, hun inwendig licht.
auteur:Adrie.22.8.2010.©
Zaterdag 21 augustus 2010
Verbleekte jonkheid
Heerlijk mijmerend was ik rustig ingeslapen,
met een kus op beide wangen werd ik wakker,
zag dat woorden geschreven waren deze nacht,
met mijn pen op het papier wat daar lag.
Keek wat verward de kamer onderzoekend rond,
maar alles had behouden hun vertrouwde schijn,
waren daar waar ze al jaren lagen en stonden,
heel vertrouwd, bekend en aan mij verbonden.
Zelfs mijn bed stond nog leeg, met zijn minnepijn.
Toch stond mijn bed daar toch niet echt alleen,
toen ik met mijn ogen over de wanden dwaalde,
schemerde daar toch steeds u lieve lach door heen.
Maar weet hoe het is; ,,jezelf te overleven”,
steeds weer kijkend door dezelfde ruit.
Blij dat ik weer een gedicht heb geschreven,
denk ook; laat je zien, min me, maak geluid.
Min me, voor mijn jonkheid gaat verbleken,
het leven is mooi en kort; zoals een zomerdag,
en ik nog zoveel samen met je leven kan delen,
liefde die ik later wellicht niet meer geven kan.
auteur:Adrie.21.10.2010.©
