Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Zondag 20 juni 2010

Lied en Gitaar

Lied en gitaar

Het zonnetje grijnst weer van alle kanten,

wat plagend door de grijze wolken heen.

Ach, zonnetje ik sta zonder jouw zo alleen.

Je hoort overal boosheid uit veler harten.

En of ik nu vrolijk grijp naar lied en gitaar,

en voor hun; met de kinderen liedjes zing,

er is niets wat nu in hun hart nog doordringt.

Aan de vogels stelde ik nu ook een vraag,

wat is nu voor jullie het meest vrolijke lied?

Ach vogeltje, ach vogeltje,hoor mijn vraag;

welk lief liedje horen de mensen nu graag,

hoor ze roepen; kom met al je kinderen zingen;

en laat je door het zonnetje niet zo hinderen.

Ach zonnetje, zie je dat de vrolijkheid vlucht,

je was voor ieders hart hun aardse vreugde,

of je nu woont in stad of landelijk gehucht.

auteur:Adrie.©.20.6.2010

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:46 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zaterdag 19 juni 2010

Verslagenheid

Verslagenheid

Nonchalant zit ik wat leunend aan de bar,

laat ik zwerven mijn ogen en gedachten

haak in; om de muren even te ontvluchten,

tot mijn geest weer armer wordt aan rust.

Plots gaat me iets erg gevoelig ter harten,

een trieste bedelaar; net buiten gepasseerd,

bezoekt nu weer met zijn aalmoezen de bar.

Hij heft de armen; en de armen vallen neer.

Hoe ik ook zoek om het beeld te omschrijven,

een beeld wat de triestheid in 't geheel omvat,

maar het beeld kan beter verborgen blijven,

als je het beeld immers nooit zelf hebt gepakt.

Maar deze dichter ziet hem vol medeleven aan,

wil mijn hart en ziel nu niet teloor laten gaan,

maar wat mij ontgleed, dat mag nu verglijden,

omdat ik even van deze onmacht wil scheiden.

Maar voel in mijn hart een traanloos geween,

ben gevoeliger dan de mensen nu om me heen.

Voel me nu bedroefd en tot mijn hart bezeerd,

kom in min hart nu alleen verslagenheid tegen.

auteur:Adrie.20.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 18 juni 2010

Bloemenkrans

Bloemenkrans

Men ziet mij minder in deze grijze dagen,

als het zonnetje bezig is, ons te plagen.

Bloemen die dan hun kopje laten hangen,

ziet niet dat zij zich spiegelen in het nat.

Hij ziet ook niet wanneer de mooie bomen,

zich verdrietig spiegelen in een der stromen.

Door de luie zon verbleekt dan hun blad.

Het zonnetje lokt ons anders naar buiten,

tussen het frisse lover waar de vogels fluiten,

of de vrouwtjes op hun nestjes broeden.

Gij deugniet brengt anders je warme stralen,

die de drukke mens even neer laten dalen,

hun dan even streelt met je warme gloed.

Lief is dan, om kinderen hun lach te horen,

niets kan mij dan nog meer bekoren.

Dan een kind, wat bezig is; te verzamelen,

bloemen, om een bloemenkrans te maken.

auteur:Adrie.18.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:54 Reageer op dit bericht

Donderdag 17 juni 2010

Verloren jaren

Verloren jaren

Te lief om mijn bescheidenheid te dragen,

frommel verlegen zoekend in mijn schoot.

Tracht haar vele lieve en zachte woorden,

te horen; ach het zijn maar egeltjeskoren.

Leefde al jaren met troostende woorden,

nooit met mensen, zo lief en warm alleen.

Vond de dichterswoorden goed gezelschap,

bij woorden niet aan te horen, ging ik heen.

Hart en ziel treurde tot de ochtendgloren,

zag alleen verlies en een vers gedolven graf,

tot God beval doe je verdrietige mantel af,

nu later het besef; " ik had jaren verloren".

auteur:Adrie.17.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:42 Reageer op dit bericht

Woensdag 16 juni 2010

Zijn mooie stralen

Zijn mooie stralen

Wat een mooi gezicht,

zo door ons verwacht;

in het volle zonlicht,

bestraalde het Land.

Hemelhoog door hem beschenen,

met zijn mooie gouden stralen,

nu voel ik me weer met hem een.

Nu wil ik samen met je delen,

om te worden een zonnig geheel.

Wat er geweest is om het even,

daar je stralen me doen vergeven,

om ook weer liefde te kunnen geven,

en alles met een ieder te willen delen.

auteur:Adrie.16.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 15 juni 2010

Torenklok

Torenklok

Liep langs wei, riet, water en wilgen,

ontsnappend aan een slapeloze nacht.

