Valentijn

Vrijdag 11 februari 2011

Een Regenboog

Een Regenboog

De zon was lief als de Lente; met ons aan het spelen,

maar vergat, om dreigende regenwolken weg te vegen.

Daardoor schenen haar mooie gouden stralen maar even,

al ging; een Regenboog wel mooi weer met ons spelen.

Het leek of de weer-goden er uit waren en verdwenen,

nu was het Gods wijsheid die het zonnetje liet zwijgen.

Maar het zonnetje zijn goud, leek al rijp om te stelen,

daarom liet God even snel, vele harten van ons helen.

Hoorde ook dat hij; vogels even voor ons zingen laat.

Meende zelfs te zien; God's zijn hemelsblauwe kleed.

Mijn hart; is warmte verlangend, verder dan vandaag..

Ja was even moe, en zag de Winter niet meer zitten.

Wilde het zonnetje zien; zijn lieve stralende smoel,

geen zin meer; om dichten over de winter te tikken.

auteur:Adrie.11..2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 8 februari 2011

Een bloemen vol nieuw leven

Bloemen vol nieuw leven.

Hij was een broeder zoals ik nooit zal vergeten,

vergeten; stervende is hij voor ieder geweest.

Met zijn ziekte gedwongen te leven als beest.

Terug getrokken, op zijn hoede; als wolf geleefd.

Modder en vuil, wat zijn eerlijk hoofd verfoeide,

zijdelings, vierde men, steeds een duivels feest.

Als een graf, niet wetend wat voor hem geweest.

Vergeten lijf, wat in de nacht met duister vulde.

Broeder; altijd zo dapper en zo puur gebleven,

naast een blij bezig leven, steeds die zielen pijn,

dat nu mag opbloeien, een rijk vol bloemen en leven.

Het leek wel of de wereld riep; grijp maar, neem!!

auteur:Adrie.8.2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:13 Reageer op dit bericht

Zondag 6 februari 2011

Glimlach maken

Glimlach maken.

Al wat aan storm geweest is; heeft mijn zegen,

ik had in de Winter ook niets mooiers verwacht.

Ach; we hebben al veel voor de kiezen gekregen;

Heb al in gedachte het voorjaar; die pijn verzacht.

Zo is het goed; tranen verwacht het zonnetje niet,

Ziet liever; om mensen hun monden een glimlach,

probeert U toch een tevreden glimlach te maken,

zingt het zonnetje in het voorjaar; het hoogste lied.

Bij deze gedachten even weg; U loos verlangen,

we laten ons in verdrietige gevoelens niet vangen.

Gebruikt U gevoel niet om u zelf te gaan tergen,

of proberen gevoelens van ongeduld te verbergen.

auteur:Adrie.6.2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:22 Reageer op dit bericht

Vrijdag 4 februari 2011

Na-jaars kommer

Na-jaars kommer

Als U een man ziet in een zoekend zwerven,

licht dat ineens verliefd uit de ogen schiet;

speurend tussen al het moois in het riet,

is het deze dichter die men ziet verwerven.

In na-jaars kommer zoekt hij dan naar haar,

haar haren opgebonden met rozen-snoeren.

Verdrietig; vreemd, dat mooie dingen gaan.

Al had hij in de Zomer; reeds het vermoeden.

Toch fluisterde hij haar nu sprakeloos toe,

en luisterde hij naar ritselende rozen-snoeren

dromerige blik; vast aan het voorbij leven.

auteur:Adrie.4.2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:32 Reageer op dit bericht

Donderdag 3 februari 2011

Een pauze van een jaar of tien.

Een pauze van een jaar of tien

Wil mijn leven niet doortrekken met de dood,

ook al geven me redenen, het recht tot klagen,

bewaar steeds vager wordende verwachtingen,

wat me behoed; voor de nog niet klare dood.

Maar onverwoestbaar mijn wil om te schrijven,

mijn hart en ziel zul je niet weg zien kwijnen.

Al zullen anderen; mijn ziel soms laten deinen;

probeer met de pen, het de geest uit te drijven.

Als ik mijn tranen waar dan voor even vergiet,

zullen deze tranen nooit aan me blijven knagen;

mijn leven blijft met liefde en levensvragen.

