Naar de inhoud

CASA PORTUGUESA

escrito por um belga
akke.beakke.be


linker.jpg
...............
rechter-2.jpg

                   

    



Seja bem-vindo

Archief

Donderdag 20 maart 2014

terror com tamboril

...

 



Portimão

Portimão -Algarve in Februari
 
Terror com tamboril!
A taberna com terraço no teto solar tinha na tabuleta escrito, “tasca da titia", “especialidade tamboril de Tanzânia". Jamais tive tal tentação para testar à toa este típico, não trivial prato. todavia, eu tinha fome tirânica, tinha tal apetite terrificante que talvez me terrorize uma ténia.
O tamboril na travessa tórrida cheirava tão tentador de temperos que tirei ao tamboril uma tenra peçazinha. Pois, tive apetite terrível, e, também esta tremenda indesejável ténia terá tido fome terrorista.
 

Carregue aqui  no texto e partecipe em Histórias em 77 palavras


Obrigatório em 77 palavras

:-D :-D :-D :-D
Hoe vind je dit bericht?
5 reacties Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 18 maart 2014

Entre o acordar e o Sonho

...



música

Als je niet graag doet wat je doet en niet doet wat je wél graag doet, dan heb je wanklank boven muziek verkozen.

 

Carregue aqui  no texto e visite :Histórias em 77 palavras


Obrigatório em 77 palavras


Entre o acordar e o Sonho
 
Que coisa prodigiosa quando começou no escuro a magia de alvor.
E quando, no horizonte, os raios nítidos tornavam-se mais intensos.
Fui forçado a acordar, quando esta luz penetrava no meu sonho.
Adormeci quando ancorava uma barquinha numa enseada na serra de Arrábida. Que paraíso pacífico, quando se viam os galhos musgosos balançando independentes.
De repente, quando o sino do convento começou a badalar severamente.
Fui forçado a acordar, quando o repique penetrava no meu sonho.
 
 
:-D :-D :-D :-D
Hoe vind je dit bericht?
7 reacties Reageer op dit bericht Stuur door
Zondag 16 maart 2014

Estação Algés

...

 
 
 
 



 



.     .                 .
























 
 
 
 
 
 
 
De vrienden ziet men steeds minder en met de ander valt ook niet te praten

Os amigos cada vez mais se vêem menos. Parece que era só quando éramos novos, trabalhávamos e bebíamos juntos que nos víamos as vezes que queríamos, sempre diariamente. E, no maior luxo de todos, há muito perdido: porque não tínhamos mais nada para fazer.

Miguel Esteves Cardoso – Amigos para sempre.

 

 
 
 
 
 

 

 

 

 

:-D :-D :-D :-D
Hoe vind je dit bericht?
5 reacties Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 14 maart 2014

Prometo -te, vais chorar de saudades

...




 
 
 

Caro amigo,

Embora o tempo esteja instável neste inverno em Portugal .Garanto-te que vais adorar Algarve .Algumas semanas de férias na costa algarvia é um prazer que nem eu ninguém quero tirar. Prometo -te, vais chorar de saudades, quando te fores embora e deixares as amendoeiras em flor aqui sozinhos.

De lente komt eraan

  
Image and video hosting by TinyPic
 
:-D :-D :-D :-D
Hoe vind je dit bericht?
9 reacties Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 6 maart 2014

Eça de Queiroz e Robinson

Image and video hosting by TinyPic
Ondas de Solidão
 
Se possuísse uma canoa e um papagaio, podia considerar-me realmente como um Robinson Crusoé, desamparado na sua ilha. Há, é verdade, em roda de mim uns quatro ou cinco milhões de seres humanos. Mas, que é isso? As pessoas que nos não interessam e que se não interessam por nós, são apenas uma outra forma da paisagem, um mero arvoredo um pouco mais agitado. São, verdadeiramente como as ondas do mar, que crescem e morrem, sem que se tornem diferenciáveis uma das outras, sem que nenhuma atraia mais particularmente a nossa simpatia enquanto rola, sem que nenhuma, ao desaparecer, nos deixe uma mais especial recordação. Ora estas ondas, com o seu tumulto, não faltavam decerto em torno do rochedo de Robinson - e ele continua a ser, nos colégios e conventos, o modelo lamentável e clássico da solidão.
 
Eça de Queirós, in 'Correspondência'
Golven van eenzaamheid
Indien ik een kano en papegaai bezat ,kon ik me beschouwen als een Robinson Croesus ,verlaten op zijn eiland . Er zijn , echter werkelijk ,rondom mij vier of vijf miljoen mensen . Maar wat is dat? Mensen die ons niet interesseren en die zich niet interesseren voor ons. Ze zijn enkel een andere vorm van landschap,een gewoon bos met een beetje woelige bomen . Ze zijn echt zoals zeegolven,die groeien en sterven, zonder dat ze worden onderscheiden  van elkaar, zonder dat eentje speciaal, terwijl het voorbij rolt onze sympathie krijgt , zonder dat bij het verdwijnen , eentje bij ons een speciale indruk achterlaat. Welnu deze golven, met hun tumult , ze zwegen zeker rondom het rotseiland van Robinson ......en hij blijft voor altijd ,in colleges en kloosters , het beklagenswaardig en klassiek voorbeeld van eenzaamheid .
Eça de Queirós, in 'Correspondência'
 Image and video hosting by TinyPic</>

:-8) :-8) :-8)

Hoe vind je dit bericht?
6 reacties Reageer op dit bericht Stuur door
Zondag 2 maart 2014

mae

...

 
 
 
 



 

    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In jou  binnenste 
Weet ik dat ik je verraad, moeder .
alleen maar omdat ik niet meer
het inslapend jongetje ben
in het diepste van je ogen
maar gij zijt al veel dingen vergeten ;
dat mijn benen groeiden
heel mijn lichaam groeide,
tot zelfs mijn hart
werdt enorm,
moeder!
luister naar mij - wilt je dat?
soms ben ik nog wel dat jongetje
dat insliep in jou ogen;
Nog steeds hou ik witte rozen tegen de borst
Rozen ó zo wit
zoals jij er vasthoud in jouw portretje ;
en nog steeds hoor ik jouw stem :
Er was eens midden in een bloeiende boomgaard een prinses.....
 
Poema à Mãe
Eugénio de Andrade

 

 
:-D :-D :-D :-D

smiley-frown.gifsmiley-cry.gif

Hoe vind je dit bericht?
10 reacties Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 28 februari 2014

Barco

...

 
 
 



animaatjes-vogels-40816.gif

   








                                               .              ... 
 

 

 

Carregue aqui  no texto e visite :Histórias em 77 palavras


Obrigatório em 77 palavras

Frase retirada de “A cidade e as serras" – Eça de Queiroz, também precedido de uma carta sobre Tormes de 2 de Junho de 1898

Cara Margarida,

Na Sertã, o tempo tem estado esplêndido até agora, embora a serra em volta não me impressionasse na primeira olhadela. Confesso que me bastaram alguns passeios para ingerir estas palavras imponderadas. A natureza é esmagadora, e com a mata densa e as muitas veredas íngremes, sinto-me, desculpa-me a comparação extravagante, como o arqueólogo Indiana Jones, porém sem o chicote e a cicatriz no queixo.

Então, vou explorar durante umas semanas este paraíso terrestre.

Beijinhos, 

 

 
:-D :-D :-D :-D
Hoe vind je dit bericht?
10 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Naar boven

Meer van CASA PORTUGUESA

↑ Terug naar de berichten