Op dit blog schrijf ik zowel persoonlijke “dagboek-notities” als commentaren, ernstig of luchtig, op uiteenlopende onderwerpen. De afbeeldingen zijn – tenzij anders vermeld – meestal geschilderd of op computer getekend door mijn echtgenote, waarbij haar 12 jaar academie-opleiding en workshops goed van pas komen. Tot eind 2008 toonde ze haar creaties trouwens op een eigen blog: https://blog.seniorennet.be/computeroma maar ze ziet meer in één gezamenlijk blog voor ons beiden.

Zondag 27 mei 2007

Oeps, baby vergeten!

(Hiernaast: een van de vele hobby’s van oma: haar kleinkinderen schminken)

   Een moeder vergat haar 5 maanden oude baby af te zetten bij de onthaalmoeder. Het kind bleef de hele dag achter in de bloedhete, gesloten auto van zijn mama en overleefde deze beproeving niet: het jongetje stierf na amper enkele uren aan oververhitting en uitdroging.

   Toen ik dit bericht vrijdag hoorde, was mijn eerste reactie: hoe is het in godsnaam mogelijk dat je zoiets kunt “vergeten”. Maar in de krant van gisteren las ik meer bijzonderheden over het drama, waardoor ik plotseling een veel genuanceerder beeld kreeg van het gedrag van deze “ontaarde” moeder. Zij leed onder een postnatale depressie en nam medicijnen. Goed mogelijk dus dat door de stress van het dagelijks ritueel (andere kinderen naar school brengen, baby afzetten enz.) ergens in haar hersenen een cruciaal schakeltje (“baby afzetten”) ontbrak, waardoor zij zich pas ’s avonds bewust werd van haar tragische vergetelheid, die haar ongetwijfeld voor de rest van haar leven zal blijven achtervolgen. Uiteraard zal het gerecht de zaak grondig onderzoeken, maar het zal mij niet verwonderen – en eigenlijk hoop ik het – dat de moeder van elke blaam gezuiverd wordt en de zaak geklasseerd zal worden als een tragisch ongeval.

   Ik heb nog een tweede reden, uit mijn eigen achtergrond nota bene, om begrip en zelfs mededogen te hebben met die “vergeetachtige” moeder. Jaren geleden op een maandagmorgen bracht ik mijn schoonmoeder, die de weekends vaak bij ons doorbracht, met mijn wagen terug naar haar home in Antwerpen (daarvoor moest ik enigszins afwijken van mijn gewone route naar mijn werk. Ik hield zielsveel van mijn schoonmama en ik denk ook vice versa, zonder dat we daarvoor veel woorden nodig hadden; ook letterlijk viel ze niet erg op: ze was erg klein van stuk en zat daarom liever op de achterbank (onzichtbaar in mijn achteruitkijkspiegel). Om een lang verhaal kort te maken: ik was haar compleet vergeten en al bijna op mijn werk aangekomen, toen ik achter mij plotseling een stemmetje hoorde – ze was van huis uit Franstalig - : “tu prends un autre chemin, hein?” Ik schrok me een bult (dacht immers dat ik alleen in de wagen zat) maar heb haar uiteraard alsnog op haar bestemming afgeleverd. Het voorval was dus niet meer dan een grappig incidentje (ik geloof dat ik er al eens een blogje aan heb gewijd) maar als dat braaf “bonne-maman”-ke niks gezegd had, had ze misschien de rest van de dag in mijn wagen opgesloten gezeten; ik moet er niet aan denken.

   Kortom: ik zou wel heel slecht geplaatst zijn om die “vergeetachtige” moeder iets te verwijten…

TOE(kom)MAATJE. “Wetenschappers” hebben aangetoond dat gewelddadige computerspelletjes agressiviteit in de hand werken. Andere “wetenschappers” hebben aangetoond dat gewelddadige computerspelletjes geen agressiviteit in de hand werken. LEVE DE “WETENSCHAP”!!

Geschreven door kommaneuker om 10:08 Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

bojako27 mei 2007 om 12:37

Beste Komma, alhoewel ik het ook vreselijk vind kan ik de vrouw ook begrijpen.
Soms zijn er dagen dat je jezelf gewoon voorbij loopt en je hersens slaan dan tilt.
Ook is er nog de gewenning aan een nieuwe baby. Ik herinner me dat ik met onze oudste naar het toenmalig Kinderheil moest en onze jongste pasgeboren baby meenam in de kinderwagen.
Ik was al twee straten ver op de terugweg naar huis toen ik plots besefte dat ik op't Kinderheil de kinderwagen én baby gewoon vergeten was. Ik voelde me daarna ook vreselijk schuldig.
Mijn goede vriendin, huismoeder, was op een woensdag ook eens gewoon vergeten haar kinderen af te halen van school.
Ze was compleet vergeten dat het maar een halve dag school was en ze realiseerde het zich pas toen ze telefoon kreeg van de directrice.
Ik hoop ook dat de rechter een milde straf zal uitspreken, want ik denk dat het verlies van haar baby de grootste straf is die er bestaat.
Ik mag er gewoon niet aan denken dat dertig jaar geleden iemand er met mijn baby vandoor was gegaan zoals nu onlangs de kleine Madeleine Mc Cann.
Lieve groetjes,

Reageer op dit bericht

Woensdag 23 mei 2007

Een V-1, wat is dat?

Hiernaast een foto uit onze jubileum-agenda (zie mijn blog 19.5) van “onze” tweeling Liesbeth en Sarah.

Toen Liesbeth (intussen 14 jr.) ons vanmiddag een van haar vele onaangekondigde bezoekjes bracht (“opa en oma, doen we nog eens samen een tafelspelletje?”) waren we juist de vandaag in Gazet Van Antwerpen verschenen laatste fotoreeks over “De Meir in Beeld” aan het bekijken. Een van die foto’s toont een fel gehavende Boerentoren nadat een Duitse V1-bom op 6 januari 1945 een kantoor van Wirtz op de vierde verdieping van de Toren had vernield. We zeiden Liesbeth dat in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog door die dood en vernieling zaaiende V-1 ‘s in Antwerpen duizenden doden en gewonden gevallen zijn. Ze keek alsof ze het in Keulen hoorde donderen: “Een V-1, wat is dat?”

We gaven uitleg maar eerst waren we wat verwonderd en eigenlijk wat ontgoocheld over haar “onwetendheid”, maar Liesbeth zei dat W.O.II pas later in de geschiedenislessen aan bod zou komen. Dan realiseerden we ons dat die periode, die we zelf als kind nog vrij bewust hebben meegemaakt, voor de huidige generatie kleinkinderen letterlijk en emotioneel “verleden tijd” is. Het is in elk geval te hopen dat zij ooit zullen beseffen hoe verschrikkelijk die oorlog is geweest, zoals onze huidige seniorengeneratie op haar beurt geleerd heeft hoe moordend de Groote (loopgraven)Oorlog van ’14-’18 was, ook al hebben we die niet zelf meegemaakt.

