Zat hem weer te lezen, brief vol lege sociale wetjes.
zoals ze ook praat, heel puntig maar leeg en netjes. Zoals het hoort; achter haar; Beatrix haar portretje.
Zij bracht mijn geest toen opstandig aan het dwalen, met haar houding van poederige toupetjes en idealen. Het laten zien; van machtige stralen liet me dralen.
Mijn woorden hoorde ze aan; als louter formaliteit, ze was door haar Vader opgeleidt maar in koffiebalen; van veelal in den Oost; verschraalde balen en idealen.
Deelde mijn leed niet, met de gemaakte laatste ronde, geen verlies of overwinning die ik toen heb begeert. Later valt de regen wat vertroostend zacht op mij neer, en bluste het vuur van mij niet meer te genezen wonde.
Zo schudde ik heel ontrouw; u onrecht uitdelende hand, vroeg in mijn geest zielen; voor u meer Sociaal-verstand! Omdat ik u; op uw laatste dag zeker niet benijden zal!
Hoor de krekels schel tjilpen in het groene gewas, als de maan zijn stralen over mijn tent heen spreidt. Even weg van al dat geroezemoes; en wat ooit was. Wil alle nieuwe pijn; weer stoppen in vergetelheid.
Maar als de zon weer zachtjes licht aan de kimmen, en is hij nog heel ver weg van mijn mensen oog, hoor ik roddels klinken, even snel als het klimmen.
Al het moois ; door de jaren heen aan mij verrezen, wordt heel draconisch; voor mij door vuil gehaald. In Delft daar moet je nu voor de oorsprong wezen, daar ligt; waar mijn toekomst nu wordt bepaaldt.
Hier was het, waar nieuws naast oud werd gelegdt. Waarheden; voor de geslachten werden bewaardt, Tot "waarheden" in kluizen ooit worden beslecht.
auteur:Adrie.10.8.2011.
Het Raadhuis
