Zaterdag 12 mei 2012
Me laten knielen bij mijn graf.
Me laten knielen bij mijn graf.
Toen ik jaren terug, ziek werd;
in geest een ongelooflijk geweld.
Of mijn Leven nu werd gebroken;
ik al moest knielen bij mijn graf.
Maar het wilde mijn hart niet af;
niets hielp; bidden of met smeken.
Dagelijks zocht ik op het kerkhof;
naar kruis, steen of onder zoden;
waar mijn leven toch was beland;
was zelfs niet een kruis gepland.
Mijn naam ook niet bij de doden;
was het toch een droom; of geboft.
Och; verdrietig het Aardse gezicht;
het inzicht moest eerst verdorren;
tot bloedend hart en gezin stierf;
zonder werelds protest of morren;
niemand die mijn leven had gezien.
auteur:Adrie.12.5.2012.
