Hartkronkels

Zondag 24 oktober 2010

Mijn herfst-wandeling

Mijn herfst-wandeling.

Liep weer eens met mezelf stilletjes alleen,

zag hoe op het verdorde loof en bloemen,

het zonnetje nog zo stralend zachtjes scheen.

Ik wandelde nog wat dromerig door de Lanen,

en zag nu toch weer verwonderd op,

naar die kale bomen en zijn verdorde takken,

eerst zo vrolijk met zijn bloesem beladen,

nu naargeestig kaal van voet tot top.

Was nog steeds in verwondering en verbazing,

hoe de Natuur zijn verborgen geheimen,

van de vele mooie seizoenen; toch bewaard.

Van vele bloemen en heesters die vergingen,

In het herfstseizoen zijn koude tijd,

bewaar ik in mijn hart voor de vergetelheid,

zij was door de Natuur aan mij even gegeven,

vandaar dat ik haar nu weer benoem,

mijn allerliefste roosje, die lieve bloem,

in haar verdriet even aan me gegeven,

toen in mijn handen die kleine verlegen roos.

auteur: Adrie.24.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:13 Reageer op dit bericht

Vrijdag 22 oktober 2010

Mooie seizoenen

Mooie seizoenen.

Voel bij het opstaan, weer een frisse-ochtend,

zie het na-jaarszonnetje wat tegen me lacht;

Kom dichter! Geef aan mij toch al uw zorgen,

laat ze dan zachtjes vervliegen met de nacht.

Wens al de lieve heesters en bloemen, allemaal,

weer een heel fijn welkom in het nieuwe jaar.

Zie dan weer hoe de vele nieuwe bloemknoppen,

zich dan weer vrolijk openend; de Lente in gaan.

Zag hoe het na-jaar; nu met minder overmacht,

het zonnetje dwong wat passen terug te treden!

De herfst en Winter, laat nu zien hun zaligheden.

Ja, de vele mooie seizoenen; waarin we wonen,

prikkelen ook steeds weer mijn dichtersdromen.

afscheid nemend de zwaluw aan mijn dak geboren,

nu ze merkt het na-jaar en Winter hun koude zucht,

dan komt er iets van binnen wat zegt; kom vlucht.

Vliegt naar het noorden; en nooit gezien te voren.

auteur:Adrie.dd.22-10-2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:12 Reageer op dit bericht

Woensdag 20 oktober 2010

Bloemengaard

Bloemengaard

Ach dichter; vermoeid u ziekte het dichten niet;

ach; vogels laten steeds horen een ander lied.

Zo lang ik het woord van dichten blijf verstaan,

nog steeds het licht levend uit mijn ogen straalt,

blijft het dichtersschrift, mij nog steeds bewaart.

Zoals bliksem en donder nog ten strijden gaan,

veel mensen en kinderen angstig sidderen laat,

maar ook steeds als het onweer heeft gewoed,

er weer een schitterende regenboog uitgroeit,

dan is het vermoeide hart al weer wat gekoeld.

En zo lang Amor op de maan nog naar me blikt,

de liefde vlinders in mijn maag dan nog zo voelt,

kabbelende water nog zo lief sabbelt en woeld,

dan is mijn dichterslust nog lang niet geblust.

Woest liggen de graven, grendels der Aarde,

sluiten voor mij het moois van het leven af.

Zink dan dieper als de mooiste bloemengaard,

al groeien bloemen dan hoog boven mijn graf.

Nee, van afsheid nemen; zie ik nog even vanaf.

auteur:Adrie.20.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:38 Reageer op dit bericht

Dinsdag 19 oktober 2010

Een van zijn mystieken

Een van zijn mystieken.

Met bleek-wit gelaat sluipt steels gewijs;

alles ijselijk wit bekledend door de nacht,

de Maan belicht dan haar sluikse pracht,

glimpt ijselijk schampend langs mijn lijf.

Had de vorst uit ijs gesneden of gekapt,

dat witte beeld daar boven op het dak?

Vogels vliegen als gewenkt door een roep,

in vorkvlucht naar het warme noorden toe.

Steeds als ik het najaar zijn vormen zie,

zijn vorstelijke greep dan zo Majestueus,

dan volgt ook mijn hart en ziel harmonieus,

dat is de natuur en een van zijn mystieken.

auteur:Adrie.19.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:43 Reageer op dit bericht

Maandag 18 oktober 2010

Berijpte takken

Berijpte takken.

Het is buiten nevelig kil en nog wat stil,

de daken puntig berijpt tussen kale bomen.

Enkele weken en Sint en Piet gaan komen.

De kim die trilt in het nevelige morgenlicht.

Het vogel-fluiten brengt nu een fris bericht,

naar de Dichter zijn nog wat koude dromen,

die steeds weer in de nacht zijn aangekomen.

dromen nu niet buigend onder hun gewicht.

'O, ik zal snel verlangen naar het groene loof,

of het zweven van een meeuw over het strand,

het strelen van een bries als een engelen-hand.

Kunnen dichten en dromen; een zomer-droom.

Een droom vol groen, waar een beek doordringt,

dan door de wind, met wuivende riet omringd.

Hoor nu de verdorde heesters en takken breken,

ik mag nu nog niet denken aan kabbelde beken.

auteur:.Adrie.18.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:10 Reageer op dit bericht

Berichten van 18 oktober 2010 tot 24 oktober 2010

Mijn herfst-wandeling

Mooie seizoenen

Bloemengaard

Een van zijn mystieken

Berijpte takken

Meer van Hartkronkels