Een Arts Haar nors gezicht en strak gevormde mond, nooit tot lach of warme woorden bewogen. Grote machtige en bijna kwetsende ogen; steeds p…
Haar nors gezicht en strak gevormde mond, nooit tot lach of warme woorden bewogen. Grote machtige en bijna kwetsende ogen; steeds peilend hun hart en ziel hun grond. Waakte er voor; dat ze hun hart verstond. Steeds spiedend naar verdriet uit het hoge. Lachend werd hun alleen trots toegeworpen. Haat omdat je alleen haar spot bij ze vond. Vriendelijk woord bijna honend toegeworpen. Voor zichzelf hield ze haar gevoel omsloten; keek steeds of zelf hun licht uit wilde doen. Voelde en zagen in haar hart toch wat gevoel. Tussen hun een kloof waar ieder steeds voor stond; een kloof; niet te overbruggen; dieper dan de hel. Te horen haar machtige stem als uit een intercom; een macht staande als op een betonnen fundament.
De eisen waar mijn nieuwe woning aan moest voldoen; was het smeden van een ruwe bolster tot een blanke pit. Maar had op een dag; ook mijn mooie parel bijna goed; maar besefte dat ik mistte; het leven waar muziek in zit. Wilde me weer begeven tussen de mensen en hun gedrang. Mijn nieuwe leven werd nu te rustig te puur en onbewogen. Ook bezie ik weer in mijn eentje de zons onder en opgang, Vormen zich weer eenzame tranenslootjes onder mijn ogen. Beleef nu weer alleen het mooie avondrood en ochtenstond, waarbij soms mijn handen eenzaam tussen de sterren waren. Ervaar nu vaak, relaties als omgaan met een kreupele hond. Heb ik dan mijn bootje teveel op rustiger water laten varen? Maar mijn eenzaamheid; dieper dan zichtbare eenzaamheid; het is die eenzaamheid die mijn hart vaak doet verkrampen, is een erfenis uit de mij nooit geaccepteerde scheidingstijd. Wil ook niet; somber tegen de mooie Wereld aan blijven kijken!
Weerklank. De wind en woeste regen is weer snel gaan liggen. Bloemen weer open gegaan als een bruidsboeket. Als ik nu iets tot de bloemen en…
De wind en woeste regen is weer snel gaan liggen. Bloemen weer open gegaan als een bruidsboeket. Als ik nu iets tot de bloemen en het zonnetje zeg, zegt het zonnetje; voel stromen;geluk bij je binnen. Met mijn gedichten kan ik overal onbekommerd wonen, maar zonder dicht vindt mijn hart nergens onderdak. Met mijn dicht en gevoel, is nooit een dak een zwak, maar alleen met woorden en dicht kan ik overal wonen, zo lang ik weet, dat woorden komen tot een weerklank. Denk niet aan de tijd die ooit tot me zal komen, dat voor mijn woorden dan de kracht ontbreekt. Alles is dan tevergeefs, als ik om woorden smeek woorden waar ik mijn woning mee kon bouwen. Eens de tijd, dat mijn graf als woning openbreekt.
Kleur en glans gegeven. Er gebeuren zo van die dingen in je Leven, geven gijn; en sommige dan weer sjagrijn. Zit ik te gieren van het lachen…
Er gebeuren zo van die dingen in je Leven, geven gijn; en sommige dan weer sjagrijn. Zit ik te gieren van het lachen in de regen, drijfnat te denken; ook regen moet er zijn. Ja ik heb uit de mond van moeder gehoord, als bij een huwelijk; ook bij zon regen hoord. Zat daar nu na-lekkend in mijn stoel gezeten, te denken; Ma ik heb je lesje goed begrepen. Ja het is zoals ons aller Toon ons steeds zei; dat ik de bloemen zie; zo blij en bont, komt door de kleuren van de achtergrond. Daar staan verdriet en armoe, al de sores van mijn leven, zij hebben aan de bloemen kleur en glans gegeven.
Mistery Mijn leven lijkt doortrokken met de loerende dood. En toch houdt ik nog niet van zeuren en klagen. Vraag mijn ziekte soms wel om wat…
Mijn leven lijkt doortrokken met de loerende dood. En toch houdt ik nog niet van zeuren en klagen. Vraag mijn ziekte soms wel om wat mildere dagen. Bij pijn en verdriet houdt ik me misschien te groot. Als ik later afvraag wat me daar door overschoot? Ook ik heb ze van die vervelende nachten en dagen, dat mijn gevoel verdrietig vraagt; om een wisse dood, toch wil ik niets weten van dat jammeren en klagen. Ja, er is teveel in me; wat in me is blijven knagen, dat verloren liefhebben wat maar is blijven vragen, maar alles bleef voor me; heel misteryeus en doof! En daar blijft alles mee doortrokken; tot mijn dood.