TOE(kom)MAATJE Julie (oudere zus van Liesbeth/Sarah) was onlangs jarig en dankte voor onze gift in “speciën”: “Opa, die centen komen goed van pas want ik wil een naaipot kopen!”. Ik zei: “da’s fijn, lieverd!”, hoewel ik in de verste verte niet begreep wat een “naaipot” wel zou kunnen zijn, temeer omdat ik mijn kleindochter nog nooit iets had zien doen dat ook maar iets te maken zou kunnen hebben met naaien of andere textielbewerkende bezigheden. Maar toen ze zei dat ze met “een naaipot” een massa liedjes zou kunnen opnemen en zelfs foto’s maken, viel mijn dinges: het ging over “een i-pod”, maar ja, op zijn Engels uitgesproken klinkt dat exact hetzelfde als “een naaipot”. Is dat nou de generatiekloof?...

Geschreven door kommaneuker om 21:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 19 mei 2007

Ons gouden feest

Ons gouden feest. Na de eerder banale “viering” op onze 50^ste trouwdag zelf (zie blog 7.5) had het echte familiefeest plaats op zondag 13.5. Behalve onze kinderen en partners en de kleinkinderen waren ook mijn drie zussen met partners rond 14 uur op post in het gezellig zaaltje van ons parochiecentrum, dat sfeervol was aangekleed door onze kinderen, die ook hadden gezorgd (op onze kosten…) voor de natjes en de droogjes. Het enige waar wij zelf voor “mochten” zorgen, was het bestellen van een traiteur voor ’s avonds.

   Toen ik in de voorafgaande dagen voorzichtig probeerde te informeren of de kinderen aan alles hadden gedacht, kreeg ik liefdevol maar kordaat als antwoord: “Pa, bemoei u er niet mee!” en dat stelde me gerust. En inderdaad, ze hadden alles perfect georganiseerd, inclusief de nodige animatie, zoals een swingend lied met 10 strofen waarin onze hobby’s en hebbelijkheden uitgebreid werden bezongen. Een van die strofen zinspeelde op mijn (volgens mijn kinderen verkeerde…) keuze voor een zgn. “goedkope” 2 uur-ADSL-Time Internetverbinding en Chris’ droom van een eigen blog voor haar computertekeningen:

      Onze oma wil zelf haar blog
      maar na 2 uur internet dan wil ze nog
      want ze tekent er op los
      dus is ons vader dik de KLOS!!

   Mijn zussen wilden niet achterblijven en flansten ter plekke ook een lied in mekaar en ook onze kunstzinnige kleinkinderen deden hun duit in het zakje.

   De sfeer bleef de hele middag zo supergezellig, dat de 2 schepenen die ons namens het stadsbestuur de gebruikelijke ets voor jubilerende koppels kwamen overhandigen, zich duidelijk op hun gemak voelden en meer dan een uur bleven “plakken”! Ze lazen ook nog een (standaard)“felicitatie” voor van de koning (ook dat schijnt erbij te horen); ik heb de vorst nog willen bellen om te bedanken, maar hij had zijn nummer niet vermeld…

   En dan de cadeaus waarmee we werden overladen. 2 kaarten voor het Cirque du Soleil, een mooi ingelijste en geïllustreerde versie van het voormelde 10-strofengedicht, een hotelbon voor een nachtje met ontbijt (keuze uit 43 interessante locaties in 5 landen), een prachtig boek, tekeningen van de kleinkinderen, en een professioneel ingebonden agenda-2008 met tal van foto’s uit ons familiealbum. Die agenda bevat (zoals vaak gebruikelijk) op de eerste blz. enkele belangrijke “personalia”, voor als de eigenaar(s) iets zou overkomen; die gegevens waren al “ingevuld”, lees maar mee (enkele vertrouwelijke identiteitsgegevens heb ik weggelaten):

Naam: opa en oma xxxxxxxxxxxxx
Adres: xxxxxxxxxxxxxxx
Telefoon: dat kan nog wel…: xxxxxxxxxxxxxx
GSM: dat heeft niet veel zin… onze pa heeft die toch nooit bij…
Fax: een watte????… doe ons pa da nie aan…
E-mail: daar loopt ons vader ook al nie mee te koop…
Bloedgroep: de goedkoopste?
Medicatie: opa: een graanjeneverke oma: nen nescafé
Allergieën: elkaars niesbuien
Andere: te fit voor hun leeftijd: dringende ontkalking nodig
Wie contacteren in noodgevallen: een goei verzekering als ons moeder weer in ’t buitenland zit! - Telefoon / GSM: xxxxxxxx of dichtstbijzijnde uitvaartmaatschappij…

TOE(kom)MAATJE. Volgens de christelijke Bijbel is 666 het Getal van het Beest. Vandaar dat sommige mensen voor dat getal een panische angst hebben; die angst noemt men (even diep ademen!) een hexakosioihexekontahexafobie. (ik heb het woord gekopieerd/geplakt uit “Taalpost”, dus schiet niet op deze pianist wegens evt. spelfouten …)

Geschreven door kommaneuker om 21:52 4 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 16 mei 2007

van lijden tot tetten

   In een van mijn eerstvolgende blogs krijgt u een kijkje in mijn dagboekverslag over de gedenkwaardige viering (vorige zondag) van ons gouden huwelijksjubileum. Op de foto hiernaast alvast een voorproefje: temidden van haar eigen kunstwerkjes aan de wanden van ons parochiale cafetaria geniet Chris met volle teugen van het gitaarspel van een van onze kunstzinnige kleinkinderen.

   En nu “het” onderwerp van vandaag: van lijden naar tetten. Een spelletje tafeltennis op onze clubavond van gisteren leidde na afloop van de partij tot de niet bepaald originele opmerking dat als een van beide partijen “leidt”, de andere ipso facto “lijdt”. Iemand had over dat laatste woord een spellingkundig probleem, dat hij voorlegde aan (wat dacht u?!…) Kommaneuker. Is de term nu “lange ij”, “gestipte ij” of nog wat anders? Ik vind zoiets totaal onbelangrijk en vroeg me af wie nu eigenlijk die bijnaam Kommaneuker het meest verdiende, de vragensteller of ik.

   We vervolgden het “gesprek” in het clubcafetaria met een pint in de hand en zo daalde het peil van de discussie letterlijk tot op “toogniveau”, waarbij de oorspronkelijke vraag allang niet meer van belang was. Steeds meer andere ij-woorden werden zonder duidelijke bedoeling “in de groep gegooid” zoals ‘tijd’, ‘bijwijlen’ enz. enz. En ook: “Op tijd”, in onze regio zegt men ook wel “In tijds”, soms uitgesproken als “In Tets”.

   Let nu goed op. Als gevolg van het hoogstaande intellectueel niveau van onze linguïstische studie waren we nu dus aanbeland bij het woord “Tets”. Was dat nu een meervoud van ‘Tet’, anders gezegd: als ‘Bij tijds” ook “In Tijds” of “In Tets” kan zijn, en “Tets” het meervoud van “Tet” is, naast “Tetten”, dan kan je dus voortaan in plaats van “Op Tijd” net zo goed zeggen: “In Tetten”. Jongens jongens jongens, wat een mens al niet moet doen om een blogje te kunnen vullen.

