Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Zondag 27 juni 2010

Werkwoord van minnen

Werkwoord van Minnen.

Zing vogels, zing toch mijn lieve zangers!

Straks komt weer uw vlucht naar het Zuiden.

Hier bij bloem en pracht wordt gij verwacht,

om te horen uw nieuwe liedjes en geluiden.

Was ik toch eens God met al zijn macht....

dat ik van de wereld een paradijs kon maken,

een wereld waar een ieder elkaar kon laten,

Wat zou dat een ieder gelukkiger maken.

Zou steeds de vrolijke liedjes horen zingen,

liedjes van blijdschap en zeker van minne..

Geen liedjes of dichten met treurende zinnen.

Eerst wat moeilijk, dan kan men het spinnen.,

en kent men weer het werkwoord van minnen.

auteur:Adrie.27.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zaterdag 26 juni 2010

Liefdesgevoelens

Liefdesgevoelens

Liepen aan het strand verliefd en wat verloren,

onze diepe liefdesgevoelens waren heel sereen.

Van de nachtelijke uren telde we er geen een.

We zette heel stil, verliefd schrede aan schrede.

Jou hand; teder in mijn grote mannen-hand,

je hoofd, teder en lief op mijn schouder.

We luisterde naar het windje over het strand,

je fluisterde verliefd; ,,Och mijn verlangen”,

alleen je rustige adem houdt me al gevangen.

Tot dat mijn voeten op de jouwe stuitte,

en in deze bijna volslagen stille duisternis,

zag ik twee ogen brandend naar me kijken,

je handen die ik bijna niet meer kon tillen,

voelde ik heel liefkozend mij zacht strelen.

Al wat ik ooit gestreefd heb en beleden,

waar ik in mijn hartstocht naar heb gehaakt,
is toch steeds weer in ongerede geraakt.

Maar oefen en leer nog steeds verwoed,

zie steeds de dag vol openheid tegemoet.

auteur:Adrie.26.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:12 Reageer op dit bericht

Vrijdag 25 juni 2010

Betoverd

Betoverd

De zomer lijkt nu eindelijk aan te komen snellen,

geschrokken wakker geworden vanuit zijn droom.

Zie in het water, golfjes speels huppelen en snellen,

vanuit vele waters en sluis naar de grote stroom.

Ontelbare bloempjes lijken zich nu te verheffen,

om gezien te worden door ieders waakzaam oog,

zodat niemand ze dan onbedachtzaam kan treffen.

Ze laten zien, door heesters wat overschaduwd,

hun kleuren; waarin ze geen schilder kan verven,

laten geheel ontbloot, zien hun sensueel genot.

En als ze dan weer verwelken en moeten sterven,

bekommeren wij ons verwend, niet om hun lot.

Maar proef nog steeds die onschatbare weelde,

die het oog en gevoel zo verrukte in mijn hof,

en waterstroom en mooie bloemen, me streelde,

en het schouwspel me verrukkelijk, betoverd trof.

auteur:Adrie.25.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:31 Reageer op dit bericht

Donderdag 24 juni 2010

Straalt door het lover

Straalt door het lover

Wanneer de zon al zo vroeg straalt door het lover,

en de dag me al zo vriendelijk begroet,

loop ik al heel snel weer de mooie landwegen over.

Vertederend straalt met een goudgekleurde gloed,

het zonnetje weer door deuren en ruiten.

Wil ons dan al brengen; weer zijn lieve ochtendgroet.

Dichter geniet van de door zon gebrachte lauwerkrans,

hem met hulp van natuur en elfen gevlochten.

Geen trofee geeft meer kleur dan door hun gevlochten.

De Maas rolt weer vrolijk kabbelend langs de boorden,

weer even ontslagen van zijn najaar geloei.

Zijn water sopt nu weer liefkozend langs zijn zomen..

Kinderen weer vroeg spelend in de Maas zijn vloed.

En brengt ook aan ouders zijn lieve groet,

gebracht als een van Europa's grootste waterstromen.

auteur:Adrie.25.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:54 Reageer op dit bericht

Woensdag 23 juni 2010

Gespierde knoken

Gespierde knoken

Het zonnetje is toch aan de Zomer begonnen,

en wordt nu tot ieder zijn genot onthaald.

Nu weer, met zijn warmte in ons hart gekomen,

wordt zijn weg nu met rode rozen bezaaid.

'O, lief zonnetje, je bent nu zo een met ons.

Ik hoor de vogels je al een welkom fluiten,

na eerst nog een deun van snotteren en snuiten,

maar een zeurpiet krijgt van ons nu de bons.

