Zaterdag 24 september 2011
Galmende Kerkklokken Lag te luisteren naar het zingen van vogels, tot Kerkklokken galmend binnen kwamen. Toen zang verstoord door krassende …
Lag te luisteren naar het zingen van vogels, tot Kerkklokken galmend binnen kwamen. Toen zang verstoord door krassende Kraaien. Moest denken aan de krassende Buurvrouw, met stem als breken van sinaaskistjeshout. Na stilte sprongen rozenknoppen blij open. Zette weer snel beiden voeten aan de grond. Door het zonnetje; zingend en goed gemutst; meng ik me weer snel tussen de markt-onrust. Zag spulletjes; vanuit uit mijn kinderverleden. toen we met moeder van die spelletje deden. Trokken met haar ook het bos en duinen rond. Met vriendjes van bloemen een krans gemaakt. Dan gevlochten, en in kinderdromen geraakt. Je zag dan moeders gezicht zich dan verrukken. Als zo'n dag voor ons dan niet kon mislukken. Het was een krans gemaakt van purper en violet. Een schitterende krans; op deze mooie dag gezet.
Vrijdag 23 september 2011
Met Pen en papier tracht ik de schoonheid,
van Mens en Natuur voor U te scheppen,
woorden en dichters hun zinnen te strelen;
om in al hun…
Met Pen en papier tracht ik de schoonheid,
van Mens en Natuur voor U te scheppen,
woorden en dichters hun zinnen te strelen;
om in al hun mooie en pure reine naaktheid,
te worden een mooi levens-gedicht wat dan
voor u alle pijn van hart en ziel af wist.
Zaterdag 10 september 2011
Kleine Kerkje Zou er nu alles op deze Aarde voor willen geven; om nog even weer met jullie te zijn en te leven. Zou even dromend willen lope…
Zou er nu alles op deze Aarde voor willen geven; om nog even weer met jullie te zijn en te leven. Zou even dromend willen lopen langs de Vaart. Riet weer te zien wuiven als de Vliet zijn baard. Voel mijn treurend hart nu zo langszaam breken. Wie mij de liefde voor de Vliet mag zijn ontgaan, las nooit mijn dichten over de Vliet zo spontaan. In gedachten hoor ik duiveltjes zachtjes schateren, zachtjes zich mengen in het geklots der wateren. Voor mij de Vliet, nu een drug, die door me gaat. Maar als ik zijn water zou aanraken met de hand, zou ik door de liefde voor haar worden overmand. Wie deze liefde voor het water klinkt als vreemd, voelen zij dat zij nooit met haar hebben geleefd, hoorde nooit het klotsende water tegen de wand. Maar gij die nu om mijn heimweeh speelt en lacht, weet als ik zonder de Vliet leef; zal ik verkwijnen. Mijn hart is vol van het Vliet en het Riet zijn dijnen. Bjj het kleine kerkje in Delft aan het weidse land. Bij het Water met de naar u wuivende riet omrand.
Donderdag 8 september 2011
Verloren Pensioenen. Zag de wolken vandaag somber en donker; en de toekomst voor vele gelden duister is, Zie ook voor geen enkel sterrenflon…
Zag de wolken vandaag somber en donker; en de toekomst voor vele gelden duister is, Zie ook voor geen enkel sterrenflonkering, nu zelfs geen lichtpuntje achter de wolken. Hoor Politiek en media soms hun huichelen, Of ze willen; ons bidden om iets te verkrijgen. Geen tijd; dat de Heertjes naar zich zelf kijken. Moeten we weer voor een aalmoes gaan kruipen. Of mensen van dit kleine land niet willen weten, dat velen nu hun pensioen weg hebben gedragen. Geen geweten heeft het aan ons willen vragen, of we willen dat pensioenen werden opgevreten. Zou immers meteen met klem worden betoogd, dat vele de redding van gespaarde pensioenen, dat met depressie's gelden verdwenen als regen. Wat ze toen als redding ook hebben gepoogd.
