Zaterdag 10 september 2011
Kleine Kerkje Zou er nu alles op deze Aarde voor willen geven; om nog even weer met jullie te zijn en te leven. Zou even dromend willen lope…
Kleine Kerkje
Zou er nu alles op deze Aarde voor willen geven;
om nog even weer met jullie te zijn en te leven.
Zou even dromend willen lopen langs de Vaart.
Riet weer te zien wuiven als de Vliet zijn baard.
Voel mijn treurend hart nu zo langszaam breken.
Wie mij de liefde voor de Vliet mag zijn ontgaan,
las nooit mijn dichten over de Vliet zo spontaan.
In gedachten hoor ik duiveltjes zachtjes schateren,
zachtjes zich mengen in het geklots der wateren.
Voor mij de Vliet, nu een drug, die door me gaat.
Maar als ik zijn water zou aanraken met de hand,
zou ik door de liefde voor haar worden overmand.
Wie deze liefde voor het water klinkt als vreemd,
voelen zij dat zij nooit met haar hebben geleefd,
hoorde nooit het klotsende water tegen de wand.
Maar gij die nu om mijn heimweeh speelt en lacht,
weet als ik zonder de Vliet leef; zal ik verkwijnen.
Mijn hart is vol van het Vliet en het Riet zijn dijnen.
Bjj het kleine kerkje in Delft aan het weidse land.
Bij het Water met de naar u wuivende riet omrand.
auteur:Adrie.10.9.2011.
Donderdag 8 september 2011
Verloren Pensioenen. Zag de wolken vandaag somber en donker; en de toekomst voor vele gelden duister is, Zie ook voor geen enkel sterrenflon…
Verloren Pensioenen.
Zag de wolken vandaag somber en donker;
en de toekomst voor vele gelden duister is,
Zie ook voor geen enkel sterrenflonkering,
nu zelfs geen lichtpuntje achter de wolken.
Hoor Politiek en media soms hun huichelen,
Of ze willen; ons bidden om iets te verkrijgen.
Geen tijd; dat de Heertjes naar zich zelf kijken.
Moeten we weer voor een aalmoes gaan kruipen.
Of mensen van dit kleine land niet willen weten,
dat velen nu hun pensioen weg hebben gedragen.
Geen geweten heeft het aan ons willen vragen,
of we willen dat pensioenen werden opgevreten.
Zou immers meteen met klem worden betoogd,
dat vele de redding van gespaarde pensioenen,
dat met depressie's gelden verdwenen als regen.
Wat ze toen als redding ook hebben gepoogd.
Auteur:Adrie.8.9.2011.
Oude albums.
Was aan het bladeren in oude albums.
Zag fotos bezig; een verbintenis te zijn.
Zo hielden de fotos nog hun oude schijn.
De werkelijkheid immers een vogelvlucht.
De foto's spraken nu met twee monden,
zag een nestje gebouwd op "onze" grond,
grond die ons samen nooit meer vond.
Nooit meer in de liefde nog hervonden.
Heel ongerijmd; hoe de foto's prijken.
Albums we zijn niet wat we daar lijken.
Vergelijken nooit nieuw met het oude.
Blijven zo voor nageslachten behouden.
Albums geven je samen het eeuwig leven
Huwelijksfoto's zielsverukkende taferelen.
Onze foto's die mijn ogen nog doen strelen.
U, noemd dit Kunst; zo is toch het leven?
auteur:Adrie.6.9.2011.
Profetisch gevuld.
Toen het weermannetje aan zijn rug de storm reeds voelde,
zelfs dat dan, door het breken van de dijken; het water vloede,
dat velen, door het wassende water hun verwijderde stee niet zien,
en het water wat dan weer wild door straten en huizen liep.
en vernielde alles wat de natuur fraai versierde en begroeide.
Zag hij steeds als boodschap; als de pijn in zijn rug schiet;
ook als onheilsbode, als God hem weer eens tot hem riep,
dan zag hij al weer komen; een ieder het einde des leven,
in haar ogen schalks zijn vrouw; maar ja knikkend tevens.
Was een gaven, kracht;gekregen toen God hem tot zich riep.
Kijk zie toe hij voelt, naar zijn rug en zijn blik naar boven,
kijkt weer spiedend met zijn scherpe Weermannetjes ogen.
Zegt dan; nu nagenoeg; weet en voel ik het allemaal wel;
geloof me braaf publiek; ik heb u alles voor waar verteld;
het waren altijd weermans praatjes; die er nooit om logen.
Zijn ogen nu weer Profetisch gevuldt met al zijn aandacht,
zijn onrustig gevoel; belooft nu weer veel ontij vannacht.
En hoort met Janneke; of zijn woning er morgen nog staat;
of liggen de verkruimelde brokken dan in een andere straat.
Dan verpulverd als een eerder verdroogd en verwaaid blad.
auteur:Adrie.
Het kleine Kerkje