Het verlaten van de Kerk. Mijn hemel;steeds meer gelovige verlaten de kerken; en worden steeds meer Kerken een bouwvallig pand. Straks op ma…
Mijn hemel;steeds meer gelovige verlaten de kerken; en worden steeds meer Kerken een bouwvallig pand. Straks op markten te zien; kandelaars, gouden kelken; in Cafés; straks de kruisweg van Jezus aan de wand. Ja, men ziet; met deze onrustige geluiden en dagen; dat de mens soms gedreven wordt bij tijd en vlagen. Van zekerheid beroofd; worden weer zakdoekjes nat. Tijden veranderen vaak als het vallen van het blad, Maar nog velen horen in het hoofd klokken luidden; na het verstommen van de vele gebiechte geluiden. Laat vele gelovige; toch niet naar Goden begeven; geloof dat vele zuiverheid en de kracht moet geven.
Zaterdag 18 februari 2012
Mijn lichaam gaat nu, als de avond is gevallen; en mijn dorp slaapt; nog snel een hoekje om; praalwagens wachten in schuren en stallen. Ook mijn schaduw weer trouw als een hond. Mijn schaduw sjokt vermoeid met me mee. Hoor nu voetstappen lachend weg rennen; tegen een muur een donkere plek en damp; ook de damp rent met de luide stappen mee. Hun lach weergalmt tegen een vensterruit. Carnavalsmuziek, geluiden zachtjes te horen; Voorzichtig dit komt de Dorpskoerier ter oren; dan hebben jullie misschien de leut al verbruid.
Zaterdag 18 februari 2012
Hallo lieve keibaandenleuterraars; wens jullie allemaal een heel mooi Carnavalsaweekend; met heel veel liefs en grutekes van Adrie...
Op een dag toen ook alles hem verliet; verliefd werd op een mooie Doktersmeid; zag je hun als veulens rollen door de wei; dat werd voor het dichterke een schone lei.; s'morgens dichten en vogels observeren; s'middags gaan ze met hun sport kleren; dan zwerven over strand en verre zee.; even kunnen de gedichten hem niet deren Maar lezers houden scherp in het oog; hoe het nu met zijn dichten is gesteld. Lette op dat hij zijn liefste niet bedroog; nu zijn gedragingen worden opgemerkt! Maar met bevende hand; en zoete lach; begraven samen zijn leven gekwetst hart. Snel nog het laatste blad dat daar lag; en nu brengt het zonnetje de nieuwe dag..
Het zonnetje maakte gaatjes door bevroren ruiten; terwijl de bloemen sierde de ruiten al vele dagen. En dit niet steeds zonder velen hun kil onbehagen. maar al snel voelde men het zonnetje daar buiten. Maar Koning Winters bloemen hielden vele dagen; met ijselijk patroon; door de winter vast geboeid. Maar zijn Kunstwerk maakte ook ogen vermoeid. Nee; zijn kunst kon velen toch niet meer behagen. Toen maakte het zonnetje zijn bevrijdende schijven; al waren veel jongeren nog op winterkunst verliefd. Zag de Winter zijn kunst al snel in de goten drijven. Heb toen snel het zonnetje wel heel steels bespiedt. Liet zelfs geen ijspegels meer aan de daken zitten; zelfs niet meer aan kinderen hun beruchte roversbos. Nee; ook hier wist het zonnetje zijn stralen te richten; tot in de bomen met hun met pegels versierde top.
Hoorde de kille wind gierend in het gebint Ook de wind ijzig kil door het kamerraam; je warme lijf in gedachten onvervangbaar; voelde me dan koud; verlaten zonder zicht. Een lief warm woord; kon je al beminnen; of een lieve luide lach en haar oogopslag. Herinneringen warm opstijgend wat was; toen ontwaken met warm en zoet minnen. Maar deze liefde in eeuwigheid gevangen; als deze nacht; waaruit de kilte ontwaakt. En mijn liefdes dromen ijselijk gevangen; in kou en kilte als de nacht weer vervaagd.
Zaterdag 11 februari 2012
Zat met Buur te genieten van een borrel bij de haard; het vuurtje knorde en morde wat stilletjes binnensmonds. Buur vertelde verhalen die in de leugenboeken staan. Dat allemaal vertellend met een eerlijke snuit en mond. Vertelde veel van zijn ondeugden die hij vroeger bezat; wat die lieve God en zijn Ouders niet hadden verdiend. Wist dat hij hier voor vagevuur en hel niet ontlopen zal; zeker als hij bedacht, nog veel meer schalkse verdiensten. Maar lachend hoopte hij nu; dat het meeste is verjaard; en veel was er al bestraft; met Vader zijn vele klappen; en die waren feller en harder dan van de Open haard. Maar zelfs bij de Wet raakt alles toch ook eens verjaard. Gooi hier mijn ondeugden als een papiertje in de haard.
De naderende Lente.
De naderende Lente liet zich al geweldig voelen;
leek te naderen, het einde van het Winterseizoen.
Ook zag je aan bo…
De naderende Lente liet zich al geweldig voelen;
leek te naderen, het einde van het Winterseizoen.
Ook zag je aan bomen, heesters het eerste groen.
Zachtjes naar buiten mijn tafel en de zomerstoel.
Dronk met buur een glas wijn als de Lente-zegen;
blij dat ik ook geen bladeren meer hoef te vegen.
Tot de Winter,dra boos weer ten tonele verscheen.
En hoe hard hij dat deed; zo is er toch geen een.
Zet maar eens op de ijsvloer uw zware beentjes;
laat zien hoe vrolijk wij dan toch nog kunnen zijn.
Wat dacht gij; zouden we die lof nog waard zijn.
Ach; laat kriebelen in de schaatsen uw teentjes.
Beter zo; dan dat het Voorjaar wat gaat knoeien;
laten we niet het weermannetje gaan verfoeien.
“Ach kom,,; de Lente is al lang weer onderweg;
Of zit steels lachend achter de bocht in de weg.
Zat met make-up aan de balie gezeten, kon innerlijke pret; niet met haar delen; zo aan haar balie gezeten; met zo velen. Eerst een etalage met andere zien delen; als andere aangeklede poppen; als velen. Zag ze ook bij Mis Etam staan te pronken; met een ander stil achter het etalageraam. Ze leken te lokken als in een Kermiskraam. Keken strak; wat kan de wereld me schelen, hoef alleen mijn strak zijn met jullie te delen. Met strak poppengezicht alles is nu van mij; nu aan de balie; had ze een metertje bij drie, geen sterveling die dan haar wanhoop ziet, wil nu met de wolken weg uit deze grijze tijd, weg uit die tijd van wat vrijen en dan slaven, of dat ze als bij Mis Etam aan mij vergapen.
Verlaten van de Kerk.