TOE(kom)MAATJE. Oeps, foutje! In mijn parochiekerk hangt sinds pakweg 40 jaar een glasraam waarop Johannes Christus doopt. Het was me al eens eerder opgevallen dat hij dat doet met zijn linkerhand; niks aan de ‘hand’ natuurlijk, de apostelen waren nu eenmaal nogal ‘linkse’ rakkers, dus so what. Maar toen ik onlangs het kunstwerk van wat dichterbij bekeek, zag ik de bekende letters I.H.S. in spiegelbeeld! Kortom: het glasraam was destijds gewoon binnenstebuiten gemonteerd zonder dat ook maar iemand het had opgemerkt. Ik zal maar niet vragen om de fout te herstellen: voor we het weten hangen ze het ondersteboven en duurt het weer 40 jaar voordat een of andere kommaneuker het opmerkt.

Geschreven door kommaneuker om 21:34 Reageer op dit bericht

Zondag 13 mei 2007

Kunstboek voor 20 cent?

Chris en ik hebben (gelukkig) heel wat gelijklopende belangstellingen en hobby’s maar (gelukkig!) ook een paar gebieden die we verschillend euh… “benaderen”. Een daarvan is het (niet) bewaren van spullen die we al een tijd niet meer gebruiken. Ik heb de neiging om niet (meer) gebruikte zaken te bewaren: je kan nooit weten… Chris is daar radicaal tegen: haar principe is: wat je niet meer gebruikt, geef het weg aan iemand die er nog wel iets mee kan doen, of geef het anders mee met de vuilnisman maar laat het geen jaren liggen totdat je niet eens meer weet dat je het nog hebt. En vermits ce que femme veut, Dieu veut, trekken we af en toe met een stel plastic zakken, gevuld met nog goed draagbare kleding, naar de plaatselijke kringloopwinkel, waar men ze dankbaar aanneemt.

Sinds enkele weken zit die winkel in een ruimer pand, met alle comfort van dien, inclusief een ruime keuze van de meest uiteenlopende artikelen. Omdat we beiden liefhebber zijn van boeken over kunst, cultuur en natuur, viel ons oog op een afdeling boeken en meer bepaald een prachtig geïllustreerd Artis-Historiaboek over het Himalaya-gebied, waar Chris twee keer een exploratietocht heeft meegemaakt; heel wat foto’s riepen bij haar herinneringen wakker. Lang hoefde ze niet na te denken. Het boek was in prima staat en zoals alle boeken van de afdeling (inclusief hele nog ingepakte encyclopedieën!) stond het boek te koop voor … 0,10 € per cm.dikte. Aan de kassa werd de dikte van de Himalaya nog eens naar beneden afgerond en zo betaalden we 0,20 € voor een prachtig boek met 80 foto’s. Omdat we bijna beschaamd waren om het daarbij te laten, kocht Chris ook nog een hippe “bloes” (het had een andere naam maar daar ken ik niks van) en zo gingen we buiten na de totale som van … 1,70 € neergeteld te hebben.

TOE(kom)MAATJE. Het zal zeker dertig of veertig jaar geleden zijn dat ik geamuseerd stond te kijken naar de aanduidingen op enkele muziekstandaards in de orkestklas van onze plaatselijke muziekschool, met de hand “geschilderd” door een brave maar niet erg deskundige ziel: “Celo” (die pupiter zal wel voor de “cello” bedoeld geweest zijn), “KlarEnet” (!!) en “Tromet”; die laatste vermelding was echter “verbeterd” door een andere expert: de M was doorgehaald en vervangen door een P, wat het “eindresultaat” bracht op “Tropet”!! Maar nu het vervolg van het verhaal: die oude (letterlijk “ijzer”sterke maar loodzware) lessenaars zijn allang uit de muziekschool verdwenen maar blijkbaar nooit op het stort geraakt: wie schetst mijn verbazing toen ik ze gisteren opnieuw tegenkwam in een klas van de Vrije (muziek)Ateliers van Sint-Niklaas: na zoveel jaren stonden Celo, Klarenet en Tromet/Tropet nog steeds broederlijk naast elkaar!

Geschreven door kommaneuker om 13:22 2 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 7 mei 2007

50 jaar getrouwd.

Hiernaast een van onze trouwfoto’s: Chris in een zelfgemaakte trouwjurk, ik in een euh… zelfgehuurd kostuum. Inderdaad: op 7 mei 1957, vandaag dus precies 50 jaar geleden, stapten wij in Ekeren in het huwelijksbootje en ik durf oprecht te zeggen dat ik nog steeds verliefd ben op dezelfde vrouw (ik hoop wel dat ze daar nooit achter komt want dan zwaait er wat!, grapje…)
   Omdat een maandag nu niet echt een dag is om uitbundig te feesten, hebben we met onze familieleden een meer geschikte dag afgesproken, en van vandaag een gewone dag willen maken. Dat is niet helemaal “gelukt”, want we mochten toch enkele lijfelijke, telefonische en schriftelijke felicitaties in ontvangst nemen. Een originele (?) “wens” die regelmatig terugkwam: “Nog 50 erbij hé!” Mens, bespaar me dat: dan zouden we ons moeten laten invriezen en da’s me veel te koud!
   Maar voor de rest was deze maandag er een zoals al onze maandagen. Vanmiddag zijn we dus gewoon gaan tafeltennissen. Hoewel “gewoon” toch ook weer niet helemaal klopt: om onze 50^ste trouwdag toch een klein beetje luister bij te zetten trakteerden we na afloop de twintig overige aanwezige clubleden op een “tournée générale”, terwijl intussen het album met onze trouwfoto’s circuleerde zodat de nieuwsgierigen konden zien hoeveel jonger we toen waren (of beter: “hoe veel ouder we nu zijn…”). En natuurlijk lag het (al dan niet oprecht gemeende) commentaar voor de hand: “amai, wat waren jullie een schoon koppel”.
   Het toeval wil dat we precies tien jaar geleden, op 7.5.1997 dus, in diezelfde pingpongzaal ons 40-jarig huwelijk op een al even (on)gewone manier “vierden”, nl. met het opkuisen van de zaal (daarvoor zaten we toen in een soort beurtrol van vrijwilligers; tegenwoordig gebeurt het door een professionele kuisploeg).

TOE(kom)MAATJE. “”Men neme vier niet al te snuggere koppels, een dozijn vrijgezelle dames in verregaande staat van ontkleding, en evenveel mannelijke singles in zwembroek. Voeg een paar liter alcohol toe, goed mixen, et voilà: ‘Temptation Island’ is klaar.”” (Ik wou dat ik ook zo kon schrijven als cursiefjesschrijver Tom De Smet in GVA van 7 mei 2007)

Geschreven door kommaneuker om 20:55 4 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 5 mei 2007

Tweeling

Op 4 mei 1993 beviel onze dochter van een gezonde ééneiige tweeling; de meiden werden vrijdag dus veertien jaar, al zou je dat niet zeggen (zie foto hiernaast). Zoals het een “echte” tweeling betaamt, lijken ze vanaf hun geboorte erg op elkaar. Zelfs mama Ann moest op de polsbandjes kijken om te weten wie wie was. Maar reeds op dag 2 maakte Liesbeth “het verschil” door zich een flinke krab op haar voorhoofdje toe te dienen. Oef, probleem opgelost: mét krab = Liesbeth, zonder krab = Sarah. Maar die truc hield niet lang stand: de zusterlijke solidariteit ging zó ver dat weer een dag later ook Sarah zich “verminkte” met een bijna identieke krab op dezelfde plaats!