'O, gij lief zonnetje; reikt ons zo lief de hand,

waarmee ze me heel mijn leven al beroerde,

maar spijker je nu; voor eeuwig aan de wand.

En als ooit iemand met zijn gespierde knoken,

U, dan raakt tot diep in uw en ons hart,

laat ik van zijn beenderen, soep van koken.

auteur:Adrie.23.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 22 juni 2010

Tweespalt

Tweespalt.

'och Dichterke, uw lichaam dwingt u nu,

uw pen met voorzichtigheid te gebruiken.

Sluit uw ogen, voor zon en groene struiken.

Of wilt ge met hem de kruisweg dragen.

Ach, benijdenswaardig steeds die druk,

verlegen wordt ik steeds onder dit geluk.

Ogen, pen en papier steeds mijn makkers,

wacht tot God me roept; op zijn akkers.

Bloempjes laat niet steeds uw probleempjes horen,

jammert gij toch niet steeds in engeltjes-koren.

Laat even rusten het dichterke, ook zijn zieken oren,

Hij wil nu ook van geen tweespalt horen.

auteur:Adrie.22.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 21 juni 2010

Trieste Kerkhoven

Trieste Kerkhoven

Hoe mooi geschreven zijn mijn dichten,

over onder meer mijn eindeloze dromen,

Mijn gedichten gaan vaak over verdriet,

langs kroegen en langs trieste kerkhoven.

Wat minder gedichten over romantiek.

Schrijf er vaak mijn vingers bij stuk,

maar het gedicht de geur van geluk,

al druipt dan de inkt van mijn handen,

dan spreekt mijn lief van schande.

Maar schrijf ook over wat er bloeit,

in mijn buren de glad geschoren tuinen,

is het gewas dan mij te woest begroeid,

schrijf ik over het rullen der duinen.

Of schrijf over een troosteloze tent,

of een dronkaard aan de toog gezeten.

Dat kwam er dus van mij nog terecht,

na al die na woorden zoekende jaren.

auteur:Adrie.21.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:23 Reageer op dit bericht

Zondag 20 juni 2010

Lied en Gitaar

Lied en gitaar

Het zonnetje grijnst weer van alle kanten,

wat plagend door de grijze wolken heen.

Ach, zonnetje ik sta zonder jouw zo alleen.

Je hoort overal boosheid uit veler harten.

En of ik nu vrolijk grijp naar lied en gitaar,

en voor hun; met de kinderen liedjes zing,

er is niets wat nu in hun hart nog doordringt.

Aan de vogels stelde ik nu ook een vraag,

wat is nu voor jullie het meest vrolijke lied?

Ach vogeltje, ach vogeltje,hoor mijn vraag;

welk lief liedje horen de mensen nu graag,

hoor ze roepen; kom met al je kinderen zingen;

en laat je door het zonnetje niet zo hinderen.

Ach zonnetje, zie je dat de vrolijkheid vlucht,

je was voor ieders hart hun aardse vreugde,

of je nu woont in stad of landelijk gehucht.

auteur:Adrie.©.20.6.2010

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:46 Reageer op dit bericht

Zaterdag 19 juni 2010

Verslagenheid

Verslagenheid

Nonchalant zit ik wat leunend aan de bar,

laat ik zwerven mijn ogen en gedachten

haak in; om de muren even te ontvluchten,

tot mijn geest weer armer wordt aan rust.

Plots gaat me iets erg gevoelig ter harten,

een trieste bedelaar; net buiten gepasseerd,

bezoekt nu weer met zijn aalmoezen de bar.

Hij heft de armen; en de armen vallen neer.

Hoe ik ook zoek om het beeld te omschrijven,

een beeld wat de triestheid in 't geheel omvat,

maar het beeld kan beter verborgen blijven,

als je het beeld immers nooit zelf hebt gepakt.

Maar deze dichter ziet hem vol medeleven aan,

wil mijn hart en ziel nu niet teloor laten gaan,

maar wat mij ontgleed, dat mag nu verglijden,

omdat ik even van deze onmacht wil scheiden.

Maar voel in mijn hart een traanloos geween,

ben gevoeliger dan de mensen nu om me heen.

Voel me nu bedroefd en tot mijn hart bezeerd,

kom in min hart nu alleen verslagenheid tegen.

auteur:Adrie.20.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 18 juni 2010

Bloemenkrans

Bloemenkrans

Men ziet mij minder in deze grijze dagen,

als het zonnetje bezig is, ons te plagen.

Bloemen die dan hun kopje laten hangen,

ziet niet dat zij zich spiegelen in het nat.