Oude albums. Was aan het bladeren in oude albums. Zag fotos bezig; een verbintenis te zijn. Zo hielden de fotos nog hun oude schijn. De werk…
Was aan het bladeren in oude albums. Zag fotos bezig; een verbintenis te zijn. Zo hielden de fotos nog hun oude schijn. De werkelijkheid immers een vogelvlucht. De foto's spraken nu met twee monden, zag een nestje gebouwd op "onze" grond, grond die ons samen nooit meer vond. Nooit meer in de liefde nog hervonden. Heel ongerijmd; hoe de foto's prijken. Albums we zijn niet wat we daar lijken. Vergelijken nooit nieuw met het oude. Blijven zo voor nageslachten behouden. Albums geven je samen het eeuwig leven Huwelijksfoto's zielsverukkende taferelen. Onze foto's die mijn ogen nog doen strelen. U, noemd dit Kunst; zo is toch het leven?
Profetisch gevuld. Toen het weermannetje aan zijn rug de storm reeds voelde, zelfs dat dan, door het breken van de dijken; het water vloede,…
Toen het weermannetje aan zijn rug de storm reeds voelde, zelfs dat dan, door het breken van de dijken; het water vloede, dat velen, door het wassende water hun verwijderde stee niet zien, en het water wat dan weer wild door straten en huizen liep. en vernielde alles wat de natuur fraai versierde en begroeide. Zag hij steeds als boodschap; als de pijn in zijn rug schiet; ook als onheilsbode, als God hem weer eens tot hem riep, dan zag hij al weer komen; een ieder het einde des leven, in haar ogen schalks zijn vrouw; maar ja knikkend tevens. Was een gaven, kracht;gekregen toen God hem tot zich riep. Kijk zie toe hij voelt, naar zijn rug en zijn blik naar boven, kijkt weer spiedend met zijn scherpe Weermannetjes ogen. Zegt dan; nu nagenoeg; weet en voel ik het allemaal wel; geloof me braaf publiek; ik heb u alles voor waar verteld; het waren altijd weermans praatjes; die er nooit om logen. Zijn ogen nu weer Profetisch gevuldt met al zijn aandacht, zijn onrustig gevoel; belooft nu weer veel ontij vannacht. En hoort met Janneke; of zijn woning er morgen nog staat; of liggen de verkruimelde brokken dan in een andere straat. Dan verpulverd als een eerder verdroogd en verwaaid blad.
Zaterdag 3 september 2011
Vaderliefde Mijn kind bleef in zijn hart gelijk na al die jaren, blijft nog steeds zijn gulle Vaderliefde bewaren. Maakt nog steeds dat onlo…
Mijn kind bleef in zijn hart gelijk na al die jaren, blijft nog steeds zijn gulle Vaderliefde bewaren. Maakt nog steeds dat onlosmakelijke in me los. Ook al verlies ik aan gezondheid nu wel erg fors, geeft me duidelijk te kennen; stop met verklaren. Ik heb steeds gretig zijn liefde van hem aangepakt, Al ging hij samen met zijn moeder hun eigen pad. Duwde voor mezelf de ziekte jaren fors voor me uit, wilde me niet gaan verschuilen achter de vensterruit. Dacht; mijn Vaderliefde heeft steeds zijn hart gepakt En jij die me vandaag plaagde met je rake grappen; mijn hart huilde; maar wilde je dat niet verklappen. Zeg steeds flink; alles achter ons heeft mijn zegen, mijn hart is niet gepantserd; kan er niet meer tegen, heb ook geen bos meer; waaruit ik hout kan kappen. Wil een ieder blijven geven; mijn liefde en aandacht; maar mijn ranseltje wordt nu wel zwaarder bepakt. Zakdoeken worden steeds weer in mijn hart gebedt steeds gaat ze nog door, met haar zware vracht.