Zag dat het witte kleed van de wilgen,

omzoomde het lage Delfse waterland.

De hemellucht leek blauwer dan ooit,

de zon zijn stralen over alles gestrooid.

De torenklok zong zo hard ze maar kon.

De Hollandse driekleur hing overal uit,

want het elftal was nu ieder zijn bruid.

Ook aan de hemel boven de lage landen,

ontstak het zonnetje nu een mooie vlam.

En het zacht geklots van het bewogen water,

zweeg bijna eerbiedig, wachtend tot later.

auteur:Adrie.15.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 21:33 Reageer op dit bericht

Maandag 14 juni 2010

Perkament der tijden

Perkament der tijden

Onder het stof en perkament der tijden;

hoor je steeds weer nieuwe ideeën rijzen.

Ook ouderen en zieken die steeds hijgen,

om het begrip en hulp te kunnen krijgen.

Steeds te horen, de engeltjes hun bellen,

de steeds eentoniger wordende deun der jaren.

Soms ook te horen, in de verkiezingskoren,

dat de zon weer schijnt als nooit te voren.

Daar staan ze dan weer als poppen opgesteld,

de troon-reden trots en pronkend in de hand,

Maar de ouderen en zieken zinnen op wraak,

alleen te proeven afhankelijkheid en hun plaats.

auteur:Adrie.14.6.2010.©.

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:54 Reageer op dit bericht

Zondag 13 juni 2010

Mijn lichaam

Mijn lichaam

Moet eens weg uit dit bouwvallig pand,

waaruit ik zoveel al voelde verdwijnen.

Die me lief zijn; proberen het te mijden,

maar het breekt af van wand tot wand.

Zie bomen verdorren in dit mooie seizoen,

of ze al wachten op een nabije winter,

ach, ik had nog zo heel veel willen doen.

Ik neem niets uit dit mooie leven mee.

Net als mooie bloemen keren nooit weerom.

Maar hoop dat ik in mijn dichten nog herrijs,

deze gedachten gonzen nu steeds in me om.

auteur:Adrie.13.62010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:06 Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 juni 2010

Natuurwonder

natuurwonder

'O kijk naar het door natuur geschapen tafereel,

als lieve natuurwonderen die alle ogen strelen.

Zo uit de; door de wind gezaaide bloemenzaadjes,

staat er nu een natuurwonder mijn ogen te strelen.

In gedachte; nu even het landschap van weleer,

die weer herinneringen in mijn gedachte schreven,

deze opgeslagen herinneringen zie ik dan steeds weer.

Kijk in het voorbij gaan van dit lieve natuurwonder,

en zie in mijn herinneringen; het kind groeit op,

het wordt ouder en ziet soms, zich troostend om,

naar de vertrouwde, koesterend kostbaarheden,

maar het is slechts schijn tot we oud of dood zijn.

auteur:Adrie.12.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 11 juni 2010

Schrijverscheuten

Schrijverscheuten

De lucht vandaag weer door grijze wolken omsloten.

Voor dag en dauw op pad, voor de lezer die wacht,

over de grond niet bevloeid maar nu vol gegoten,

langs akkers welig met brem en klaprozen doorschoten.

Ja, hoor zelfs geen vogelgeluiden, kijk om me heen,

houdt mijn ogen gericht op mijn dichters gedachten.

Het lijkt dan,of het een dag wordt zonder zon alleen,

bang, dat het een dag zal zijn, als de eenzame nachten.

De natuur zonder zon, kan nu zijn moois niet tonen;

hij lijkt een lege ziel, nu de zon eens neemt zijn tijd.

Nu laat de Natuur zich door de zon geheel ontkronen.

Ben nu een dichter zonder woorden met pen of tong,

met nu veel verdoofde woorden in zijn pen en hart.

Een dichter, nu met schrijverscheuten in zijn romp.

Och zonnetje doe alsjeblieft weer je bontmantel uit.

auteur:Adrie.11.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:27 Reageer op dit bericht

Donderdag 10 juni 2010

Nachtmerrie

nachtmerrie

Deze nacht door nachtmerries geteisterd,

zie nu de nieuwe dag wat moe tegemoet,

merk dat ik nog leef en alles het nog doet.

Zodat ik een gedicht aan U kan schrijven.

Zag in mijn nachtmerries het volgende beeld.

Langs mijn vermoeide lichaam mijn armen,

waren met mijn witte handen samen gevouwen.

Moest in mijn droom lezen een griezelig boek,

het boek lag daar grillig en eng uitgevouwen,

door het lezen ging het bewustzijn verflauwen,

sloeg snel weer dicht dat griezelige muffe boek.

