Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Donderdag 3 juni 2010

De schoonheid van de Natuur

De schoonheid van de Natuur.

Nu lijkt de zomer pas echt van ver gekomen,

maar wie nooit de natuur heeft lief gehad,

moet zijn schoonheid echt binnen laten komen.

Je zult zien de natuur dan zo fraai en schoon,

nu gehuld in al zijn mooiste kleuren en geuren,

ben heel blij; dat ik met deze schoonheid woon.

De ochtend was al vroeg gehuld in een neveldamp.

Een kikker die dan kwaakt langs halmen en sloten.

Nimfen die dan wat blozen in mijn spiedende lamp.

Met dauw lijken ze dan de rozen te hebben bespoten.

Koeien rollen met zonnebaden op hun zij.

Een Herder maant zijn runderen en schapen,

braaf en hongerig, op hem wachtend in een rij.

Snel is deze dichter zijn geest in zijn dicht verloren,

terwijl ik dan mijmerend tussen het riet door staar,

dan lijkt het of ik alleen hier voor ben uitverkoren,

hij die dan weer tot zijn knieën in het water staat.

auteur:Adrie.3.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Woensdag 2 juni 2010

Nieuw-Delfland

Nieuw-Delfland

Mijn Delflandse onbekendheid walste over me heen,

voelde de onmacht pijnlijk mijn geest indringen;

de pijn voelde; als verplettering en brekend been,

voelde verslagenheid hard door mijn lichaam slingeren.

Verslagen lag ik daar; mijn hoofd nu half geplet;

mijn ogen glazig en wazig kijkend naar de stenen;

mijn vastberadenheid zag zich nu even vastgezet.

Voelde een dichtgeknepen lijf, wat leek te springen,

door de onmacht, die door mijn hals leek te wringen.

Lag daar met bebloed hoofd, wat alleen nog kon wenen.

auteur:Adrie.2.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:04 Reageer op dit bericht

Woensdag 2 juni 2010

Onbekende dreven

Onbekende dreven

Meng me onder de niet vertrouwde geluiden,

hoor ginds al weer het grote stadgekrioel,

liefst laat ik alleen mijn schaduw naar buiten,

naar gekrioel nacht en onbekende leegte toe.

Heb de band verbroken met het vertrouwde,

het hoe en wat, alles werd nu heel ongewis.

Rondom mij; waters, trams, grote gebouwen,

alles is nu; nieuw, onduidelijk en duisternis.

Maar Engel Gabriel,die nog steeds mijn schreden,

kon volgen en begrijpen met je begeleidend licht,

kun je me nu nog mijn gegane schreden vergeven,

als het leidt tot waanzin, duister en dit Gedicht.

'O, Gabriel; je hoeft mij niets te vergeven,

als je nu met je aanwezigheid maar waakt,

dat ik hier in deze onbekende enge dreven,

mijn huis,tuin, en haard, niet verloren raak.

auteur:Adrie.2.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 1 juni 2010

Van deze grijze dagen

Van deze grijze dagen

Had een hekel aan deze grijze dagen,

waar bijna niets je meer kan behagen,

te moeten praten en kijken naar mensen;

met verbitterd gelaat en hun stijve kaken.

Hun ogen schrijven dan hele boekdelen,

delen waar zichtbaar gedachten vervelen.

Zo ook als een miezerige veregende Lentedag,

waar zelfs de wind zich uit in windkrakelen.<

Keer toch van me af je verstard aangezicht,

waar de verbittering in je gedachte is gevaren.

want wie kijkt naar dit gezicht; die zwicht.

auteur:Adrie.1.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:19 Reageer op dit bericht

Dinsdag 1 juni 2010

Grafsteen van een kletskous

Grafschrift voor een kletskous

Hier links van mij ligt madame van Riet,
zij kocht haar Grafstreen op krediet,
en rechts van mij de vrouw van Staf,
ze ligt met een ander in haar graf.
auteur:Johan Soenen.©.1.6.2010.

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:12 Reageer op dit bericht

Maandag 31 mei 2010

Mode-grillen

Modegrillen.

Dat je als jongere; aan die heerlijke modegrillen,

toen zoveel dagen, uren en geld kon verspillen,

gelukkig is me dat in mijn jeugd voorbij gegaan,

er heeft vast een bord voor mijn neus gestaan.

Denk nu met een lach, dat ik in mijn jeudig leven,

veel heb gekregen, door mijn kinderliefde te geven.

En weet nu, dat hun liefde mij goed heeft gesmaakt,

en mijn jeudigheid, hun nooit verkeerd heeft geraakt.

Voorop stond altijd het ouderdoel, waarop gemikt,

het hoogste doel, dat ze wilde dat je zou geraken.

Of zelfs hun dood, daar geen eind aan kon maken,

zelfs niet het steeds onverbiddelijke ouderconflict.

Ik weet nu, waarom dit vredig ouderbeeld,

nog steeds liefdesvol door alles heen speelt.

Kan het nu als ouder vol liefde zelf verklaren.

auteur:Adrie.31.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 21:51 Reageer op dit bericht

Zondag 30 mei 2010

De mooie Waterlelie

De mooie waterlelie

Het lijken soms van die verloren uren,

dat ik naar die waterlelie zit te turen.

Maar er rijst me dan steeds een gedicht,

ik heb de schoonheid van deze lelie lief,

zoals ze haar kroon ontplooit in het licht.

De wind wordt dan eerbiedig stil en rust,

het riet knikt, en fluisterd dan ook zacht,

en dromen dat deze dichter haar dan kust;

deze lelie die waakt en steeds op me wacht.

Heel stil dan de lucht, die de vijver omsluit;

heel stil giet het zonnetje haar stralen uit.

Vlinders lijken luchtig naar me te wuiven;

en heel stil te spreken over die mooie dingen,

die me op deze mooie zonnige dag omringen.

auteur:Adrie.30.5.2010©

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:46 Reageer op dit bericht

Zaterdag 29 mei 2010

Bloemengeuren

Bloemengeuren

Lieve warme woorden die wonderen baarden,

woorden die mijn treurige grond bedaarde.

Mijn dag begon daardoor weer in zonneglans;

je lief geschreven brief liet me verrukken.

Woorden geplaatst als Komrij's meesterstukken.

Het waren woorden die me naar de hemel bracht.

Het zonlicht, door grauwe wolken omschenen,

sloeg weer een gat, door de duisternis heen.

En op de eerst met rotsblokken bezaaide grond,

vormde zich weer licht met bloemen omgeven.

En zelfs in de armoedigste rommelige dreven,

werd weer even geluk en vrolijkheid gegeven.

Mijn lief raakte van mijn blijdschap opgetogen,

waardoor ook blijdschap straalde uit haar ogen.

Engeltje's gezang klonk weer door de lucht,

en de bloemen nog meer schitterde van kleuren,

en alles beademde met de heerlijkste geuren.

auteur:Adrie.29.05.2010.©.

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:41 Reageer op dit bericht

Zaterdag 29 mei 2010

De dood wilde niet wachten

De dood wilde niet wachten

Je gaat nog steeds onsterfelijk door mijn gedachten,

je as al lang verstrooid en verwaaid is over de aarde.

Maar onze liefde blijft steeds in mijn hart van waarde.

Ik weet het; de Dood wilde niet langer op ons wachten.

Ach mijn lief, onze hart en ziel zo een met elkaar,

ik voel nu vaak, dat je blijft troosten en waken.

Maar Lief; ik wil eigenlijk je ziel in zijn rust laten,

ook al waren we in onze grappen en dichten niet klaar.

auteur:Adrie.29.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:15 Reageer op dit bericht

Zaterdag 29 mei 2010

Dag

Dag

De dag is een appelboom
maar je moet de dag zelf plukken.
auteur:Toon Hermans.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:26 Reageer op dit bericht

Vrijdag 28 mei 2010

Het Dorpscafe

Het Dorpscafé.

Zat in een duistere dronkemanstent

aan een versleten toog gezeten,

het zou een raadsel mogen heten,

dat ik nu zelf nog zo nuchter ben.

De alleen op geld beluste kastelein,

vult steeds heel gretig onze glazen,

denk; een wonder dat ze in leven zijn.

Dat ik hier nog ben; niet zelf bedacht,

het was het dichten wat me hier bracht.

Zie en hoor dat de gasten al niets meer,

over hun trieste leven kunnen vertellen,

Dat kan alleen de geschiedenis me vertellen,

de kracht van hun die het leven ooit minden,

probeert men in hun glazen terug te vinden.

Buiten zonk het heerlijke daglicht neer,

en nog steeds, verrijst het dagelijks weer.

Geen dood of grafkuil doet me nog beven,

maar mijn nuttig zijn, de kiem van mijn leven.

auteur:Adrie.28.5.2010.©
.

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:01 Reageer op dit bericht

Donderdag 27 mei 2010

De herfst van je leven

De herfst van je leven.

Zat bij het dichten in mezelf te bedenken,

dat zelfs al gutst het regen tegen de ruiten,

de regen vergooid, de Lente in zijn luimen.

Of wij het proberen op te vangen met luiers,

dan nog leef, en lach,noch voel me gekrenkt.

Ook als ik terugblik op mijn ziekte-verleden,

blijkt dat er dan niets over blijft aan spijt,

omdat ook de tijd geeft; geen kruimel respijt.

Verloren tijd had ik anders kunnen besteedde.

Ik bedenk dan; wat er in je leven is gezaaid,

is later de oogst; groene of dorre blaren,

in de herfst van je leven, opeen gewaaid.

auteur:Adrie.27.5.2010.

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:28 Reageer op dit bericht

Woensdag 26 mei 2010

Het koolwitje

Het Koolwitje.

Och gij, lief klein witje, ik ontga u,

mee swingend op de deun van de wind.

zo ijl en snel als een voorbije schaduw,

mijn foto-click voorbij;voor het begint.

Is je dans-spel zo bedoeld, of zo maar?

Mijn genot is nu nog lang niet voltooid.

Ik zweef nog met je mee, zo behaagd,

je beeld, zo door mijn geest gestrooid.

Verschenen, en weer snel verdwenen,

als een vluchtige geur of frisse bries;

voel het bijna als een levend verlies.

Het was te snel je lieve spel en plezier,

zoals van een schaduw, kleur of geur,

nu bijna veroordeeld tot een pleziertje.

auteur:Adrie.26.5.2010.©.

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:08 Reageer op dit bericht

Woensdag 26 mei 2010

Diepe galm en brom

Diepe galm en brom

Genietend van een juist ontloken rozenknop,

waar ook al bedauwde open rozen bloeide.

Hoorde een murmelde en kabbelende beek,

die zacht het water langs de randen vloeide,

achter het groen mijn dichtersoog ontweek.

Een lichte dauw verkwikte even het land,

en hing zijn nevel over heester gras en plant.

De Natuur wilde weer voedingskracht schenken,

zo blijft de natuur degene die de regie gebiedt,

blijft steeds denken, vergeet zelfs viooltjes niet.

Alleen het klokjgelui overheerste nu de stilte alom.

Van uur tot uur werd voor even de rust verstoord,

door het galmend klokgelui en een diepe brom.

auteur:Adrie.26.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:07 Reageer op dit bericht

Dinsdag 25 mei 2010

Mijn Kunstvermogen

mijn kunstvermogen

Verbazing over mijn kunstvermogen,

liet vanmorgen zien veel verbaasde ogen.

Ach,dat heeft God mij gegeven, och kom

zonder gedicht zou me de taal ontbreken,

zonder Poezie wordt ik dan heel snel dom.

En ook met mijn penseel kan ik spreken.

'O, van Goch, zo ik hem met name noem,

zijn goede lessen in de schilderkunst,

dat geeft me weer van die mooie bloemen.

Eeuwen later zullen zij me ook wel roemen.

Het leven geeft de Dichter de mooie stof,

waardoor het leven poetisch, wordt geboren,

zonder uitten vormd zich in de maag een prop.

Of ik al mijn vele dichten nog kan tellen,

ja zie soms adertjes in de ogen wat zwellen,

snel dan weer met ochtenddauw besproeid.

De lezer wil graag de bloemen zien blozen,

de viooltjes de droevige Narcis laten gloeien,

de schilder, verf zien mengen voor de rozen.

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:05 Reageer op dit bericht

Maandag 24 mei 2010

Mijn verlangen

Mijn verlangen

Mijn onrust, onderwerp van veler logen,

wat was door mijn hart zo pijnlijk gevlogen.

Ze zien me vaak met wenende betraande ogen

ze heeft me toen overweldigend bedrogen.

Ik heb haar lang vol verwarring aangekeken.

Mijn hart zvroeg mij; hoe me ooit te wreken.

Ons groot geluk moest opeens de vlag strijken,

zag in haar mooie ogen nooit een traan prijken.

Dat was misschien mijn gekwetst verlangen,

waarom ben ik door Amor niet meer te vangen?

Vanwaar dat mijn hart zo lang bleef verlangen?

Is het alleen verdriet, mijn dicht en gezangen?

Auteur:Adrie.24.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:01 Reageer op dit bericht

Zondag 23 mei 2010

Een jonge schone

Een jonge schone

Daar stond een mooie jonge schone,

huilend en lachend op het strand.

Een verfomfaaid roze boterbriefje,

trilt wezenloos in haar frêle hand.

Zij had gelezen met haar lieve ogen,

de naakte lege woorden op papier.

Zie haar denken; verbroken beloftes,

gemaakt na het drinken van veel bier.

En als zij hem dan in zijn scheepje,

nu voor altijd haar verlaten ziet,

zegt een diepe stem in haar hart,

nu hebt gij nog erg veel verdriet,

maar is het niet het hart wat;

zo onpeilbaar diep is als de zee.

Als de uren weer zijn verzonken,

sterren lijken te zijn verblonken,

hij dan pas in je hart gegaan is heen?

auteur:Adrie.23.5.2010.!©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:49 Reageer op dit bericht

Zondag 23 mei 2010

Zwetende vacht

Zwetende vacht.

Lezer ik verzeker u, dat ik heb veracht,

mensen die in de Kerk steeds gapen,

dan trachtte het geleerde na te apen.

of zich dan al kleden in hun zwem-dracht.

De winter hield ons van de zon gescheiden,

maar die hield ergens ver reeds de wacht.

Nu een prikkelende lucht, zwoel als zijde,

die over de stad hangt als zwetende vacht.

De Lente komt, dat is nu helder en zeker,

de zon zijn schone lichaam, twijfelende voet.

Nu huizen, bos, strand en velden over,

kom laten we genieten, ze voelt zo zoet.

auteur:Adrie.23.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:48 Reageer op dit bericht

Zaterdag 22 mei 2010

Bedroefde ruiten

Bedroefde ruiten

Nee; heb steeds geweten wat ik deed

heb dan ook niet voor niets geleden.

Ik heb de last voor mijn lust gedragen,

en mijn levenslust wist wat ze deed,

omdat het mij de lust niet ontneemdtl

De Lente vliegt nu weer op me aan,

ze zoent me met haar zwoele adem,

'O die zwoele honingzoete lente-adem

Die heerljke zon die grijpt je aan.

Geen ijselijke kilte drukt mij nu neer.

En hoe kan ik nu dichten met smart,

als de zon me nu drukt tegen zijn hart,

zijn stralen zalven me nu steeds weer.

En dan het soms droevige vensterglas,

dan met zijn bedroefde ruiten.

De zon houdt de droefheid nu buiten,

Al lijkt het dat de wind in opmars was.

auteur:Adrie.21.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:58 Reageer op dit bericht

Zaterdag 22 mei 2010

Sociaal verval

Sociaal verval

Ik werd wakker met een waarheid als een koe;

zie in; dat elke mens, is van gelijke waarde,

die dragen dan alleen een onzichtbare gloed.

Zij lopen deemoedig en stil over deze aarde,

en dragen dan ook nooit een opvallende hoed.

Zij lopen meestal ook onopvallend en stil,

lopen soms schuifelend langs de huizen.

Luisteren als mensen zijn in de gure Herfst,

waar ze alleen de bomen nog horen suisen.

Zij nemen dan ook nergens wat ruimte in,

zijn slechts geschoeid met de juiste leest,

en als de tram dan met mensen gevuld is,

dan zitten zij bescheiden op een deurtree.

Zo leidde ze iiemand naar het tramstation,

omdat hij zag dat de bejaarde niet meer kon,

en slechts had; een tramkaartje 3e klas.

auteur:Adrie.21.5.2010.©

>

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:37 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels