Hartkronkels

Zaterdag 4 juli 2015

Het stralende maar ook plagende zonnetje

Het stralende, maar ook plagende zonnetje

Wie me nog wil zegggen dat Weergoden niets mogen;
hang ik naast mijn zwaar bezweten hemden te drogen!
We hebben ineens weer de kracht van de Zon gevoeld;
en heerlijk met hem door het Bos en/of water gekrioeld!

Voel me nog steeds de pijn door het gemene Borderroos;
maar nog een tijdje, dan gaat het mee in een oude doos!
Zat niet te doen. of het Leven niet meer zonder haar betrof;
of het Leven niet meer uit dichten, en alleen maar mij trof!

Nee, heb de Roos met Zilt water gevoelig weten te kraken;
in mijn hoofd een knop, waardoor het moeilijker kon raken.
Nog een paar dagen en er is misschien niets meer te raken,
hoop dat nu ze weer niet een strijdkreet gemeen gaat slaken.

Tot haar bestaan wist ik niet, haar Leven zo vreselijk smaakt;
van vier op tien mensen worden er door haar fel geraakt!
Ik voel tranen biggelen, een water vormt zich heel gestaag!
Hoop dat ik later toch kan zeggen; heb zijn teugels gemaand.
auter:Adrie..4.7.2005.

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:55 4 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 11 juni 2015

Het stralende zonnetje

Het stralende zonnetje

Als ik de zonnige gezichten van omstanders gadesla;
dan ontdek of zie ik geen enkele zeurpiet onder hen.
Kijk dan nu eens sip, of ga me eens wat nors voorbij;
zeg niet dat we met het zonnetje schaars bedeeld zijn.

Het zonnetje loopt geen mooie beloofde woorden na;
lachende gezichten, kijkt hij vol blijheid stralend aan;
kijkt dan wat onnozel; maar is op zijn verdienste trots!
Ja hij wordt nu door niemand achteloos voorbij gegaan.

Maar hij liet eerder onder al het gemopper geen kreun;
Maart roert meestal met zijn staart, April doet wat hij wil;
als de vogels niet aan de pil zijn; leggen ze in Mei een ei.
Ja daar staan jullie stervelingen natuurlijk niet eens bij stil.

Dan ziet men weer Jongeren met de liefde op lippen lopen;
ruzie en kwaad legt men soms weg, of houd men bedekt!
Maar de Wereld wacht niet even met dit stralende zonnetje;
geen mens tilt het kwaad op, er vallen weer vele bommen.
auteur:Adrie.11-6-2015.@

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:07 15 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 9 juni 2015

Gordelroos

Gordelroos

Ziekte; inhoud en vorm morgens op je lichaam heel puur.
Leven en ziekte zijn een; maar pijn te voelen nu heel zuur.
Zakdoek voor de tranen in de ogen 'O het voelde als vuur!
Ik weet wat u wil, maar kan het misschien wat minder puur!

De brandende inhoud en zijn vorm, nu noem dit maar natuur!
Hand op het hart, riep nooit naar duivels uit het laaiend vuur!
Ho...ho...ho…..doen jullie allemaal nu niet in eens zo secuur!
Ouderdomskwaal...wassen die allemaal de wangen met vuur?

Die stomme vurige stakker; hem als Gordelroos aan mijn zijde!
Dat liefslijkbeeld, zo'n vurig gedrocht naast aan mijn schouder.
Die vurige dolksteken, waar hij me steeds mee gaat doorboren.
Alles met gevoelloze ogen,die steeds in me branden en gloeien!

Mijn pijnlijke ogen, zagen steeds onrustig het sterrengewemel.
Deze Borderroos had een heel erg duivels en woest aangezicht!
Deze roos had echt een heel erg vurig gemeen brandend gezicht!
Ach mijn ochtendslaap; zorg dat ik de deur voor hem opendeed.

auteur:Adrie.9.6.2015.@

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Vrijdag 22 mei 2015

Een oud deuntje van ons aller Wim

Een oud deuntje van ons aller Wim...
Als we op een mooie Pinksterdag klinkt er vrolijk door mijn hoofd...
Ja het gevoel wordt wel wat gedempter, als ik die zeurende pijn voel!
Ja er zeurt een naar binnen groeiende talgklier; een wat lastig gevoel
Huisje-boompje-beestje kwaal, je gaat er gelukkig niet snel aan dood!