   Na 14 jaar is er van die beschadigingen niks meer te zien en moeten we ons met andere criteria behelpen om de verschillen te zien. Zo proberen de twee sinds enige tijd beter op hun lijn te letten en dat lukt bij de een beter dan bij de ander. Sarah houdt het nogal goed vol en weegt enkele kilo’s minder dan Liesbeth; maar een tijdje geleden was het precies omgekeerd. Enfin, ik weet het ook niet meer, voor opa wordt het echt te moeilijk om bij te houden.

   Een ander (eigenaardig) kenmerk dat de twee van elkaar onderscheidt, is hun verschillende uitspraak van de letter “r”: bij de een is dat een zgn. huig-r, de ander spreekt met een tong-r. Ik vind dit wel een boeiend aspect want van een ééneiige meerling zou je op dat terrein geen verschil verwachten. Overigens heb je ook aan dat verschil niet veel zolang ze hun mond niet open doen…. Ook qua hobby’s zijn er wel enkele opvallende verschillen; zo is Liesbeth een enthousiast lid van onze tafeltennisclub, terwijl haar zus niks voelt voor pingpong.

   Om een lang verhaal kort te maken: vaak is gewoon gokken nog het verstandigst. En als mijn gok verkeerd is, lig ik daar niet (meer) van wakker: zelfs onze schoonzoon vergist zich nog af en toe in de identiteit van zijn dochters.

TOE(kom)MAATJE. “Schudden met de wereld voor gebruik”. Precies zo staat het op het fles-etiket van een der fruitsapsmaken van wereldwinkel OXFAM. Eerst dacht ik dat die 3 cursieve woorden er per vergissing ingeslopen en onopgemerkt gebleven waren. Maar toen ik de naam van het fruitsap zag staan: WORLDSHAKE, viel mijn dinges. Of toch weer niet, want Franstaligen hoeven dan weer niet met de wereld te schudden: zij moeten alleen maar “secouer avant usage”

Geschreven door kommaneuker om 21:58 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 2 mei 2007

Hooikoorts-tip en andere blabla.

Als hooikoortslijder heb ik alvast één van de oorzaken vrij goed onder controle, via een eenvoudige en gezonde truc. Als ik tijdens het “hoogseizoen” een verdachte plek nader (een hooikoortslijder heeft daar meestal een goeie euh… neus voor) dan pak ik direct mijn zakdoek en hou die als een filter voor neus en mond tot ik die vervelende zone voorbij ben. Je blijft normaal kunnen ademen maar stuifmeel, pollen e.d. worden grotendeels tegengehouden. Natuurlijk een beetje lastig maar ik heb het er verdomd graag voor over.

Een van de meest sportieve leden van onze tafeltennisclub, een sympathieke zeer eenvoudige jongen van in de twintig, kwam ons zo fier als een gieter vertellen dat hij had meegelopen voor de “Antwerp Ten Miles”. We feliciteerden hem en daar zou het bij gebleven zijn als hij ons niet toevallig “zijn” tijd had gezegd. Daardoor konden we André (niet zijn echte naam) in de krant van de volgende dag gemakkelijk terugvinden tussen de duizenden deelnemers, gerangschikt volgens hun tijden. We bewaarden de krant en gaven hem die bij onze eerstvolgende ontmoeting op de club. Hij was zo gelukkig als een kind en dankbaar om onze “geste”. Het zou me niet verbazen als die bladzijde uit de krant intussen boven zijn bed hangt.

Schrijver Tom Lanoye (op de Hollandse radio had een nieuwslezer het over Tom “Lanooje”, maar dat terzijde) heeft een Antwerps eredoctoraat gekregen. Volgens GVA veegde hij in zijn omstreden dankwoord de vloer aan met sommige gevestigde waarden in de academische wereld. Toms originaliteit verbaast me niks. Ik herinner me dat hij in zijn collegetijd als klasgenoot en vriendje van mijn oudste zoon bij ons thuis eens wafels kwam eten en niks leuker vond dan de bloemsuiker in het rond te blazen…

TOE(kom)MAATJE. Ik heb in een van mijn blogs ooit de draak gestoken met de krampachtige pogingen van sommige mensen om mensen met een handicap vooral geen “gehandicapten” meer te noemen: eerst waren het mindervaliden, dan werden het andersvaliden, in Zuid-Afrika spreekt men zelfs van “mensen met een bijzondere uitdaging” (!). De laatste nieuwe vondst (in elk geval kende ik die nog niet) stond vorige week in ‘Kerk & Leven’: “mensen met een functiebeperking”… Benieuwd wat ze allemaal nog uitvinden om sommige dingen niet bij hun naam te moeten noemen

Geschreven door kommaneuker om 16:31 4 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 29 april 2007

De blote organist

  Mijn parochiepastoor staat erom bekend dat hij een onbegrensd vertrouwen heeft in zijn medewerkers, onder wie Kommaneuker (als weekendorganist). We zeggen wel eens dat je maar twee woorden nodig hebt om van onze pastoor iets te “mogen”, nl. “Mag ik…”; zonder de rest van de vraag af te wachten, heeft hij zijn antwoord al klaar: “Ja ’t is goed, doe maar!” (ik geef toe: ’t is lichtjes overdreven, maar de strekking klopt wel).

   Toen ik vanochtend poedelnaakt uit de douche stapte, zei ik tegen Chris: “als ik straks nu eens in deze outfit achter het orgel ging zitten?” - Chris: “Je zou niet ver geraken!” - Ik: “och, daar ben ik nog niet zo zeker van; van de pastoor zal ik al zeker mogen, ik moet hem alleen maar vragen: “Mag ik … “ en hij zal onmiddellijk zeggen: “’t is goed, doe maar!”…

   Ik heb toch maar mijn sokken aangetrokken. En nog het een en ander… En niemand heeft opgemerkt dat de organist onder zijn kleren in zijn blote flikker zat. En de organist zelf? Die loerde af en toe eens naar al die andere aangeklede bloteriken in de kerk.

TOE(kom)MAATJE. In het VRT-Radionieuws van 22 uur op 26.4 was het belangrijkste nieuws (volgens de nieuwslezer) de stand van zaken rond de never ending story van de overname-perikelen rond enkele banken. Het tweede “belangrijkste” (?) item ging over onvolledige beleggingsadviezen. Minder belangrijk – vermits pas als 3^de punt vermeld - vond de journalist van dienst een treinongeluk(je?!) dat om 19 uur had plaatsgevonden in Izegem, waarbij immers geen doden gevallen waren, alleen maar een stuk of 50 gewonden, waaronder slechts 3 ernstig. ---- Van dat soort “journalistiek” krijg ik iets. Die man was duidelijk niet “bij de pinken”, misschien eerder “bij de pinten”?…

Geschreven door kommaneuker om 20:57 2 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 25 april 2007

Zo moeder, zo (klein)dochter

  Toen onze dochter nog een verlegen 8-jarige was, zijn Chris en ik er met enige zachte dwang in geslaagd, haar naar de muziekschool te krijgen omdat we dachten dat het haar eigenlijk wel zou liggen. Het bleek al vlug een goeie gok want ze vond het heel leuk, maakte er direct vriendinnen, sloot aan bij een koor (hoewel wij ze ook daarvoor nog even moesten pushen), en is later zelfs “professioneel gegaan” na een eerste prijs notenleer op het Antwerps Conservatorium.

   Nu een sprong in de tijd. Intussen heeft Ann zelf vier tieners en ook haar dochter Julie was (zoals destijds haar mama) weer te verlegen om bij een koor aan te sluiten, hoewel ze graag zong. In eerste instantie hielp hier geen zachte dwang (“nee mama, ik heb geen zin, ik ken daar niemand”), totdat we in een TV-uitzending met Vlaamse kinderkoren een van Julie’s vriendinnen herkenden. Toen we haar dat vertelden, ging ze overstag en zou het dan toch maar proberen en naar een repetitie van het betreffende koor gaan. ’s Anderendaags stormde ze bij ons binnen en riep enthousiast: “Opa, Oma, IK HEB EEN NIEUWE HOBBY!!”.

   Volgende episode. Mama Ann zingt intussen alweer jaren mee in een Gents semi-professioneel kamerkoor en had voorbije zondagmiddag een belangrijke repetitie. Het toeval wilde dat ook dochter Julie die dag met haar koor in Kontich moest optreden voor het “Korenfestival Vlaanderen”. Ze kwam ons dat vertellen en zei: “Mama wou wel komen luisteren maar ze moet zelf in Gent zingen, en papa kan ook niet”. Ik stond op het punt te zeggen: “Och, da’s jammer”, maar Chris voelde direct aan (vrouwelijke intuïtie?) wat Julie hoopte maar niet vlakaf durfde te vragen. Dus zei oma: “Zou je graag willen dat opa en ik komen luisteren?” – Julie keek wat schuchter maar haar stralende glimlach sprak boekdelen: “Ja eigenlijk zou ik dat wel leuk vinden”. En zo zaten wij die warme zonnige middag niet in onze tuin maar in de St.-Martinuskerk van Kontich en dat was zeker zo leuk.

TOE(kom)MAATJE. Onlangs vond ik ergens een leuk rijm-raadseltje waarmee ik mijn kleinkinderen dacht te kunnen verrassen. Niet dus. Ik nam de eerste de beste gelegenheid te baat om ze erin te laten lopen en zei: “Ork, ork, ork, soep eet je met een …. ???”. Maar onder groot jolijt klonk onmiddellijk als uit één mond het (onverwachte maar juiste) antwoord: “een LEPEL!!” Ze kenden de “mop” dus al en Opa zal voortaan toch wat voorzichtiger moeten zijn alvorens een kuil te graven voor een ander…

Geschreven door kommaneuker om 16:37 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 22 april 2007

TAMTAM over TOM-TOM

   Ik heb nog nooit iemand ontmoet die zichzelf een slechte chauffeur noemt. Ik rij trouwens ook fantastisch goed. Wat ik bijvoorbeeld heel goed kan, is “verkeerd rijden”: mijn oriëntatievermogen is te vergelijken met dat van een natte zeemvel. Gelukkig rij ik sinds mijn pensioen niet veel meer, maar vorige zondag was het weer raak. Ik moest naar Eksaarde en wist nog van een vorige keer dat ik vanuit Sint-Niklaas zeker niet via Daknam mocht rijden. En dus verdwaalde ik op zeker ogenblik op een veldweg in … Daknam.

   Mijn vrouw begon voor de zoveelste keer te pleiten voor een TomTom            -systeem: een lieve damesstem zorgt ervoor dat je dan niet meer verkeerd kan rijden! Ik ben daar niet zo zeker van en probeerde Chris ervan te overtuigen dat zo’n ding (ik bedoel niet madam TomTom maar haar stem) wel interessant kan zijn voor wie dikwijls op de baan is, maar een te duur speelgoed voor mensen die – zoals wij – maar af en toe eens met de wagen ergens naartoe moeten. Maar toen ze gisteren las dat Aldi vanaf woensdag a.s. zo’n GPS-toestel in de aanbieding heeft, begon ze er weer over.

   Ik probeer echter voorlopig de boot af te houden en ben er trouwens van overtuigd dat ik met zo’n geval in mijn wagen die GPS-madam binnen de kortste keren zo tot wanhoop breng dat ze mij begint uit te kafferen als ik haar instructies verkeerd begrijp. Ik hoor ze al roepen: “Ga toch terug onnozelaar, da’s verdomme al de derde keer dat ge diezelfde straat voorbijrijdt, moet ik er soms een tekeningske bij maken?, doe godv… toch wat ik zeg, eigenwijze kluns!”.

   Naar het schijnt, bestaan zulke originele varianten echter nog niet; mocht het ooit zo ver komen, misschien dat ik dan toch nog een TomTom aanschaf, want eigenlijk zou ik het wel leuk vinden om op die manier uitgescholden te worden door een lieftallige damesstem.

TOE(kom)MAATJE. Een geestesgestoorde Amerikaanse student, die blijkbaar kans had gezien het geldende wapenverbod op zijn univ te omzeilen, schoot meer dan dertig mensen dood. Je zou denken dat ze in de VS na dit zoveelste schooldrama eindelijk iets zouden gaan doen aan de bijna vrije verkoop van wapens. Niet dus. Integendeel: wapenlobbyisten betogen dat “als andere studenten ook bewapend waren geweest, zij de schutter hadden kunnen uitschakelen” (GVA 18.4). Ik zal wel te dom zijn om dat “argument” te begrijpen, maar misschien was het toch maar beter geweest als die schutter gewoon nooit een wapen had kunnen aanschaffen…

Geschreven door kommaneuker om 19:23 3 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 18 april 2007

Mijn zon-dagboek

(Hiernaast: onze jarige dochter met haar gezinnetje)

   Zondag weer een van de bekende georganiseerde bewegwijzerde ‘Marching.be’-wandelingen gemaakt, deze keer in de mooie streek van Lokeren-Eksaarde, waar we kozen voor de 13,2 km.-afstand. Eerst wel een flinke zoektocht naar de startplaats gemaakt (verkeerd rijden is een van mijn specialiteiten…) maar gelukkig niet al te ver daarvandaan kunnen parkeren. Om 10 uur gestart, onderweg twee keer een controlestempel (verzekering), drankske op het zonovergoten terras van zwembad Lokeren en om 12.40 uur weer terug aan de startplaats, dus blijkbaar hebben we goed doorgestapt. Thuisgekomen het zweet afgespoeld onder een heerlijke douche.

   Dan wat gecomputerd, in afwachting van onze dochter, die met haar gezin bij ons zou komen eten; ze was jarig en dit (door Chris extra verzorgd) vretentje was ons cadeau voor haar. Het zootje arriveerde zéér ruim op tijd (zoals meestal: ze zijn graag bij opa en oma) en de kinderen amuseerden zich als “voorbereiding” met een tafelspelletje.

   Schoonzoonlief wilde geen aperitief (was nog herstellend van een kater na “uitspattingen” van zaterdag met vrienden…) maar (klein)zoon Erik (16) vroeg en kreeg toestemming van zijn mama om samen met opa een Hasselts witteke te proeven; hij vond het (gelukkig!) niet lekker (opa des te meer) en schakelde over op iets onschuldigs.

   We aten buiten onder de parasol (waarvan u nog net een stukje kunt zien op de foto, mocht u dat belangrijk vinden…). Oma Chris, die niet alleen schildert (en zo) maar ook gastronomisch graag en creatief bezig is, mocht zoals verwacht de nodige felicitaties in ontvangst nemen voor haar kookkunst. De afwas werd een spontane collectieve actie door de vier kleinkinderen, die best nog eens een “manuele” afwas wilden beleven (thuis hebben ze een afwasmachine!)

   TOE(kom)MAATJE. Buiten de “Zaventem-stakers” zelf (tevreden over de enorme impact van hun actie) waren er maar weinig mensen die de onaangekondigde staking goedkeurden. Een van die zeldzame uitzonderingen vereerde mij met een reactie op mijn blog van 14.4 en toonde duidelijk begrip voor de actie. Ik dus niet: ik blijf erbij dat de ontevreden werknemers de broodnodige sympathie en de solidariteit van de reizigers hadden kunnen krijgen door klantvriendelijke acties; door hun actie “Toeristen Pesten” hebben ze nu precies het tegendeel bereikt en ook ons nationaal imago in het buitenland weer eens flink beschadigd.

Geschreven door kommaneuker om 11:33 4 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 14 april 2007

(hiernaast een computertekening van Chris, geïnspireerd op haar bezoek aan een boeddhistentempel tijdens een exploratiereis in India in 2004)

   Hoe gebrekkig een democratie ook moge zijn (“maar alle andere vormen zijn nog slechter”, zei Churchill ooit), een positieve verworvenheid is zeker het stakingsrecht als laatste redmiddel om scheve toestanden recht te krijgen. Maar bij de wilde staking van gisteren op Zaventem staat mijn verstand stil.

   Wegens problemen die duidelijk niet van vandaag of gisteren dateerden, besloten tweehonderd ontevreden veiligheids- en brandweermensen gebruik (misbruik?) te maken van hun machtspositie door zonder voorafgaande aanzegging en uitgerekend op de laatste dag van de Paasvakantie heel Zaventem plat te leggen. Een spelletje “Toeristje Pesten” dus, want naar schatting 40.000 onschuldige reizigers zagen zo hun vakantie geheel of gedeeltelijk bedorven, duizenden mensen waaronder ouderen, gehandicapten, kinderen… zaten (of stonden!) urenlang opeengepakt in de hallen van de luchthaven. De economische schade voor Zaventem loopt in de miljoenen, om van ons imago in het buitenland nog maar te zwijgen.

   Als ik met mijn boodschappenkarretje ongewild iemand hinder, zeg ik ‘sorry’; uit de interviews met de stakers kreeg ik niet direct de indruk dat ze veel medelijden hadden met die tienduizenden onschuldige gijzelaars. Het leek er integendeel op dat ze eerder tevreden waren over de enorme ravage die hun actie teweeg had gebracht.

TOE(kom)MAATJE. “Hallo en dank je voor uw bericht. Verontschuldigen ons Nederlands voor onze slechte. Jullie moeten tandglazuur zal deze wij jullie het antwoord in Duitse niet begrijpen, Engelstalige, Fransen, Italiaan, Spaans of Portugees wel eens ook niet schrijft. Uw afrekenen arriveert. Dank je. Prachtige groetjes”.
   (aldus het antwoord dat iemand kreeg die via eBay in Duitsland een eenwielerfiets had besteld. Om te begrijpen hoe het woord 'tandglazuur' in deze geheimzinnige boodschap terechtgekomen is, moet u weten dat het Duitse woord daarvoor 'Zahnschmelz' is, dat ook 'email' betekent. Een vertaalcomputer maakt kennelijk geen onderscheid tussen 'email' en 'e-mail', en zo kan 'e-mail' uiteindelijk 'tandglazuur' worden. (uit: Taalpost)

Geschreven door kommaneuker om 16:44 3 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 11 april 2007

Homo's zijn (ab)normaal!

(hiernaast nog een andere hobby van oma: haar kleinkinderen schminken)
Holebi’s hebben gelijk dat ze zich beledigd voelen door de discriminerende uitspraken van de Naamse bisschop Léonard, die homoseksualiteit “abnormaal” noemde. Anderzijds hadden ze dan weer ongelijk door hun eenzijdige benadering van die bisschoppelijke uitspraak: ze zaaien op hun beurt verwarring door te doen alsof Léonard het officiële standpunt van de kerk weergeeft. Waarom zwijgen ze over de veel genuanceerdere, meer “christelijke” commentaar van kardinaal Danneels (toch altijd nog een trapje hoger in de kerkelijke hiërarchie dan een bisschop!), waarin hij herinnerde aan de absolute voorrang van het menselijk geweten boven evt. kerkelijke wetten.

Overigens is er iets merkwaardigs aan de hand met het woord “abnormaal”. Die term kan immers ook de (gevoelsneutrale!) betekenis hebben van: “afwijkend van wat het meest voorkomt”. Zo zal niemand er iets achter zoeken als we zeggen dat maart “abnormaal” warm was, of dat iemand “abnormaal” groot of klein is. In die zin is dus ook homoseksualiteit “abnormaal” omdat de meeste mensen het nu eenmaal NIET zijn. Het verbaast me een beetje dat ik deze benadering nergens ben tegengekomen. Maar nogmaals: gelet op de gevoeligheid van het woord “abnormaliteit” in de context van menselijke seksualiteit, had Léonard m.i. zich beter anders uitgedrukt, of misschien nog beter: gezwegen!

TOE(kom)MAATJE. 5 april was weer een van die talrijke nutteloze “dagen van …”; deze keer ging het om “hoffelijkheid in het verkeer”. Laat me niet lachen, zeg. Hoffelijke mensen hebben zo’n speciale dag immers niet nodig en wegpiraten zullen zich er toch niet aan storen. Anders gezegd: het klinkt leuk maar om het verkeer veiliger te maken zijn er betere methodes dan een zoveelste overbodige “dag van…”.

Geschreven door kommaneuker om 16:08 3 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 8 april 2007

Allez votre corridor!