Hij ziet ook niet wanneer de mooie bomen,

zich verdrietig spiegelen in een der stromen.

Door de luie zon verbleekt dan hun blad.

Het zonnetje lokt ons anders naar buiten,

tussen het frisse lover waar de vogels fluiten,

of de vrouwtjes op hun nestjes broeden.

Gij deugniet brengt anders je warme stralen,

die de drukke mens even neer laten dalen,

hun dan even streelt met je warme gloed.

Lief is dan, om kinderen hun lach te horen,

niets kan mij dan nog meer bekoren.

Dan een kind, wat bezig is; te verzamelen,

bloemen, om een bloemenkrans te maken.

auteur:Adrie.18.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:54 Reageer op dit bericht

Donderdag 17 juni 2010

Verloren jaren

Verloren jaren

Te lief om mijn bescheidenheid te dragen,

frommel verlegen zoekend in mijn schoot.

Tracht haar vele lieve en zachte woorden,

te horen; ach het zijn maar egeltjeskoren.

Leefde al jaren met troostende woorden,

nooit met mensen, zo lief en warm alleen.

Vond de dichterswoorden goed gezelschap,

bij woorden niet aan te horen, ging ik heen.

Hart en ziel treurde tot de ochtendgloren,

zag alleen verlies en een vers gedolven graf,

tot God beval doe je verdrietige mantel af,

nu later het besef; " ik had jaren verloren".

auteur:Adrie.17.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:42 Reageer op dit bericht

Woensdag 16 juni 2010

Zijn mooie stralen

Zijn mooie stralen

Wat een mooi gezicht,

zo door ons verwacht;

in het volle zonlicht,

bestraalde het Land.

Hemelhoog door hem beschenen,

met zijn mooie gouden stralen,

nu voel ik me weer met hem een.

Nu wil ik samen met je delen,

om te worden een zonnig geheel.

Wat er geweest is om het even,

daar je stralen me doen vergeven,

om ook weer liefde te kunnen geven,

en alles met een ieder te willen delen.

auteur:Adrie.16.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 15 juni 2010

Torenklok

Torenklok

Liep langs wei, riet, water en wilgen,

ontsnappend aan een slapeloze nacht.

Zag dat het witte kleed van de wilgen,

omzoomde het lage Delfse waterland.

De hemellucht leek blauwer dan ooit,

de zon zijn stralen over alles gestrooid.

De torenklok zong zo hard ze maar kon.

De Hollandse driekleur hing overal uit,

want het elftal was nu ieder zijn bruid.

Ook aan de hemel boven de lage landen,

ontstak het zonnetje nu een mooie vlam.

En het zacht geklots van het bewogen water,

zweeg bijna eerbiedig, wachtend tot later.

auteur:Adrie.15.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 21:33 Reageer op dit bericht

Maandag 14 juni 2010

Perkament der tijden

Perkament der tijden

Onder het stof en perkament der tijden;

hoor je steeds weer nieuwe ideeën rijzen.

Ook ouderen en zieken die steeds hijgen,

om het begrip en hulp te kunnen krijgen.

Steeds te horen, de engeltjes hun bellen,

de steeds eentoniger wordende deun der jaren.

Soms ook te horen, in de verkiezingskoren,

dat de zon weer schijnt als nooit te voren.

Daar staan ze dan weer als poppen opgesteld,

de troon-reden trots en pronkend in de hand,

Maar de ouderen en zieken zinnen op wraak,

alleen te proeven afhankelijkheid en hun plaats.

auteur:Adrie.14.6.2010.©.

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:54 Reageer op dit bericht

Zondag 13 juni 2010

Mijn lichaam

Mijn lichaam

Moet eens weg uit dit bouwvallig pand,

waaruit ik zoveel al voelde verdwijnen.

Die me lief zijn; proberen het te mijden,

maar het breekt af van wand tot wand.

Zie bomen verdorren in dit mooie seizoen,

of ze al wachten op een nabije winter,

ach, ik had nog zo heel veel willen doen.

Ik neem niets uit dit mooie leven mee.

Net als mooie bloemen keren nooit weerom.

Maar hoop dat ik in mijn dichten nog herrijs,

deze gedachten gonzen nu steeds in me om.

auteur:Adrie.13.62010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:06 Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 juni 2010

Natuurwonder

natuurwonder

'O kijk naar het door natuur geschapen tafereel,

als lieve natuurwonderen die alle ogen strelen.

Zo uit de; door de wind gezaaide bloemenzaadjes,

staat er nu een natuurwonder mijn ogen te strelen.

