Die oude Grijsaard.
Wanneer de mens wetten der Natuur wil verbeteren;
is het geen wonder; dat de wetten dat vaak verbiedt,
omdat wij imm…
Wanneer de mens wetten der Natuur wil verbeteren;
is het geen wonder; dat de wetten dat vaak verbiedt,
omdat wij immers niet; God de schepper zullen heten.
Houdt Gods wetten daarom liever eerbiedig in eren,
zodat ik steeds weer veilig bij mezelf terug kan keren.
Lieve mensen; willen jullie me daarom even aanhoren;
al ben ik dan maar een domme dichter of fluitenman,
die van 12 ambachten en ongelukken geen eentje kan,
kennelijk alleen als dichter of fluitenman werd geboren,
Na kennen van de wetten; is een kroontje die passen zal.
Maar ik hoorde ook al lang voor jaar, dag en gezag;
steeds weer later dat jammerlijk; weeh, ach en klacht,
daarboven die oude Grijsaard heel straf tot U spreken;
hoor altijd eerst de boden; dan de zonde; dan de straf!
De Nachtegaal Ik mis hem vandaag zijn eindeloze fluit en zangen, de nachtegaal die vervelende stemming liet sterven; voor weergoden, mijn st…
Ik mis hem vandaag zijn eindeloze fluit en zangen, de nachtegaal die vervelende stemming liet sterven; voor weergoden, mijn stemming zouden bederven. Te horen tot ver in de blauwe hemel zijn gezang. Nee het zijn wind en regen; vandaag weer broeders; meteen negatieve stemmingen die hun dorst laven, wordt wakker; onlust, onrust en de andere gevaren. Anders zorgt de Nachtegaal voor betere gevoelens. Als de nachtegaal fluit en het zonetje mij dan roept, loop ik de ganse dag, langs Herens wegen te dwalen. tijdens dat dwalen langs bos, over bergen en dalen, lijkt het of de nachtegaal dan bij mijn lied ook roept. Wil voelen dat vrolijkheid en positiviteit mij omgeefd. Nee, ik moet vandaag hier weg; wil niet langer horen; bij mezelf of anderen; mopperen en zeurende in koren. Wil vanavond voelen dat ik weer gelukkig heb geleefd.
Hoe een liefde groeien kon. De zon wenkte uitnodigend; kom in de Natuur. Ja, de lucht lijkt nu zo helder blauw, als azuur. Snel met schrijve…
De zon wenkte uitnodigend; kom in de Natuur. Ja, de lucht lijkt nu zo helder blauw, als azuur. Snel met schrijven stoppen, en nu de deuren open Snel met Ans mijn buur, een heerlijk stukje lopen. De zon verstopte zich plagend achter een wolk; lachend; nee ik steek in je rug geen bliksemdolk. heb geen zin om jullie in hoosbuien te verdrinken. Wil juist nu samen met jullie een glaasje klinken. Sinds we enkele maanden als buren samen waren, staan we vaak romantisch onder straatlantaarns, Beiden een liefde die ons leven nu heeft verwoest. Weet; sinds ik je ken; houdt mijn verdriet zich koest. Willen beiden niet meer in ons verdriet verdrinken; maar nu zeker met het zonnetje; op de liefde klinken. Niet meer leven op anderen hun genaden en ongenaden. Ons weer gaan begeven op begsne en onbegane paden.
Die voor ons toch alleen maar hoeven te gaan voeren, naar geluk en liefde, dat potje willen we samen roeren. Weer samen de liefde te willen bvoelen en bedrijven samen weer onze warmte tot een te kunnen wrijven. Wil bij je blijven; iedere seconde,elk uur, iedere dag. Een gevoel; groeiend tot dit weer voor ons open lag.
Donderdag 18 augustus 2011
Nooit van hem gehoord enig wrevel of verdriet. Vergat dan ook nooit; zijn avondgebed, bij zijn overlijden misschien het laatste couplet. Bij ziijn dood wist men zijn graf niet te vinden, hij wilde bestaan maar kon het eigenlijk niet. Sprak nooit de woorden of zinnen; beminnen. Als je dan nagaat wat er van hem nog verschoot, van al zijn gebeds volle vrome dagen en nachten, dan hoop ik voor hem; Engelen-liefde misschien. Hij probeerde zich nooit in het leven te verdiepen, naar de fundamenten waarin het leven dan is gevat, waar ieder jong zijn eigen deuntje begint te piepen.
Woensdag 17 augustus 2011
Liep gisteren in mezelf te piekeren en te dromen, zie jou; zag dat we tot elkander waren gekomen. Maar in mijn droom versnelde je weer snel je pas. tot Uw gedaante stopte bij mijn andere dromen. Zag je als een nachtkaars, heel langszaam doven, achter bloemen met een hemelsch licht er boven. Of je een kaarsje, voor het slapen vergeten bent. moest je weer stoppen bij vergeelde enveloppen. Bij de vergeelde post ieder die van me ging heen, een eigen leven heeft; of met de dood verdween. Ja zo gaat het steeds, ook vaak zonder verwijzing, toegetreden tot post, wat nu mijn geheimenis is. Een heerlijke tijd; wat moet worden kleinigheden, tot ik weer opzag uit mijn gedachten en dromen, weer bij het bos en heel diep donker was gekomen, Voelde dat mijn post en herrinneringen vervlogen.