Herinner de deun ook aan vaders fietstochtje, met kroost door het bos.
Zocht met vader dennenappels, om morgens de kachel te doen branden!
Uit het hout vonkte dan in de kamer ook de dierbare gloed uit de haard.
Deze haard wist beter dan nu de radiators, het welkom thuis te bewaren.
Jammer dat Vader het lot van de smaak van alcohol zich toen smaken laat.

Snel trok droefheid in het huisje-boompje-beestje huis toen een bitter spoor.
Wat bij de ouders niet meer naar liefkozing, doch meer verdriet ging leidden.
Steeds minder warmte tussen beidde, en wat hun liefde bracht tussen beiden.
Vele reddingspogingen zijn er over en door wegen en tunnels met hun geboord!

Als kind bracht het vaak veel onrust, peinzen en bladeren om vol te schrijven;
probeerde als kind ook al hun liefdesband met stukjes weer aan een te lijmen.
Hoop nu dat de Lente niet alleen de winter maar ook mijn koelte verbreekt .
en de Natuur weer met zijn alle weer mooie en warme kleuren gaan tekenen.
Auteur:Adrie.22.5.2015.@

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 13 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 21 mei 2015

Naar U toe gespoed!

Met mijn woorden naar U toe gespoed!

Ik zie in mezelf, een man met een wil tot een eeuwig leven;
met veel melancholie woorden schrijft als de herenburgers.
Mijn graf wordt zeker door veel mooie Engeltjes gewezen!
Zo zaten mijn gedachten altijd vol met die zonnige luchten!

Voel soms ook of door God is gegeven een fijn eeuwig leven!
Ben te koppig om het ooit snel aan de Engeltjes mee te geven!
Wil je mijn bezig leven staken; moet je mijn lichaam kraken!
Verdraaid; hel en verdoemenis, blijf mooie woorden vergaren!

Voel me verdoemd als ik geen woorden mag geven en spreken!
Een genot als ik lezers hun harten zie openen en lief bewegen!
Als ik als dode hoorbaar ooit hard tegen mijn kist zal gaan slaan,
dan zal men zeggen; hoor zijn woorden blijven nog goed hoorbaar.

Dan gaat de Dichter voelen, een doodkist met van die glorieruiten;
betaald door van armoedzaaiers, gejatte moeizaam verdiende duiten!
Je hoort dan zeker, vele boze waters naar mij over de kust spoelen;
om snel de Dichter zijn woordjes met water te gaan over spoelen!

Auteur:Adrie.21.5.2015.@

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 8 mei 2015

De verpletterende Wereld

De verpletterende wereld

Soms is het of de wereld over me heen liep en reed;
of ze me met zeven mijls laarzen de grond indrukken!
verpletterend gevoel, of ze willen breken arm en been!
Dat zou ze natuurlijk nooit gelukken; man ga toch heen!

En doch; zo kun je je zo nu en dan best wel gaan voelen!
Of een kudde Olifanten, een partijtje voetbal met je deed.
Het zware Leven, had me gevoeliger dan ooit neer gelegd.

Ja ik kan ook nooit eens rustig wat met mijn ziekte praten.
lief Roosje als je zelf eens een keertje een pijntje had;
zat je steeds verdrietig aan mijn schouder, vol zak en as.
Weet en voel goed dat het einde eens zal gaan beginnen;
maar wil me er nog lang niet serieus over gaan bezinnen.

Nee, zo serieus en sterfelijk wil ik nog niet over beginnen;
maar als je een oude jas was; haalde ik je echt niet binnen.
Ja, het klinkt natuurlijk onverschillig, ook niet zo bedoeld;
maar onze al 42 jaren, zeurende liefde, is nu wel afgekoeld!
auteur:Adrie. 8-5-2015.

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:41 10 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 8 mei 2015

Het zo waterig en vrij schijnend zonnetje.

Het nog zo waterig schijnend zonnetje.

Er ontwaakt in mij s'morgens steeds een naar dichten verlangende zucht.;

een zucht die s'morgens vraagt om door de zon verwarmde Lente-lucht!

Ook ontwaakt er nu nog steeds s'morgens die niet te blussen dichterslust

Zeker als ik in de ochtend, door het zonnetje nog lief wakker wordt gekust!

Hoorde nu heel luid klokgeluid, wat luidde of mijn Leven er vanaf hing;
nog rustig sluimerend wakker worden is voor mij een echt geliefkoost ding!

Nu klonk het luide geluid of mijn dichters leven er nu echt toch vanaf hing;

of de dood nu zeker; voor mij in een niet te ontkomen fataal verlengde ligt.

Bij het buiten zien werd de eerder geziene mooie witte bloesem nu grijs:

mijn vannacht gekregen mooie dromen, zinken nu zo diep en weer zo vrij.

Het zonnetje scheen nu waterig en nog zo raadselachtig grijs en ook zo vrij.

Nog niet echt ontwaakt, kijkt ze heel verbaast zo lui, grijs en en nog zo vrij!

auteur:Adrie.8.5.2015.@

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:39 Reageer op dit bericht

Zondag 29 maart 2015

Knisperend vuurtje

Lispelend vuurtje.

Hoor het zacht lispelende vuurtje zacht branden in mijn haard;
zie de vlammetjes, dwalend likkend over het brandende hout!

De kamer knus en warm makend als door een warme vrouw!

Zag in de haard dat nog steeds enkeke Bonnen zich verjaarden.

Geen Agent zo snel als mijn Motor of auto, mijn enigste zonden!

Ach, eigenlijk wel een Gods geschenk, lik nu braaf mijn wonden.

Een forse straf waar ik eigenlijk nooit bewust naar heb gestreefd;

maar oom agent wist natuurlijk wel altijd waar hij het voor deed.

Maar zag altijd de agent zijn glimlach, en die reed dan weer door;

en wel steeds na even in de spiegels blikkend reden we weer voort.

Maar ook altijd zag je in je spiegels, de agent ging schrijvend door.

Met het na lezen van dit dicht, denk ik; vertel maar liever niet voort.

Ach geen vriend zo trouw, als schalksheid van mijn jeugdzonden;

Mijn jonge jeugd; ik geniet nog steeds na van mijn Jeugdzonden.

Denk wel, misschien hadden Agenten achter bomen, mij ontweken.

auteur:Adrie.29.3.2015.@

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 36 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 28 maart 2015

Die brave Dichter,

Die brave Dichter
Wanneer ik sterf zullen het er maar weinig weten;
en enkelen van hun zullen het in de dreven horen!
Denk dan, hoe snel zal ik ook bij hun zijn vergeten;
Zelfs bij hen, ook dichtend ontmoet op mijn dreven!

Zeker omdat ik gelaten stil mijn pijn heb geleden;
wilde het ook niet schreeuwerig ieders laten weten!
Bescheiden, zie ik mijn kist niet staan bij de altaren!
Wil niet weten Kaarsen of bloemstukken bij altaren!

O herinneringen, horen ook meer bij lucht of water!
Wind blaast herinneringen als water naar het verlaten!
Mijn Liefste zal onze herinneringen niet achter laten!
Zie bij haar, haar lieve ogen, nooit de mijne verlaten!

Maar zij weet; zal nooit vragen naar vergulde altaren!
Wat zullen praten, over als dichter soms onbeschaamde!
Zullen het hebben over woorden die ik soms uitkraamde!
Vraag ook niet, zo veel bloemen, als bij die velen braven!
auteur.Adrie.28.3.2015

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 maart 2015

Burengerucht

Burengerucht.

Trek me even terug uit gedruis en burengerucht;
ja jammer: maar soms trek ik me verdrietig terug!
Zou moeten, maar sinds ik mijn bed niet meer deel;
vliegt verdriet nog heel vaak dan naar mijn keel!

Midden van niet velen, die mijn verdriet dan zien;
kunt zo'n rouwproces ook bijna met niemand delen!
Verveelt me, steeds bij plezier; klinkt het zelfde lied!
Lach later met muizen mee, om dat hoopje verdriet

Zie schaamtevol het verdriet in beider betraande ogen!
Ja buur we zagen; voelen en bezien je diepe verdriet!
Ja het liegt niet, het is echt veel werk voor de Logen.
Stil, ik wil niet dat de Logen mij zo verdrietig bezien! Auteur:Adrie.24.3.2.2012.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht

Archief