In gedachte; nu even het landschap van weleer,

die weer herinneringen in mijn gedachte schreven,

deze opgeslagen herinneringen zie ik dan steeds weer.

Kijk in het voorbij gaan van dit lieve natuurwonder,

en zie in mijn herinneringen; het kind groeit op,

het wordt ouder en ziet soms, zich troostend om,

naar de vertrouwde, koesterend kostbaarheden,

maar het is slechts schijn tot we oud of dood zijn.

auteur:Adrie.12.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 11 juni 2010

Schrijverscheuten

Schrijverscheuten

De lucht vandaag weer door grijze wolken omsloten.

Voor dag en dauw op pad, voor de lezer die wacht,

over de grond niet bevloeid maar nu vol gegoten,

langs akkers welig met brem en klaprozen doorschoten.

Ja, hoor zelfs geen vogelgeluiden, kijk om me heen,

houdt mijn ogen gericht op mijn dichters gedachten.

Het lijkt dan,of het een dag wordt zonder zon alleen,

bang, dat het een dag zal zijn, als de eenzame nachten.

De natuur zonder zon, kan nu zijn moois niet tonen;

hij lijkt een lege ziel, nu de zon eens neemt zijn tijd.

Nu laat de Natuur zich door de zon geheel ontkronen.

Ben nu een dichter zonder woorden met pen of tong,

met nu veel verdoofde woorden in zijn pen en hart.

Een dichter, nu met schrijverscheuten in zijn romp.

Och zonnetje doe alsjeblieft weer je bontmantel uit.

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:27 Reageer op dit bericht

Donderdag 10 juni 2010

Nachtmerrie

nachtmerrie

Deze nacht door nachtmerries geteisterd,

zie nu de nieuwe dag wat moe tegemoet,

merk dat ik nog leef en alles het nog doet.

Zodat ik een gedicht aan U kan schrijven.

Zag in mijn nachtmerries het volgende beeld.

Langs mijn vermoeide lichaam mijn armen,

waren met mijn witte handen samen gevouwen.

Moest in mijn droom lezen een griezelig boek,

het boek lag daar grillig en eng uitgevouwen,

door het lezen ging het bewustzijn verflauwen,

sloeg snel weer dicht dat griezelige muffe boek.

Lag met de handen vol met verwelkte bloemen,

griezelig gestopt tussen mijn koude witte handen.

tussen mijn handen, een devote blauwe rozenkrans,

zou je dat dan mijn dood kunnen gaan noemen?

Maar ik wil nog zoveel moois aan U schrijven,

wil uw mijn hart en geest de dauw gaan beschrijven,

hoe steeds de dauwnatte rozen mijn pad doorkruisen.

auteur: adrie.10.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:40 Reageer op dit bericht

Woensdag 9 juni 2010

Levensrover

levensrover

'O Delft, die mooi gebouwde stad,

met zijn vele waters en gebouwen.

Men heeft daar ook trots behouden,

een kerk met zijn koninklijke graven.

Liggen daar, gestapeld onder de zerken,

tellend hun tal; buit van de levensrover.

In gedachte stap ik dan als een doodgraver,

heel uitdagend door de geur van de dood.

Zij liggen daar zij aan zij onder de zerken.

Was even stil door de macht van de doler,

die steeds zonder denken mensen scheidt,

hoe groot hun gemis en liefde ook mag zijn.

Was het nu alleen mijn dichters-gedachte,

of vloog de schaduw van de dood mij voorbij.

auteur.Adrie.9.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:05 Reageer op dit bericht

Dinsdag 8 juni 2010

Zang en woord

Zang en woord

Als deze dichter eens van U heen gaat,

zullen het er weinigen horen of weten,

alleen zij die mijn dichten graag lezen,

die zullen dan ook even oprecht wenen,

totdat ik dan; voor eeuwig ben verdwenen.

Ik die de laatste ziekte jaren heb gesleten,

wil niet dat U gedenkt, als niet te vergeten.

Ook zullen enkele mijn dicht vals verklaren,

waaruit ge dan weer de afgunst kunt meten.

Zal roerloos rusten onder de zoden en zand,

zo mijn dichters-oor nog mooie woorden vangt.

Maar zal niet vangen; roddeltaal van mensen,

die mijn hart, zang en woord dan niet kennen.

Maar hoop dat het snel stil wordt met verdriet,

wil niet horen vrienden met schor gehuilde kelen.

Luister dan ook niet naar de dichten van zotten.

ken dan ook een zot, en zijn verfoeiende positie.

auteur:Adrie.8.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:51 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels