|
Fado da despedida
Lisboa foi meu fado, minha vida Meu grande amor, meu passado Lisboa minha mãe tão querida Lisboa minha alma meu pecado>
Meu coração deixo à Madragoa Meu olhar as águas do teu rio Minhas mãos ás ruas de Lisboa E a saudade a noite do Rossio
Minha boca vermelha, deixo à Graça Meu cabelo negro, à Mouraria Ao palco do teatro deixo a alma As palmas, a dor, a fantasia
Os pregões matinais, levo comigo As vozes das crianças de Lisboa, Futuro deste povo tão antigo Gaivota que no cais sempre voa
Lisboa foi meu fado, minha vida Meu Tejo como o tempo corre Minha Lisboa, mãe querida O meu amor por ti nunca mais morre.
|
Fado van het afscheidLisboa, was mijn fado ,mijn leven Mijn grote liefde, mijn verleden mijn zeer geliefde Lisboa Lisboa mijn ziel ,mijn zonde Ik schenk mijn hart aan Madragoa Mijn blik op de waters van jouw Taag Mijn handen schenk ik aan de straten van Lisboa En het heimwee van het nachtelijke Rossio
Mijn rode lippen ,sta ik af aan Graça en aan Mouraria behoren mijn zwarte lokken , aan ´t theaterpodium laat ik mijn ziel Het aplaus ,de pijn ,de fantasie
De kreten van jonge straatventers ,neem ik met mij mee Deze kinderstemmen van Lisboa, zijn de toekomst van dit zo oude volk meeuwen die al eeuwen telkens over de kaaien vliegen
Lisboa was mijn fado mijn leven Mijn taag, hoe snel vergaat de tijd Mijn zeer geliefde Lisboa Mijn liefde voor jou ,zal eeuwig blijven duren. |