Toen ik gisteren bij mijn ouderlijk huis weer stond; keek ik nu even verdrietig naar mijn geboortegrond. Nu geruild met onze woning, wat wilde lijken op bos. Wist hier groef mijn Vader eerbiedig wat aarde los; begroef; een moederkoek; begin van geboortegrond. Heel eerbiedig dan van de wroedvrouw aangepakt; droeg hij het; God dankbaar naar het gegraven gat. Door het wat nevelig bos; te zien recht voor mij uit;. twee Woontorens; somber bruin en een enkele ruit. Te zien als grote wanden, met een enkel verlicht gat. Wat ik nu zag; maakte me toch wat droevig gezind, zag in gedachten; mijn moeder haar lieve gezicht,. handen en armen zorgzaam om me heen geslagen zoveel liefde, warmte; en vol zorgeljke vragen. In mijn hart nog steeds het gevoel wat ons verbindt. Langszaam kwam het moment van vertrek naderbij; verzonken in gevoel reed ik mijn geboortegrond voorbij; waarbij ik me maar snel keerde van die donkere wand; gelegen eerst, mijn geboortegrond; en moeder plant. Maar langszaam maakte ik mijn kindergevoel weer vrij.
Woensdag 31 augustus 2011
U bent natuurlijk benieuwd naar mijn droom vannacht. Wel ik droomde; van mijn Engel naast me op het gras. Zij sprong naast me neer; zo luchtig of zij een elfje was. 'O niets wat haar werkelijke zijn dan aan mij verklapt. Dacht; heeft zich mijn Beschermengel naast mij gebukt, en met medeleven wat mooie bloempjes voor mij geplukt? Het bracht mij nu troost en warmte wat mijn ziel verrukt. Was dit een droom; bracht ze mij het nodige extra geluk. Deze droom valt vaker; nu soms met wat meer regelmaat. Steeds weer mijn Engel die wat zielspijn ontwringen gaat. Nee; ze sprak met mij, plagend over mijn triest bestaan. Er zijn nu erg veel, geliefde van je in Maasland ontgaan! Ja, lieve Engel; die lessen zijn bij mijn geboorte gegeven, en steeds weer als ballast, in mijn ranseltje bij me gebleven, vind het vaak jammer; bij iedere les is me tijd ontgleden, maar eens dan mag het blijven bij lessen die ontbreken . Maar mijn Engel haar bezoek; geeft troost wat leven doet. Toen ik laats mijn ranseltje even speels aan haar overdroeg; voelde ik vredige rust; of dat mijn hart niet langer sloeg. Haar antwoord; geloof niet dat je nu nog veel leren moet.
Auteur:Adrie.31.8.2011.
In de laatste dagen. In de laatste dagen die mij misschien nog blijven; dwingt me nog steeds mijn dichters gevoel tot ijver. Behoor ook niet…
In de laatste dagen die mij misschien nog blijven; dwingt me nog steeds mijn dichters gevoel tot ijver. Behoor ook niet tot de geheten een-dags-vliegen, die gewillig schrijven toen andere dichters sliepen. Elke letter, elk woord, elke regel komt uit mijn geest, daden; die allen alleen door mijn pen zijn opgericht. lamgszaam opbloeiend onder dat enige bolletje licht, zoals nu, een daad vol felheid; nu in dit felle gedicht. Rustig ligt het dan; voor U een blank witte schoonheid, blijft schallen tot het laatste van mijn te voeren strijd, en dan elk woord, elke zin; zal tot dit gedicht behoren. Gij die anders wil beweren; heeft nu bij deze verloren. Blij dat ik ben; als dichter door God ook uitverkoren; in mijn geest wordt droom en daad tot gedicht herboren. Als ik niet blijf schrijven tot dat ene gewraakte moment, dan slaat de Dood steeds harder toe aan mijn fundament. Soms als ik merk; dat van alles me steeds blijft bedreigen, dan zou ik zelfs zonder woorden nu snel op willen stijgen.
Galmende Kerkklokken