Na mijn dood alleen pauze van een jaar of tien.

auteur:Adrie.3.1.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:23 Reageer op dit bericht

Woensdag 2 februari 2011

Mijn ziekte Multiple sclerose(Roosje.)

Mijn ziekte (Roosje.)

Iets in me klaagt om mijn nog jonge leven,

die wat angstig wacht, op eens die slag,

wat mijn ziekte me eens wil gaan geven.

Eindelijk toch gesloopt; hoop en dromen,

zoveel wat ik dan niet meer beleven mag.

Wordt met verloren kracht weg gedragen,

een man die wars van al het vele klagen.

Wilde niet weten of horen van zijn leed;

dat is iets wat ik mijn Roosje nu vergeef.

Nee; Roosje het is niet alleen jou schuld,

bent immers uit kwelgeest hout gesneden,

daar wordt al eeuwen veel over gezegd;

gruwel en kwel was ons gedeeld verleden.

auteur:Adrie.2.2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:51 Reageer op dit bericht

Dinsdag 1 februari 2011

Frank en vrij

Frank en vrij.

Waar even mijn dichters-gevoel niet voldoet

geen mooie witte winterdag me kan bekoren,

gaat door mij heen; verlaat mijn pen voorgoed,

plaatsen van dichten gaat me even verloren.

Daar ik nu verblijf boven menselijk gedrang,

leef ik nu steeds alleen rustig en onbewogen,

bezie ik steeds dromerig zon op en ondergang,

bezie dan; met mijn herinneringen voor ogen.

Zie dan de vele mooie bloemen; blij en bont,

die mijn leven kleur en glans hebben gegeven,

ook al was het steeds de arts die daar stond,

als mijn ziekte weer sores gaf in mijn leven.

Licht wel vaak op mijn zwaar voelende benen,

om heerlijk te dansen, vrolijk, frank en zo blij,

ook al is het nu, dan soms alleen op mijn eentje.

Ben dan blij, rond te dansen, vrolijk en nog vrij.

auteur:Adrie.1.1.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:19 Reageer op dit bericht

Zondag 30 januari 2011

Keek langs de Vliet

Keek langs de Vliet.

Zag het riet verstijfd even wuiven,

als handjes, tegen mij of de duiven.

Treurig hoe een liedje in me schalt,

zo verdrietig minnend, en zo zacht.

Zie een min loeren tussen het riet,

spiegelend in het bevroren water,

hoorde haar zacht zingen een lied,

voor de duiven; te zien in het water.

Hoor en zie nu mensen hun nood,

die zich tegen een ieder beklagen,

vergaten het verborgen te dragen,

straks wordt toch de Lente verloot!

auteur:Adrie.30.1.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:35 Reageer op dit bericht

Zaterdag 29 januari 2011

Groene Voorjaar

Groene Voorjaar.

Ik denk nu vaak aan haar; het groene Voorjaar,

met zijn geurige, kleurige bloemen en weidjes,

met zijn speelse lammeren en blatende geitjes.

Probeer nu in mijn droom te naderen tot haar.

Neemt dan snel voor hij voor de Winter vlucht,

nu ze nog kan vullen; de kale bomen met blad,

nu, als grijze bomen tegen een grauwe lucht .

Als bladgoud; als het zonnetje mij even vervult.

Mijn Engel zegt: de Natuur hoort bij het leven,

en de Winter neemt deel aan je aardse bestaan.

Spreek dat uit met je pen en dichters-leven;

en spreek dat eens hardop zonder aarzelen uit,

ook al drijft Koning Winter velen tot wanhoop,

denk dan; heb “geduld”dat is het wijste besluit.

auteur:Adrie.29.1.2001.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:11 Reageer op dit bericht

Vrijdag 28 januari 2011

Bloemetjes-japponetje

Bloemetjes-japonnetje.

Wandelde onder het stralende winter-zonnetje,
naast mij; een kind, in bloemetjes-japonnetje.
Haar kind zijn, met haar blond krullende haren,
lieten de jaren achter me, nu snel ontwaren.

In mijn gedachten, de vriendin der rijpe jaren,
wat ver achter was, liet zij nu snel ontwaren.
Zij trof mijn hart, wat soms eenzaam schreit,
raakte zoals in mijn jonkheid mijn dartelheid.

Als ik om mij heen; soms naar de Wereld kijk,
vraag ik me af, is dat wat we hebben bereikt.
God; streel, verruk ons; verwarm onze harten,
laat verdwijnen; de wereld vol met smarten.

auteur:Adrie.28.1,2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:56 Reageer op dit bericht

Woensdag 26 januari 2011

Winterse somberheid

Winterse somberheid

Dep dan vanuit de nooit ontgonnen hoeken,

vanuit U hart; alle nooit gelezen woorden;

wat dan raakt al uw liefde bij u aan boord.

Ach; God zal je voor zijn straffen behoeden.

Waar je gaat, wordt het dan weer verlicht,

de eerste vogels zijn dan weer te horen,

overal waar je loopt, je eerste stappen richt;

sluit daar bij niet je hart; dan heb je verloren.

Een vogel zingt je dan zijn melodieën voor.

Een tweede zingt dan; de jou gekozen maten,

een derde sluit dan af; op zijn eigen maten.

Snel volgt dan de inzet van vele mensen-koren.

auteur:Adrie.26.1.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 25 januari 2011

Mooie spiegel

Mooie spiegel.

Stond in mijn droom voor een mooie spiegel;

zag achter mij staan; een heel oude toverkol,

die achter me deed een heel eng, goochelspel.

Moeder stierf terwijl ik haar hand vast houdt;

sprak; je bent mijn kind al wordt je nog zo oud.

Ik zocht naar woorden; maar kon niet spreken,

schrok, straks is ze weg, en heeft niet geweten,

dat ik haar als ouder toch zo lief heb gehad.

Zei tegen de kol; hoe bitter wat ik ondervond;

wilde me nog eenmaal tot mijn Moeder keren,

wilde spreken, maar kon de tranen niet weren;

terwijl God ze zonder mijn woorden terug zond.

Ach; hoe verward was mijn gevoel nu geraakt,

doordat ik mijn mond toen niet even open deed,

niet sprak op deze weg; door deze kol gemaakt.

auteur:Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:15 Reageer op dit bericht

Vrijdag 21 januari 2011

Achter een gordijn

Achter een gordijn.

Liet vandaag de voorbije week langs zweven,

en hield me daarbij eens goed de spiegel voor;

zag en dacht; veel maakte bij mij een wonde.

Vragen en opmerkingen; vielen en verwonden.

Eens kende ik me tot in mijn diepste wezen;

lag een wat mindere dag, zwaar op het hart;

was het open; vrij van mijn gelaat af te lezen.

Vraag me nu af; wil ik mijn hart laten wegen.

Mijn oude wonden werden steeds maar bleker,

alles wat zeurende was werd weer onbekend.

In mijn leven kreeg alles weer zin en werd zeker.

Toen de moker; weer krachtig op het fundament.

Ineens dat gevoel dat alles lijkt te bedreigen,

dan zou je willen dat je armen vleugels zijn,

en je met je last naar de Hemel op kon stijgen;

en daar kon stoppen alles achter een gordijn.

auteur:Adrie.21.1.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:53 Reageer op dit bericht

Woensdag 19 januari 2011

Onrijpe citroenen

Onrijpe citroenen.

Het was een lange weg naar waar ik woon,

mijn veilig nest; met zijn vogels en bloemen.

In mijn hoofd; nu een stem aan de telefoon;

geen geluiden van vele suizende harpoenen.

Hoe pijnlijk hard in mijn gevoel nu geraakt;

had nu ijs met onrijpe citroenen geproefd,

wat voor mij tot een hete grog was gemaakt.

Elk passend woord; kwam uit duister voort,

hoorde nu in elke zin een verborgen woord.

Veel kennis waar ik niet naar wilde streven,

heeft zich nu heel pijnlijk toch ontsloten.

Het was aan mij, om er kennis van te nemen,

of dat ik al een plaatsje zoek onder de zoden.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 18 januari 2011

Voorbije jaren

Voorbije jaren

Al wat geweest is; had misschien een reden.

Toch had ik me vaak wat anders toebedacht,

daarom hielp ik het Leven vaak een handje,

en kreeg ik, misschien ook vaak een standje..

Levensgeluk waar ik steeds naar heb gestreefd,

dat deurtje bleef voor mij nog te lang gesloten,

bloemen van het aards Paradijs te laat ontloken.

Is het Aardse leven de betekenis die jezelf geeft?

Nooit gebouwd, niet haalbare luchtkastelen,

met zijn niet haalbare grachten en kantelen,

sprookjes die alleen maar kindsheid strelen.

geproefd van al het Aardse mij toebedeelde.

Wat me in het leven viel te doen; is geregeld,

het was wel veel; maar het is nu wel gehaald,

en is mijn huis, nu schoon en bijna verzegeld.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 15 januari 2011

Winter-zonnetje

Winter-zonnetje

Het Zonnetje geboren in de vroege morgen,

vroeg gestorven op deze nieuwe winterdag.

Getroffen door de Winter zijn hinderlagen;

probeer ik nu zelf het verlies te verdragen.

Maar verfoei nu ongelukkige hun diepe nood,

die nu luidkeels en tegen iedereen klagen;

zonder dit verlies in zich zelf te verdragen;

maar teleurstelling aan een ieder verkoopt.

Ik wil niet van die zielige dingen gaan zeggen;

als geluk van een kind het niet uit kan leggen.

Laat niet treffen uit de winter zijn hinderlagen;

stomme smart, slijten uw mooie levensdagen.

auteur:Adrie.15.1.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:39 Reageer op dit bericht

Vrijdag 14 januari 2011

Slaan hun strepen

Slaan hun strepen.

Zie de wind en regen slaan hun strepen,

langs vensters en ruiten tot in de nacht.

Somber de lucht nu as-grauw geslepen,

voor veel mensen is het een hard gelag.

Sluit nu in de avond deuren en vensters.

Zie de vorst nu al winteren op de ruiten;

hoe hij kunstig in rijen bloemen schikte.

Mijn Buur moet van zijn hond naar buiten.

Mooi is het dan achter je haard te vertoeven,

en je gevoel dan weer te voelen en te treffen,

als dan de winter weer omlaag wordt gesmakt,

en je zang dan niet meer is te overtreffen.

auteur:Adrie.14.1.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 12 januari 2011

ijskoude Wintermorgen

Ijskoude Winter-morgen

Het was weer een ijskoude winter-morgen;

haar blonde hoofd, vrij en zonder zorgen.

Hoor in de tuin een schommel wat kreunen.

Vroege arbeiders hun mokers al dreunen.

Onze ogen tasten in het duister naar elkaar.

Een moment dat ik ons verbonden waande,

maar haar vertrek was weer snel aanstaande,

even een moment dat ik haar baas haatte.

Wat troost zou me nu heel goed bekomen,

toen mijn wekker de warmte kwam roven.

Satan; gij blijft in mijn mens-zijn machtig,

en mijn gevoel soms menselijk aandachtig.

auteur:Adrie.12.1.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:23 Reageer op dit bericht

Dinsdag 11 januari 2011

Mijn mooiste jonge jaren

Mijn mooiste jonge jaren.

Het was als de Herfst; die mijn mooiste jonge jaren,

wilde doen vergeten;als perkament der vergetelheid.

Het verleden wat niet meer gold, alleen het gaande.

Ben nu als een blinde; in een onbekende wereld daar.

Ik, en de nog onbekende wereld tastten naar elkaar.

En nu die zekerheden geleidelijk zoek zijn geraakt,

ga ik merken, wat mijn ziekte, heeft stukgemaakt.

De een na de andere waarheid deelt zich nu mede.

Maar heb lang na mijn onbezonnen roekeloze jaren,

waarin ik ook nog van een volmaakte rust genoot,

omdat ik nog niet wist welke ziekte me zou belagen,

me verbijsterd gevoeld, vast genageld en verslagen.

Kijk langs wei en wilgen; zie glijden de winternacht,

zijn mistig bevriezend kleed, die de Vliet bezoomde,

zie ook het lage land boven de horizon uit dromen.

Zie het wakend oog der Maan, zo lief stil en zacht.

auteur:Adrie.11.1.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:18 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels