Moed Wat mijn verstand soms te boven gaat, is mijn moed, meestal geschreven een dicht met mooie woorden, waar de lezer dan bij huilen, schat…
Wat mijn verstand soms te boven gaat, is mijn moed, meestal geschreven een dicht met mooie woorden, waar de lezer dan bij huilen, schateren of lachen moet. Onsterfelijke gedichten, hebben verloren kinderen, waarbij de woorden je dan vurig naar de hemel voert. Het dichten is mij steeds goed vergaan, door niets; te schrijven, wat tot hoofdbrekens of geknars leidt. Kan niet tijdloos blijven dichten en schrijven, al heeft de poezie het schateren soms dood gemaakt, en leidt poezie tot de vraag; is het dicht wel van mij, als het dicht soms later; naar pijnstillers leidt.
Uit eten
Mijn middagmaal etend; met lieve buren dat was echt, al zal ik het geen tweede maal beleven, omdat zelfs mijn dood dan niet meer v…
Mijn middagmaal etend; met lieve buren dat was echt, al zal ik het geen tweede maal beleven, omdat zelfs mijn dood dan niet meer verzoenend werkt. Mijn maag als gezeten op een kameel of wip, dan in de woeste baren; varend op een schip, die me eerst hoog, toen weer laag liet varen. Mijn maag voelde als scheuren in een vel perkament, door wind en mensenmassa's mee gezogen, een wiebelend waas gleed voor mijn wiegende ogen. auteur:Adrie.17.01.09.©
Mijn Gevang Doorwaakte nacht. Luisterend naar de regen... die droppend in het water valt, plats... plats...plats....... Voel de beklemmende eenzame kilte..... mijn lichaam...... ligt te rillen, bijna hunkerend te wachten, eenzame lange en kille verlaten nachten..... Draai mijn betraand gelaat, en kijk vanuit de onzichtbare tralies vanuit een kennelijk onbekend gevang, verdrietig omlaag, niemand die het kot wil ontsluiten! Nog nooit.... voelde ik me zo overgeleverd en alleen... Zo intens bang en van steun berooid.... de flat is stijlvol en mooi... maar kil, ijzig koud en leeg.... van alle liefde en warmte beroofd! auteur:Adrie.17.1.09.©.vanuit mijn bundel: (Mijn plekje bij de sloot)
Najaarsweer De dag gelijkt vandaag op een oude kreunende dame de zon die zich schuifelend achter de wolken schaart, bedekkende grauwe wolken…
Najaarsweer
De dag gelijkt vandaag op een oude kreunende dame
de zon die zich schuifelend achter de wolken schaart,
bedekkende grauwe wolken; als zijn vals pluizend haar,
om het eindje van zijn levensdraad er mee te rekken.
De Zon keerde af zijn treurend en zielig aangezicht,
wie naar zijn zieligheid en gevoelens kijkt, die zwicht.
Maar wend U af van zijn zielig en treurend aangezicht,
als hij eenmaal zeurend, bij U je gevoelens binnensluipt,
dan komt hij er als een miezerig buitje weer uit.
auteur:Adrie.16.01.09©.
Donderdag 15 januari 2009
Trouwe keffende wakers De maan sluipt al zachtjes nader, terwijl de dag jammerlijk is vergaan, zo werd ik bij het te vroeg ontwaken, gewekt …
Trouwe keffende wakers De maan sluipt al zachtjes nader, terwijl de dag jammerlijk is vergaan, zo werd ik bij het te vroeg ontwaken, gewekt door twee keffende wakers. Maar lichaam en hart vlam niet zo op, jij die in weerwil van lichaam en tijd, moest weten dat dit niet ter einder leidt, nu zit de pijn jammerlijk zeurend in je kop. maar zijn zwarte keffende sprinkhanen, waren al aan het bezien hoe de volle maan, sluipend en zwijgend langs mijn venster gaat, bijna spottend, al gehuld in zijn nachtgewaad. Maar zij waken en keffen van avondglorie, tot avondglorie, of dat ze al graven, en waken over een voor mij gegraven graf. auteur:Adrie.14.01.09©
Een doedelzak Mijn slechte gezondheid ontkennen lukt niet, het lichaam geeft meteen, onbarmhartig zijn grenzen aan. Laat me wachtend in een rij, van voor weer naar achter gaan. Een val over ijs ribben die braken als kippebotjes die hun verband kwijt raakte. Gaf en hoorde als het gevoel van een doedelzak die al miauwend met een doffe plof zijn luchtzak leeg maakte. auteur:Adrie.14.1.09.© hartkronkels
Snertlepel Heeft u vandaag ook overal de vele verdrietige en boze ogen, achter de ramen en deuren gezien? Maar mensen; de schaatspret, die Koning winter deed ontgloeien, zal het ijs weer snel laten groeien. Maar voel de Koning zijn bloed al jagen, als hij om even rust moet gaan vragen. Uw boosheid geeft een hatelijke druk, of de koning zijn knechten; even vlug, met het zonnetje aan het luieren zijn. Misschien een Spaans glaasje wijn? Maar ik houdt op; voor te zingen, koning winter zijn enigste doel, was uw plezier en schaatsgevoel, en niet om uw pret te verdringen. Geduld; en de snertlepel zal weer klinken. auteur:Adrie.13-1-09.©
Schaatspret
Wat baat het ons. Als ik hoor, dat het even een beetje dooit. Als Koningwinter dan wat later, weer opnieuw ons hart bekoord. Mijn hart is blij met elke winterdag, langs lippen speelt dan weer de lach. Ben altijd vrolijk en opgewekt geweest, vier nog steeds met jullie ons winterfeest. Het feest zal ooit pas ten einde zijn. Als languit met de handen gevouwen, mijn naam in een witte marmere steen , kunstig voor me wordt uitgehouwen, dan nog mogen gezichten niet verflauwen. Ik wil dat jullie me dan blijven zien, als nog een speels dwarrelend blaadje, verdroogd en vallend van een boom. Groen was dan het kleed, geel de zoom. Dus laat geen traan verloren gaan, of mijmerend en treurend neergezeten, ik heb van iedere dag genoten en gegeten. auteur:Adrie.©.12.01.09.
MOED