Stappen naar een nieuw begin Wat ik hier in deze mooie Delfse Jaren, bij alles wat ik zag, deed en onderging, ook aan pijn en verdriet moest…
Wat ik hier in deze mooie Delfse Jaren, bij alles wat ik zag, deed en onderging, ook aan pijn en verdriet moest ervaren, bleef mijn hart open vol bewondering. Ook hier zie je de mensen ruzie maken, iets wat je overal meer ziet gebeuren, de dreiging elkaars schedel te kraken, elkaar kleren van het lijf te scheuren. Ook hier tussen mensen niet te scheiden; het Huwelijkse vechten en weer extase. Toch begon hier mijn verlangen te dagen; bedacht ik deze heimweeh heeft geen zin. Wil stappen zetten; voor een nieuw begin.
Eigen huis en haard. Hoopte vaak dat er niets van mijn oord zou zijn bijgebleven. Niets dat mijn gevoelssnaren nu zo pijnlijk trillen zou. H…
Hoopte vaak dat er niets van mijn oord zou zijn bijgebleven. Niets dat mijn gevoelssnaren nu zo pijnlijk trillen zou.Hield mijn handen zo radeloos naar boven op geheven, zocht dan in mijn hart; mooie woorden; nu voor mij van goud. Vond er dan niets wat mij troosten doet, en pijn vergoed. Kon er niet verdragen dat stil, eenzaam en stoffig leven. Zeker nu mijn lichaam steeds roept dat het einden moet, Hoop dan zachtjes dromend; dat ik weer naar de Roots ga; en dat niet alleen mijn fantasie dat moois nu in mij verbeeld, en moet wachten tot zon, maan en sterren mijn noodlot slaat. Dat weer mag vonken; de gloed van mijn eigen huis en haard.
Langs de Vliet en wilgen; streelde het zonnetje zacht. Het geluid van het kabbelend water; liet me dromen; dat het Brabantse land; weer in het zicht wilde komen. Het begrijpend zonnetje; streelde me helend en zacht. De schaduw van de stad; hoorde uit het hart ontsnapte klacht. Kilometers verder mijn zoon; die van zijn vader droomde. Eenzaam; voel ik tranen zacht van mijn gezicht afstromen. Steeds weer opnieuw; dat missen van mijn ouderdracht. In het zachte golf-geklots; van door wind bewogen water, werd door een nimf; mijn wat zacht verdriet gehoord. Tot dat alles weer stil werd rondom; waar even later; een pont voer; met onrustig paard en wagen aan boord.
Hoorde het al bij het opkomen van deze mooie dag; weer die oude kluizenaar tot de zondaars spreken, die als een soort profeet; het leven hier nu versleet. Met Pasen, sprak hij; dat de Hemel zich zou wreken. Hoor nu al bij jaar en dag; zijn schrikbarend verslag. Dan plots verschrikt wendt hij zich dan het hoofd; hij voelde pijn; die wij als zondaars niet begrijpen. Wij zijn immers de weg naar God al eeuwen kwijt. Maar mocht U hem eens zien of horen onverhoopt; laat de haren zich bij u; dan niet te bergen rijzen.
Witte donderdag.
Het oude Kerkhof; nu op de witte donderdag;
even een bloemenpracht, met grijze stenen;
brachten velen een groet; aan overledenen.
Tranen; toen men dacht aan de afscheidsdag.
Levenminnend leven; zult gij hier ook einden?
Ach dichterke; zult gij dan ook worden een lijk?
Ja, bij verlaten der aarden; zijn we allen gelijk;
al zouden we in het stoffelijke willen blijven!
Ja; dierbare tranen volgen mijn weg daar heen-
Daar waar gij in sterrenpracht te pralen staat;
waar diep in mijn hart; de gloed u ogen slaat.
De dood; die dan lach en traan vereeuwigen laat.
In vele ogen; sloeg dan die stakker zijn laatste uur,
en wordt geblust; zijn niet aflatend dichtersvuur.
Als dichter steeds gestreeft naar mooie verhalen;
niets blift er; als ik dan vakkundig wordt begraven.
Een Arts