Allez votre corridor! Ik herinner me de flauwe taalgrappen die we in mijn collegetijd (zo’n halve eeuw geleden) maakten in de Franse les. We “vertaalden” gewone Nederlandse uitdrukkingen zoals b.v. “ga uw gang” of “ik ben weg” letterlijk naar het Frans (je suis chemin, hahaha!), goed wetend dat je je in een echt gesprek met een Fransman met zulke vondsten compleet belachelijk zou maken: in elk geval zou die daar geen touw aan vast hebben kunnen knopen. Daarom halen we het niet in ons hoofd om zulke onzin in alle ernst tegenover een Franstalige uit te kramen; het blijft een onschuldig taalspelletje “onder ons”: voor de lol met Franse woorden Nederlands spreken.

   Jaren later tijdens een gewoon zakelijk gesprek met een Nederlandse relatie begon ik echter te ontdekken dat wij in Vlaanderen regelmatig in alle ernst (dus niet meer als spelletje!) precies hetzelfde doen maar dan in omgekeerde richting: we gebruiken Nederlandse (of Nederlands klinkende) woorden maar eigenlijk zijn we zonder het te beseffen in het Frans bezig! Toen ik tijdens dat onderhoud ik het woord “zakencijfer” liet vallen, snapte die Hollander niet waarover ik het had! En ik snapte natuurlijk niet waarom hij het niet snapte! Pas na enige uitleg begreep hij wat ik bedoelde en hij zei: “O, je bedoelt ‘omzet’. Na enig gesnuffel in woordenboeken vond ik de verklaring van ons misverstand: onder invloed van het Franse “chiffre d’affaires” zijn we dat in Vlaanderen letterlijk gaan vertalen als “zakencijfer”.

   Ik herinner me niet meer of mijn belangstelling voor onze taal met dat “incidentje” begonnen is, maar in elk geval probeer ik dergelijke zgn. “gallicismen” toch zoveel mogelijk te vermijden, zonder me al te veel te ergeren aan de talloze “gevallen” die ik dagelijks tegenkom. Maar soms moet ik me wel eens inhouden om niet kwaad te worden. Op de eerste blz. van de GVA van 4 april lees ik in koeien van letters de volgende kop: “GEMEENTE MOET EIGENAAR VERKAVELING 7 MILJOEN EURO”. Dat lijkt Nederlands maar Is het niet: het is (letterlijk vertaald) Frans: “La commune doit au propriétaire 7 Mln”. In onze taal is dat “moet betalen”.

   En zo blijven we dagelijks hardnekkig Frans praten zonder het te beseffen: we “verwachten ons aan…”, hebben het over “inrichtende machten”, onze premier “noemt” Verhofstadt, we drinken een “tas” koffie en ga zo maar door.

TOE(kom)MAATJE In GVA van gisteren 7.4 klagen mensen over een slechte ervaring met Brussels Airlines; ze beweren dat het vroeger bij SABENA allemaal veel beter was. Tiens, waar kwam destijds dan het verhaaltje vandaan dat S.A.B.E.N.A. de afkorting was van “Such A Bloody Experience, Never Again!” ?

In de VOLGENDE KOMMA (woensdag a.s.?) zou ik mijn ongezouten mening eens kwijt willen over de uitspraak van de Naamse bisschop Léonard, dat homoseksualiteit “abnormaal” is. Tot dan!

Geschreven door kommaneuker om 21:16 3 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 4 april 2007

Graag 'n boete aub!

   Op 1 april – helaas geen grap - werd ik in Bredene-aan-Zee beboet met 25 euro “wegens het niet plaatsen van een parkeerschijf in een blauwe zone”. Om precies te zijn: ik had geparkeerd om 11.45 u en zorgde er uiteraard voor, binnen de maximum toegelaten tijd van een uur (zie foto) terug te zijn. Maar omdat ik de (nieuwe?) afbeelding van een “parkeerschijf” op het bord niet kende (van op afstand lijkt het meer op een letter M), was ik me niet bewust van een schijfverplichting en veronderstelde dus dat Bredene voor een andere wijze van controleren had gekozen, b.v. om het uur de plaatnummers noteren; twee keer na elkaar dezelfde plaat betekent dan: hangen! (iets omslachtiger maar veel zekerder dan de parkeerschijf die in de praktijk immers het meest ongestraft overtreden wordt: je hoeft alleen maar “tijdig” de schijf te verdraaien).

   Maar ik ben natuurlijk aan het zeuren: ik had voor alle zekerheid gewoon mijn schijf moeten zetten: in plaats van die kleine moeite te doen amuseerde deze domme Kommaneuker zich met de intrigerende mededeling op het bord, dat de regeling geldt “van maandag tot en met zondag” (“alle dagen” dus).

   Intussen zal ik de boete van 25 euro maar betalen. Ik zal er wel geen boterham minder om eten maar ik met dat bedrag had ik toch iets leukers kunnen doen. Bij die gedachte kreeg ik ineens een idioot idee: als ik nu eens 25 euro extra uittrek en daar dan inderdaad “iets leuks” voor mezelf mee doe, dan krijgt die boete toch nog een leuk neveneffect! Wablief, ik ga nog verder: ook in de toekomst ga ik voor elke boete die ik nog zou oplopen, eenzelfde bedrag besteden aan iets nuttigs of plezierigs.

   En zo kom ik vanzelf op de volgende vraag aan mijn bezoekers: ik ben op zoek naar een overtreding waarvoor ik een superboete van pakweg 1000 euro riskeer. Dan zal ik eindelijk mijn versleten garagepoort eens kunnen vervangen.

TOE(kom)MAATJE. Pfaff onder vuur! De halve media-wereld staat op zijn kop omdat onze “altijd eenvoudig en bescheiden gebleven” oud-keeper (zo zegt hij toch zelf…) een hotelbediende een trap onder zijn kont heeft gegeven. Ik vind het gedrag van J.-M. inderdaad ook walgelijk. Hij beweert dat het een grapje was (wat een flauw excuus zeg!). Zeker als Bekende Vlaming had hij kunnen weten dat zijn wangedrag niet onopgemerkt zou blijven. Alleen begrijp ik niet waarom telkens een link gelegd wordt met “racisme”; zolang niet duidelijk is of de (donkere) huidskleur van het slachtoffer een rol heeft gespeeld, zie ik het verband niet: een trap onder een blanke kont vind ik net zo walgelijk. En misschien waren er in dat hotel op Barbados alleen maar zwarte bedienden? Het heeft me verbaasd dat ik maar één zinnige reactie in die zin heb gelezen: die kwam … van Pfaff zelf! Hij vraagt zich (terecht?) af of er ook zo veel mediaheisa geweest zou zijn, had het feit zich voorgedaan in een Zweeds hotel.

Geschreven door kommaneuker om 16:26 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 1 april 2007

Leve de verkeers(on)veiligheid?

”U wil stof doen opwaaien”
”U vlucht voor fans”
”U wil niet storen”
    Voilà drie raadselachtige slogans (bedoeld, naar het schijnt, om chauffeurs veiliger te doen rijden…??!!) die ik vorige week op enorm grote borden langs de autosnelwegen bij schemering nog net kon lezen. Er stonden – in bleke letters - ook nog andere teksten op, maar ik vond het veel te gevaarlijk om bij 120 km/u plots af te remmen om ook die rest te kunnen ontcijferen; bovendien hield ik mijn aandacht liever bij het drukke verkeer.

   En dan te bedenken dat we als belastingbetalers mee opdraaien voor deze mysterieuze borden: ze zijn immers – geloof het of niet – geplaatst door het Belgisch Instituut voor de Verkeersveiligheid (BIVV). Ik denk nochtans niet dat er ook maar één chauffeur is die door deze geheimzinnige borden veiliger is gaan rijden, integendeel! Ik heb dan ook via de website van de verantwoordelijke minister (Landuyt) voorgesteld om – in het belang van de verkeersveiligheid! - deze dure, nutteloze, aandacht afleidende en dus contraproductieve “vondsten” onmiddellijk uit het straatbeeld te laten verdwijnen en het aldus vrijgekomen budget te gebruiken voor echte veiligheidsmaatregelen.

   Maar ik maak me natuurlijk geen illusies: mijn voorstel is kansloos want heel wat ambtenaren die (mede) verantwoordelijk zijn voor deze gevaarlijke spullen, zouden steigeren bij zo’n ingrijpende maatregel, die immers een zware blaam voor hen zou betekenen; ik zal al heel blij zijn als ik een (liefst min of meer geloofwaardig) antwoord krijg van een kabinetsmedewerker.

TOE(kom)MAATJE Ons huis is regelmatig een “heerlijke, rustige heksenketel”: kinderen en kleinkinderen duiken al dan niet aangekondigd binnen bij ‘opa en oma’ om een praatje te maken, een tafelspelletje te spelen, hun laatste muzikale vorderingen te demonstreren of hun “keileuke” oorbellen of hippe outfit te laten zien, een tv-uitzending of -documentaire te bekijken (ze hebben gelukkig niet allemaal tv thuis), een beroep te doen op oma’s naai-kennis en –ervaring of gewoon om hier hun huiswerk te maken als ze het thuis niet rustig genoeg vinden… Ook wordt oma af en toe ingeschakeld (uiteraard na beleefd verzoek) om een partij “was en/of strijk” over te nemen. En als er “verkleedkleren” nodig zijn, dan heeft oma die wel, en anders maakt ze er. De rol van opa blijft meestal beperkt tot hulp of adviezen in verband met zijn (echte of vermeende) taalkennis of … het “sponsoren” van activiteiten ten bate van een goed doel!

Geschreven door kommaneuker om 19:48 Reageer op dit bericht

Donderdag 29 maart 2007

Correctie!!

Correctie!! De illustratie bij mijn blog van gisteren 28.3 was een foto van een recent SCHILDERIJ uit het atelier van mijn vrouw en GEEN COMPUTERTEKENING zoals ik verkeerdelijk schreef (sorry Chrisje!) Om het goed te maken kies ik er vandaag een die ik wel degelijk gepikt heb uit haar collectie computertekeningen, geïnspireerd op een foto van haar “tante Germaine” uit het familiealbum.

Geschreven door kommaneuker om 11:01 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 28 maart 2007

Kindermisbruik?

   (bijgaande computertekening is alleen bedoeld als versiering en heeft niks te maken met het volgend onderwerp)

Kindermisbruik? Ik vind het een goeie zaak dat kinderen lid zijn van een sport- of culturele vereniging maar heb vaak het gevoel dat ze door het bestuur van hun clubs soms onder (zware) druk worden gezet (zelfs “verplicht”) om ten bate van de clubkas paaseitjes, bloempotjes, kaarten voor een optreden of weet ik veel wat nog ander spul te verkopen.

   Uiteraard zijn het meestal de familieleden die als eerste “slachtoffers” worden aangesproken: opa, wil je geen paaseitjes kopen voor de pingpongclub, elk lid heeft vijftien zakjes gekregen en die moeten (!) we allemaal verkopen. En natuurlijk koopt opa een of meer zakjes, niet omdat hij de club van zijn kleindochter zo graag steunt, maar uit medelijden met het kind, dat niet graag met onverkochte eitjes blijft zitten die ze dan met eigen zakgeld moet betalen.

   Er zullen best wel kinderen zijn die niks liever willen dan zo veel mogelijk verkopen, desnoods van deur tot deur bij de buren, maar ik vind het een rotsysteem om ze daartoe te verplichten. Ik denk dat de (meeste?) ouders zich te gemakkelijk neerleggen bij die vorm van kindermisbruik (want dat is het toch); het gevolg van die laksheid is natuurlijk dat de verenigingen het systeem dankbaar in stand houden. Dat zou niet het geval zijn als genoeg ouders de “moed” (?) zouden hebben om ronduit te weigeren aan die chantage toe te geven.

TOE(kom)MAATJE “Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn “ (wie zei dat ook al weer?)

Geschreven door kommaneuker om 21:12 Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 maart 2007

Dt gt vr fkrtngn!

Inderdaad: DiT GaaT oVeR aFKoRTiNGeN. Je moet echt geen kommaneuker zijn (mijn vrouw vindt van wel…) om je te storen aan de lawines van afkortingen waarmee we voortdurend om de oren worden geslagen. En ik vraag me af of de gewone man/vrouw nog wel de betekenis kent, laat staan de oorsprong, van talloze woorden die hij/zij nochtans regelmatig tegenkomt of zelf gebruikt.

   Mijn eigen “kennis” is alvast pover. TV dat weet ik, OKRA ook (maar daar heb ik wel lang op moeten oefenen), VRT en KLARA dat gaat ook nog, VTM is al wat moeilijker maar daar kijk ik toch bijna nooit naar dus da’s niet zo erg. Maar vraag me niet waar GSM, ABS, SMS, HTTP, JPG, SMTP, HTML, URL, RTBF, RTL, GPS en ga zo maar door, oorspronkelijk vandaan komen.

   Ik heb dan ook steeds graag de draak gestoken met die gekke gewoonte. Sinds ik 25 jaar geleden een koorkrantje (“Koornix”…) startte, heb ik in de hoofding de naam van ons koor steeds afgekort tot KMVGKSGSN, wat staat voor “Koninklijk Maar Vooral Gemengd Koor Sint-Gregoriusgild te Sint-Niklaas”; voor alle duidelijkheid: de twee onderstreepte woorden behoren uiteraard niet tot de officiële naam maar ik heb ze er als grap “officieus” aan toegevoegd…

   TOE(kom)MAATJE In mijn plaatselijk (Groot Sint-Niklaas) Reklaamblad van 21.3 las ik toevallig de officiële lijst met de namen en adressen van de overledenen van de laatste twee weken. Mijn streek telt enkele honderden straten, dus verwacht je dat de overlijdens min of meer over de streek gespreid zijn. Het viel me dan ook op dat meerdere sterfgevallen zich concentreerden rond dezelfde straten en zelfs adressen. Ik begon te tellen: van de 28 overledenen waren er slechts 15 willekeurig over de streek verdeeld, de overige 13 woonden in drie bepaalde straten; sterker nog: 9 van die 13 woonden op slechts drie adressen (telkens 3 overlijdens op eenzelfde adres). Vreemd.

Geschreven door kommaneuker om 15:32 3 reacties Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van kommaneuker