Eerst schreef ik dichten brandend recht uit mijn hart; om te verwerken de pijn door scheiding aangedaan! Mijn hart steeds; waarom heeft God dit toegestaan? Kreeg van God het teken; sluit voor die pijn je hart!
Het kost op Aarde meer tijd; dan rest aan aardse tijd; zult zien als dan pijn geslonken, hij zelfs vergeten is; snel weer gaat zingen en dichten tot in de Duisternis; blijft over; soms een lichte zweem van eenzaamheid! Dichtertje, eenzaamheid; eet veel van je aardse tijd.
Door Goddelijk licht, te zien in mijn verdrietig brein; zag ik opeens ook die verkrampte pijn op mijn gezicht. Zag ook verlies van tijd door elk piekerend ogenblik! Alleen God zal ketens verbreken; alleen de bevrijde.
Ziek zijn maakt me vaak moe; wil dan zelfs in dromen dringen, mijn hart en ziel dromen laten maken van aardse stervelingen! Wilde niet sterven voor het raam, jaren eenzaam in mijn stoel! Vecht tegen vereenzaming, wil niet hebben een koud leeg gevoel!
Wil een leven met inhoud; wat iedere dag geeft; een nuttig doel; daarom dank ik God nog steeds, voor mijn kunstenaars gevoel: al ontwikkeld op de schoolbankie's, in mijn nog jongste jeugd! Dwaalde daar door wel vaak af van de toen nog schoolse deugd.
Daarom speelt in mijn leven nog steeds een belangrijk besluit; Ouders, was niet werkschuw, maar mijn leven zag er anders uit! Wilde vroeger niet, buiten school alleen maar naar kerken gaan; wilde als kind meer mensen zien en horen buiten op de straat! Weet dat gebrek aan vlijt; mijn ouders hart nog zou openrijten!
Verbroken Ketens
