Liep met andere kinderen spelend door het bos. voelde me als een vlinder; zo speels luchtig en los. Speelde zeerovers; rende met houten zwaarden rond; bedenk, dat ik spel in mijn kinderleven, heerlijk vond!
Na ons spel, droomde we s avonds snel heerlijk diep; voor onze Ouders voor een kus naar onze kamer liep. Droomde snel van zeerover Rob, met zijn ijzeren kling; en naar welke Eilanden hij nu weer rovend varen ging!
Bij droom, was het Pa of Ma die mij dan even droeg; tot mijn hart dan weer zo rustig als het hunne sloeg. Hun warme handen over mijn voetjes, koud en kil; dromend tegen hun warme schouders; warm en stil. Droom nu van open koude ramen, door storm geopend. Mijn droom nu Oosterwind, koud en nachtrust rovend!
Zag het zonnetje vanmorgen; wat aarzelend weggedoken; hij was aarzelend, tussen komen of toch maar niet komen! Bij het niet komen; zou hij vele verlangens zien ontgaan! Nee, het zonnetje zag vele ogen, in hun kassen ondergaan!
Wiilde niet zien verdrietige ogen, in kassen weg gedoken; zag ze al wat triest zitten, triest over troefkaarten gebogen! Winterdag; wij noemen het lachend boven; de dodenhoek; wij horen bij God boven; nu ook heel vaak een harde vloek!
Vervloeken Koning Winter zijn kunstgroet gemaakt uit ijs; Die God, ook met zijn ijzige vrienden maanden; zien laat; Ook ziet hij ons, dan vaak van de mooie natuur afwijken! Koning Winter, hoort nu vaak een vloek. als hij niet aflaat!!
Eerst schreef ik dichten brandend recht uit mijn hart; om te verwerken de pijn door scheiding aangedaan! Mijn hart steeds; waarom heeft God dit toegestaan? Kreeg van God het teken; sluit voor die pijn je hart!
Het kost op Aarde meer tijd; dan rest aan aardse tijd; zult zien als dan pijn geslonken, hij zelfs vergeten is; snel weer gaat zingen en dichten tot in de Duisternis; blijft over; soms een lichte zweem van eenzaamheid! Dichtertje, eenzaamheid; eet veel van je aardse tijd.
Door Goddelijk licht, te zien in mijn verdrietig brein; zag ik opeens ook die verkrampte pijn op mijn gezicht. Zag ook verlies van tijd door elk piekerend ogenblik! Alleen God zal ketens verbreken; alleen de bevrijde.
Ziek zijn maakt me vaak moe; wil dan zelfs in dromen dringen, mijn hart en ziel dromen laten maken van aardse stervelingen! Wilde niet sterven voor het raam, jaren eenzaam in mijn stoel! Vecht tegen vereenzaming, wil niet hebben een koud leeg gevoel!
Wil een leven met inhoud; wat iedere dag geeft; een nuttig doel; daarom dank ik God nog steeds, voor mijn kunstenaars gevoel: al ontwikkeld op de schoolbankie's, in mijn nog jongste jeugd! Dwaalde daar door wel vaak af van de toen nog schoolse deugd.
Daarom speelt in mijn leven nog steeds een belangrijk besluit; Ouders, was niet werkschuw, maar mijn leven zag er anders uit! Wilde vroeger niet, buiten school alleen maar naar kerken gaan; wilde als kind meer mensen zien en horen buiten op de straat! Weet dat gebrek aan vlijt; mijn ouders hart nog zou openrijten!
Dagen komen; dat weer veel geluk wordt gewenst en gegeven; dat Maria en Jozef onze blijheid weer met ons dan gaan delen! Hoop dat veel hulp,mensen op de Philipijnen gelukkiger naakt! Voel nu hun hongerige lijven en hun Harten vol met smarten; Hoop dat hulp; de zorgen, pijn en verdriet wat minder maakt! Loop nu ook rond, met wat van hun pijn ,verdriet in mijn Hart!
Merk nu ook dat God veel gekwetste harten wil gaan vergaren! Hoor in gedachten, Scharen van Engelen blazen hun bazuinen; het galmt door straten; gaat binnen in veel zieken hun huizen; vanuit vele Kerken, hoor ik ook liederen schallen uit Bazuinen.
Zie op nieuwjaar, vele mensen weer gaan snellen uit hun huizen zie armen van mensen, elkaar weer vredig en warm omsluiten. Veel mensen vormen dan met de feestdagen een warme schaar; Veel mensen, begroeten en omhelzen dan heel warm elkaar!
auteur:Adrie.14.11.2013.copyright.
Zondag; geen mens, geen rat is hier dan te bekennen. Er is ook niemand die in dit gat ooit zal gaan wennen. Herinner mij dan ook al uit mijn vroegere kinderjaren; nog altijd die saaie Kerkse Zondagen op te zien dagen!
Buiten Hoofdmiss werd toen ook voor het Lof gekozen; niets was voor ons dan ook; saaier en meedogenlozer. Ook al zeurde wij als Brugman, dit kon ze niet laten. Buiten het Kerkse gebeuren; op zondag niets te halen!
Probeerde met fantasie dan al wel; wat Dichter te zijn; Dan oogsten je lof, en voelde je jezelf de koning te rijk! Kerkklokken, joegen je meedogenloos het huis weer uit! God streek dan ook weer snel mijn trotse Dichtersvlag! Hij won van ons steeds iedere Zondag weer zijn slag!
Keihard en koud zelfs de tranen, die van mijn wangen lopen;
zo gemeen en koel; gemene woorden; mijn hart loopt nu over! De woorden en daden sneden in hart en ziel, als koude ijzel! Wil sterven en in een warmere Wereld later weer verrijzen! Er is schade en pijn gedaan, wat nimmer nog zal genezen; hoop ook weer door de heide te lopen, met deze beentjes!
Mijn wangen nu net zo rood, als rozen met hun zoentjes;
of de tulpen en onze Midden-Delfland kassen en bloemen!
Maar ook al wat rusteloos zocht ik Brabantse leeszalen;
toen kreeg ik M.S. voorgeschoteld; van Delftse schalen!
Het klonk al zo rusteloos in die Delftse bronzen schalen!
Voelde me weer even een schrijver, schrijvend in eenzaamheid; maar die zich nu bewust werd van hoe eenzaam hij nu schrijft. Mijn hand lag zwaar, en drukte, de dichttekst bijna in stukken; liet in mijn gevoel zien; dat onze liefde dreigde te mislukken!
Heb ik iets in onze liefde met haar dan even zo zwaar gevoeld; of schoot Amor, dan even dronken stevig naast zijn liefdesdoel? Ja, Amor zijn hand lag zwaar, drukte ons hart bijna in stukken, waardoor het goed op doel schieten,bijna dreigde te mislukken!
Had het gevoel, waren even zonder ons verliefd Hart en Ziel! Hadden daar door wel bijna onze poorten voor altijd vernield! Toch sprak ons Hart niet van negativiteit die ons even verstoort! Nog steeds sprak trots van beide; nog steeds het liefdeswoord!
auteur:Adrie.30.10.2013.Copywright.
Kinderdromen
