Sociale groepen moeten met nog minder zijn tevree; Terwijl de rijken wentelen in hun vele kostbaarheden. Socialer, schijnt nu geen enkel mens te willen wezen. Scharen zich bij liberale leiders die zich bij hun voegde; nee; hebben van sociale ingrepen nu niets te vrezen. Nee; men ziet hoe groepen nu al erg behoeftig heeft; nu met de kruimels van voedselbank nu al sober leeft. Eten hun kruimels, korsten niet van gouden schalen, nee, zij leven nu al van de armenzorg en de hovaardij. Toezien, aanhoren al hun sier en hoogmoedig pralen. Nee, ik zoek nu niet naar al wat nog zuiver is en goed ; Je ziet nu toch alle de liberale overdaad en overmoed; Echt verantwoordelijke; stellen zich met minder tevrede; en vult zijn behoefte nu wat bescheidener en met reden.
Liefdesvuurtje. Een kwijnend liefdesvuurtje brand in mijn hart, met vlinders nog steeds lustig in mijn darmen; wachten tot ik ze eens liefde…
Een kwijnend liefdesvuurtje brand in mijn hart, met vlinders nog steeds lustig in mijn darmen; wachten tot ik ze eens liefdevol kan omarmen. Mijn hart maakt een verlegen bonzend geluid. Waarom stel ik steeds die ene vraag aan je uit? Of wil ik een hand die leidt naar het rozenpad. Zij was het; die ik op afstand zo heb lief gehad. Kan en durfde niet te geven een tastbaar geluid; wat duidelijk maakt mijn wens met haar te leven; samen te dwalen door mooie dromen en dreven. Je willen vragen om van me te worden mijn bruid; je niet hoef te geven alleen een plekje in mijn hart. Hoor niet bij ongelukkige steeds klagend hun nood; Amors pijlen lijken nu te treffen steeds hinderlagen; maar wil ook niet langer meer te hoeven verdragen; dat onze liefde, steeds weer onze harten uitstroomt.
In de tuinen bloeiden nog geen bloemen; door vorst gestorven;; nu in mijn handen.. Het zonnetje laat weer verlangend dromen; bezoekt ons nu; maar met bijna lege handen.. Het is bepaald niet overdreven te denken; dat mijn gedicht nu een poging betekend; zon te vragen; of hij fout heeft gerekend.; of wil je het verstaanbaar voor ons maken; dat hij nu vergat aan ons op tijd te denken. Heb me moe gekeken naar de verre horizon, zag niets;als wolken die op ons wilde dalen. Somber duister liggend, als in glazen schalen; als wachtend voor het groen op bevroren grond. Droom van een blonde nymf op een rozenblad; lief met haar handen het dauw op rozen beurdend..
Een weg van heuvels en dalen.
Je ziekte een weg van heuvels en dalen;
een vergissing of een genetische fout.
Peinzend de Artsen en ongew…
Je ziekte een weg van heuvels en dalen;
een vergissing of een genetische fout.
Peinzend de Artsen en ongewenst falen.
De timmerman met zijn lijkkistenhout.
Je dood; dan ongewenst en onvergetelijk;
als die zonsondergangen in azuurblauw.
Veel witte gezichten wat je aanschouwd.
Kastelen die als kaarthuizen bezwijken.
Uit zwarte duisternis, een gapende muil;
die zich dan onzichtbaar over je spreidt.
Prooi van lijden; waaruit hij je bevrijd.
Dan onverzettelijk; die oneindige kuil.
Je sterft; ook je Geschiedenis zal sterven.
Maar ook schoonheid valt aan scherven.
Zo het was; zo zal het nooit meer wezen;
klaar om eeuwige schoonheid te verwerven.
Armenzorg en hovaardij.