Rozenknopjes. Je mooie gouden stralen helend en zacht; liet ze in duizendtallen op Aarde vallen. De mensen hadden ze al zo lang verwacht. Dr…
Je mooie gouden stralen helend en zacht; liet ze in duizendtallen op Aarde vallen. De mensen hadden ze al zo lang verwacht. Druk je stralen helend warm tegen me aan, om mijn pijn weer even te laten verzachten. Ze lachte me nu heel lief en begripvol toe. zag hoe ik me nu voelde; verslagen en moe. Heb haar helende stralen niet het gehele jaar, wel als ze zorgt; voor mens, bloem en vrucht. In de winter houdt ze dan weer even haar rust. Maar wil eigenliijk dat ze nooit meer weg gaat! In de winters valt ze in een diepe vaste slaap, achter wolken kijkt ze je dan schaapachtig aan. Kijk dan weer verlokkend naar de nachtegaal, rozenknopjes waar dan weer de dauw op valt.
Kinderverzinsels. Alles vandaag weer door zonnestralen verguld. Ook een blije stemming had veel harten gevuld. Ook de Weermannetjes, voelde …
Alles vandaag weer door zonnestralen verguld. Ook een blije stemming had veel harten gevuld. Ook de Weermannetjes, voelde zich weer blij, hadden geroepen; ,,lieve mensen heb geduld". Beloften tegenover u verlangen; bleven staan. Blijf vrij van geschreeuw; die de hemel vulde. Laten hun; die de hemel als kinderen vulden. Zij kijken u, nu met schaamtevolle oogjes aan. Ach zielig; de Aarde eerst gevuld met droefenis, Maar sterk zijt gij, die weet geduldig te blijven. Als kind leerdej; dat geduld een schone zaak is, leerde je al, om ongeduld in jezelf te beklijven. Jammer, als je tranen om het zonnetje vergoot, of wel werwachtingen, maar hielden ons groot. Van tobben en klagen krijgt gij heel veel rimpels, tot gij wordt een monster; van kinderverzinsels.
Het Raadhuis. Zat hem weer te lezen, brief vol lege sociale wetjes. zoals ze ook praat, heel puntig maar leeg en netjes. Zoals het hoort; ac…
Zat hem weer te lezen, brief vol lege sociale wetjes. zoals ze ook praat, heel puntig maar leeg en netjes.
Zoals het hoort; achter haar; Beatrix haar portretje.
Zij bracht mijn geest toen opstandig aan het dwalen,
met haar houding van poederige toupetjes en idealen.
Het laten zien; van machtige stralen liet me dralen.
Mijn woorden hoorde ze aan; als louter formaliteit,
ze was door haar Vader opgeleidt maar in koffiebalen;
van veelal in den Oost; verschraalde balen en idealen.
Deelde mijn leed niet, met de gemaakte laatste ronde,
geen verlies of overwinning die ik toen heb begeert.
Later valt de regen wat vertroostend zacht op mij neer,
en bluste het vuur van mij niet meer te genezen wonde.
Zo schudde ik heel ontrouw; u onrecht uitdelende hand,
vroeg in mijn geest zielen; voor u meer Sociaal-verstand!
Omdat ik u; op uw laatste dag zeker niet benijden zal!
Zaterdag 13 augustus 2011
Een zachte stroom. De huizen steken somber af tegen de grijze lucht, straten klagend, en verwijzend naar somberheid. Hier tegen wordt door w…
De huizen steken somber af tegen de grijze lucht, straten klagend, en verwijzend naar somberheid. Hier tegen wordt door weermannetjes betoogd; dat door het zonnetje heel hard wordt gepoogd; te stellen dat door wachten; de tijd verstrijkt. 't leven is kort; zorg dat je iedere dag weer plukt. Deze grijze kleur zorgt even voor wat verschrikking, maar is slechts een valstrik naar die ene enge dag, dat gij in dat rijtuig zal stappen; de dood bevracht. en dat ge zo dom zult zijn; schept mijn verbazing. Het leven wordt immers zonder U; stil en vreemd; als een zachte stroom, van een na-wuivend donker. -goddank, goddank; jullie ogen gaan weer open, snel, snel; besef dat ge nog op deze wereld leeft.
O' zonnetje fijn, wilde dat je bij ons kon zijn. Zou willen dat het water mijn tenen kriebelde; voel alleen muggen en libellen aan me friemelen. Zonder jou gaan mijn haren kou te bergen rijzen. Ijselijk kou voelen nu in de beek mijn beentjes, zelfs de muggen en libellen houden zich nu stom Mopperend vraag ik; of het zonnetje nu nog komt. Ach zonnetje: als ik kon, stapte ik op U teentjes. Maar als ik door ga met jou nu zo te verfoeien, met al die lelijke dingen al in mezelf bedacht, dan besef ik; als ik met u liefde zo ga knoeien, dan geschiedt waar ik al eerder bang voor was, want plots staat daar een Arts met witte jas, die dan snel het duister voor me gaat vullen.
De oude Grijsaard
