|
Fado da despedida
Lisboa foi meu fado, minha vida
Meu grande amor, meu passado
Lisboa minha mãe tão querida
Lisboa minha alma meu pecado>
Meu coração deixo à Madragoa
Meu olhar as águas do teu rio
Minhas mãos ás ruas de Lisboa
E a saudade a noite do Rossio
Minha boca vermelha, deixo à Graça
Meu cabelo negro, à Mouraria
Ao palco do teatro deixo a alma
As palmas, a dor, a fantasia
Os pregões matinais, levo comigo
As vozes das crianças de Lisboa,
Futuro deste povo tão antigo
Gaivota que no cais sempre voa
Lisboa foi meu fado, minha vida
Meu Tejo como o tempo corre
Minha Lisboa, mãe querida
O meu amor por ti nunca mais morre.
|
Fado van het afscheidLisboa, was mijn fado ,mijn leven
Mijn grote liefde, mijn verleden
mijn zeer geliefde Lisboa
Lisboa mijn ziel ,mijn zonde
Ik schenk mijn hart aan Madragoa
Mijn blik op de waters van jouw Taag
Mijn handen schenk ik aan de straten van Lisboa En het heimwee van het nachtelijke Rossio
Mijn rode lippen ,sta ik af aan Graça
en aan Mouraria behoren mijn zwarte lokken ,
aan ´t theaterpodium laat ik mijn ziel
Het aplaus ,de pijn ,de fantasie
De kreten van jonge straatventers ,neem ik met mij mee
Deze kinderstemmen van Lisboa,
zijn de toekomst van dit zo oude volk
meeuwen die al eeuwen telkens over de kaaien vliegen
Lisboa was mijn fado mijn leven
Mijn taag, hoe snel vergaat de tijd
Mijn zeer geliefde Lisboa
Mijn liefde voor jou ,zal eeuwig blijven duren. |
Tenho dois amores