Lag met de handen vol met verwelkte bloemen,

griezelig gestopt tussen mijn koude witte handen.

tussen mijn handen, een devote blauwe rozenkrans,

zou je dat dan mijn dood kunnen gaan noemen?

Maar ik wil nog zoveel moois aan U schrijven,

wil uw mijn hart en geest de dauw gaan beschrijven,

hoe steeds de dauwnatte rozen mijn pad doorkruisen.

auteur: adrie.10.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:40 Reageer op dit bericht

Woensdag 9 juni 2010

Levensrover

levensrover

'O Delft, die mooi gebouwde stad,

met zijn vele waters en gebouwen.

Men heeft daar ook trots behouden,

een kerk met zijn koninklijke graven.

Liggen daar, gestapeld onder de zerken,

tellend hun tal; buit van de levensrover.

In gedachte stap ik dan als een doodgraver,

heel uitdagend door de geur van de dood.

Zij liggen daar zij aan zij onder de zerken.

Was even stil door de macht van de doler,

die steeds zonder denken mensen scheidt,

hoe groot hun gemis en liefde ook mag zijn.

Was het nu alleen mijn dichters-gedachte,

of vloog de schaduw van de dood mij voorbij.

auteur.Adrie.9.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:05 Reageer op dit bericht

Dinsdag 8 juni 2010

Zang en woord

Zang en woord

Als deze dichter eens van U heen gaat,

zullen het er weinigen horen of weten,

alleen zij die mijn dichten graag lezen,

die zullen dan ook even oprecht wenen,

totdat ik dan; voor eeuwig ben verdwenen.

Ik die de laatste ziekte jaren heb gesleten,

wil niet dat U gedenkt, als niet te vergeten.

Ook zullen enkele mijn dicht vals verklaren,

waaruit ge dan weer de afgunst kunt meten.

Zal roerloos rusten onder de zoden en zand,

zo mijn dichters-oor nog mooie woorden vangt.

Maar zal niet vangen; roddeltaal van mensen,

die mijn hart, zang en woord dan niet kennen.

Maar hoop dat het snel stil wordt met verdriet,

wil niet horen vrienden met schor gehuilde kelen.

Luister dan ook niet naar de dichten van zotten.

ken dan ook een zot, en zijn verfoeiende positie.

auteur:Adrie.8.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:51 Reageer op dit bericht

Maandag 7 juni 2010

Hartewens

Niemendal

Mooie dingen duren steeds te kort,
zijn er geweest voor we het wisten.
Was ook steeds dat wat we zo misten,
maar worden steeds weer opgeschort.

Maar groot lijkt dan wel hun vreugde;
te leven zonder hartewens of verlangen,
droom of wens houdt hun dan gevangen;
tot de dood rammelt met zijn sleutel.

Dan zegt men;hij was een niemendal;
om de ander zijn nood gaf hij geen bal.
Raakt nu zijn tranen en duiten kwijt,
kunnen hun leed met niemand delen,
lukt niet meer om mooi weer te spelen.

auteur:Adrie.7.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:26 Reageer op dit bericht

Maandag 7 juni 2010

De verliiefde asperge

De verliefde asperge

Ik lag met jou in hetzelfde bed

We sliepen wel rechtop

Jij stak er net wat bovenuit

Vandaar jouw blauwe kop

Ik was stapel op jou lange lijf

Dat mag je nu best weten

Ik vond jou echt een reuze wijf

Gewoon om op te vreten

Laatst droomde ik de hele nacht

Aan een stuk door van jou

Jij werd mijn bruid mooi wit

Omdat ik van sleepasperges hou

Plots werd mijn droom bruut verstoord

Ik bloede aan mijn kuiten

Wij werden allebei vermoord

Door zo´n hovenier van buiten

Wij werden in een kist gelegd

En spoedig daarna gewassen

Mijn rug was krom,de jouwe recht

Jij was dus eerste klasse

Wat wreed toch van die hovenier

Ons zo uiteen te rukken

Ik heb jou daarna nooit meer gezien

Want ik lag bij de stukken

Weet je wat ik het gekke vind

Het is eigenlijk heel stom

Terwijl ons leven in de grond begint

Is dat bij de mensen net andersom

door: A Stating van Kinrooi

Ik vond het leuk om deze vorstelijke groente,

juist in deze tijd eens te gedenken.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 6 juni 2010

Overvloed

Overvloed

Ik ben de eenzame schrijver,

die soms tot diep in de nacht,

lijkend op een zekere macht,

weer een gedicht wil schrijven.

Maar ik schrijf dan ver van,

waar U nog aan mij denkt,

misschien dat mijn schrijven,

in dicht ons nog tot ons brengt.

En wat ik dan aan U schrijf,

lijken dan soms loze zinnen,

denk dan wel; waarom schiet,

me niet iets moois te binnen.

En dan kan ik weer lachen,

zwaai ik weer met vlaggen,

omdat deze dichter merkt,

dat hij nog schrijven kan.

Denk dan vaak; gij dichter;

vermoeid het schrijven niet?

Ben je nog niet uitgeschreven,

al eeuwen lang het zelfde lied!

Was het niet te lezen of horen,

al lang de overvloed ontrukt,

niet alle bronnen al geledigd,

niet elke rode roos al geplukt?

auteur:Adrie.6.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:02 Reageer op dit bericht

Zaterdag 5 juni 2010

Rozenliefje

Rozenliefje

Stil, buiten in de schaduw stond een rode roos,

zijn geluk te beproeven tussen bloem en loof.

Ach mijn roosje; hoe komt gij nu toch zo bleek,

ach; het zonnetje denkt nu aan een zonnesteek.

Nu valt als medicijn, er een vale schaduw op mij,

en het zonnetje vertelde me in zijn gebarentaal,

dat hij vanavond weer droef of lachend zal gaan,

maar liet me vandaag maar even rustig begaan.

Ach dichterke, ach dichterke, wat heb ik misdaan,

dat ik hier, nu zo alleen in de schaduw moet staan.

Stond hier gister nog zo lief, mooi vrolijk en blij,

met de andere rozenliefjes naast me; aan mijn zij.

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:17 Reageer op dit bericht

Vrijdag 4 juni 2010

Blauwe waterjuffers

Blauwe waterjuffers

Laat een ouderwets dichter met zijn schrijverspen,

het feeeriek zonlicht en beeld nu eens beschrijven,

gedichten over dood, houdt ik nu uit mijn schrijven.

Het gepluimde riet nu wuivend op een zomer-bries,

in sierlijke lijnen, waren het een verlokkend deinen,

van door de natuur geschapen gracieuze mooie lijnen,

waarin ik nu de eerste blauwe juffers zie verschijnen.

Laat nu mijn ziel en lichaam ook zacht mee deinen,

om het beeld van dit waterland nu te beschrijven,

een beeld wat welft en ook rust in zijn zachte lijnen.

Mijn geestdrift groeit bij ieder gezette pennenstreek,

zo zonne-dronken bij ieder voorzichtig gezette stap,

die de wellust en verlangen in mijn dichter geest teelt.

Hoop dat deze schitterende droom of toverbeeld,

nooit meer tot inkt of droombeeld zal verzwinden.

Tranen rijzen bij deze gedachte me nu in mijn ogen,

voel me bij deze gedachte, tot in mijn ziel bewogen.

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:50 Reageer op dit bericht

Donderdag 3 juni 2010

De schoonheid van de Natuur

De schoonheid van de Natuur.

Nu lijkt de zomer pas echt van ver gekomen,

maar wie nooit de natuur heeft lief gehad,

moet zijn schoonheid echt binnen laten komen.

Je zult zien de natuur dan zo fraai en schoon,

nu gehuld in al zijn mooiste kleuren en geuren,

ben heel blij; dat ik met deze schoonheid woon.

De ochtend was al vroeg gehuld in een neveldamp.

Een kikker die dan kwaakt langs halmen en sloten.

Nimfen die dan wat blozen in mijn spiedende lamp.

Met dauw lijken ze dan de rozen te hebben bespoten.

Koeien rollen met zonnebaden op hun zij.

Een Herder maant zijn runderen en schapen,

braaf en hongerig, op hem wachtend in een rij.

Snel is deze dichter zijn geest in zijn dicht verloren,

terwijl ik dan mijmerend tussen het riet door staar,

dan lijkt het of ik alleen hier voor ben uitverkoren,

hij die dan weer tot zijn knieën in het water staat.

auteur:Adrie.3.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 2 juni 2010

Nieuw-Delfland

Nieuw-Delfland

Mijn Delflandse onbekendheid walste over me heen,

voelde de onmacht pijnlijk mijn geest indringen;

de pijn voelde; als verplettering en brekend been,

voelde verslagenheid hard door mijn lichaam slingeren.

Verslagen lag ik daar; mijn hoofd nu half geplet;

mijn ogen glazig en wazig kijkend naar de stenen;

mijn vastberadenheid zag zich nu even vastgezet.

Voelde een dichtgeknepen lijf, wat leek te springen,

door de onmacht, die door mijn hals leek te wringen.

Lag daar met bebloed hoofd, wat alleen nog kon wenen.

auteur:Adrie.2.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:04 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels