Hartkronkels

Vrijdag 11 februari 2011

Een Regenboog

Een Regenboog

De zon was lief als de Lente; met ons aan het spelen,

maar vergat, om dreigende regenwolken weg te vegen.

Daardoor schenen haar mooie gouden stralen maar even,

al ging; een Regenboog wel mooi weer met ons spelen.

Het leek of de weer-goden er uit waren en verdwenen,

nu was het Gods wijsheid die het zonnetje liet zwijgen.

Maar het zonnetje zijn goud, leek al rijp om te stelen,

daarom liet God even snel, vele harten van ons helen.

Hoorde ook dat hij; vogels even voor ons zingen laat.

Meende zelfs te zien; God's zijn hemelsblauwe kleed.

Mijn hart; is warmte verlangend, verder dan vandaag..

Ja was even moe, en zag de Winter niet meer zitten.

Wilde het zonnetje zien; zijn lieve stralende smoel,

geen zin meer; om dichten over de winter te tikken.

auteur:Adrie.11..2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 8 februari 2011

Een bloemen vol nieuw leven

Bloemen vol nieuw leven.

Hij was een broeder zoals ik nooit zal vergeten,

vergeten; stervende is hij voor ieder geweest.

Met zijn ziekte gedwongen te leven als beest.

Terug getrokken, op zijn hoede; als wolf geleefd.

Modder en vuil, wat zijn eerlijk hoofd verfoeide,

zijdelings, vierde men, steeds een duivels feest.

Als een graf, niet wetend wat voor hem geweest.

Vergeten lijf, wat in de nacht met duister vulde.

Broeder; altijd zo dapper en zo puur gebleven,

naast een blij bezig leven, steeds die zielen pijn,

dat nu mag opbloeien, een rijk vol bloemen en leven.

Het leek wel of de wereld riep; grijp maar, neem!!

auteur:Adrie.8.2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:13 Reageer op dit bericht

Zondag 6 februari 2011

Glimlach maken

Glimlach maken.

Al wat aan storm geweest is; heeft mijn zegen,

ik had in de Winter ook niets mooiers verwacht.

Ach; we hebben al veel voor de kiezen gekregen;

Heb al in gedachte het voorjaar; die pijn verzacht.

Zo is het goed; tranen verwacht het zonnetje niet,

Ziet liever; om mensen hun monden een glimlach,

probeert U toch een tevreden glimlach te maken,

zingt het zonnetje in het voorjaar; het hoogste lied.

Bij deze gedachten even weg; U loos verlangen,

we laten ons in verdrietige gevoelens niet vangen.

Gebruikt U gevoel niet om u zelf te gaan tergen,

of proberen gevoelens van ongeduld te verbergen.

auteur:Adrie.6.2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:22 Reageer op dit bericht

Vrijdag 4 februari 2011

Na-jaars kommer

Na-jaars kommer

Als U een man ziet in een zoekend zwerven,

licht dat ineens verliefd uit de ogen schiet;

speurend tussen al het moois in het riet,

is het deze dichter die men ziet verwerven.

In na-jaars kommer zoekt hij dan naar haar,

haar haren opgebonden met rozen-snoeren.

Verdrietig; vreemd, dat mooie dingen gaan.

Al had hij in de Zomer; reeds het vermoeden.

Toch fluisterde hij haar nu sprakeloos toe,

en luisterde hij naar ritselende rozen-snoeren

dromerige blik; vast aan het voorbij leven.

auteur:Adrie.4.2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:32 Reageer op dit bericht

Donderdag 3 februari 2011

Een pauze van een jaar of tien.

Een pauze van een jaar of tien

Wil mijn leven niet doortrekken met de dood,

ook al geven me redenen, het recht tot klagen,

bewaar steeds vager wordende verwachtingen,

wat me behoed; voor de nog niet klare dood.

Maar onverwoestbaar mijn wil om te schrijven,

mijn hart en ziel zul je niet weg zien kwijnen.

Al zullen anderen; mijn ziel soms laten deinen;

probeer met de pen, het de geest uit te drijven.

Als ik mijn tranen waar dan voor even vergiet,

zullen deze tranen nooit aan me blijven knagen;

mijn leven blijft met liefde en levensvragen.

Na mijn dood alleen pauze van een jaar of tien.

auteur:Adrie.3.1.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:23 Reageer op dit bericht

Woensdag 2 februari 2011

Mijn ziekte Multiple sclerose(Roosje.)

Mijn ziekte (Roosje.)

Iets in me klaagt om mijn nog jonge leven,

die wat angstig wacht, op eens die slag,

wat mijn ziekte me eens wil gaan geven.

Eindelijk toch gesloopt; hoop en dromen,

zoveel wat ik dan niet meer beleven mag.

Wordt met verloren kracht weg gedragen,

een man die wars van al het vele klagen.

Wilde niet weten of horen van zijn leed;

dat is iets wat ik mijn Roosje nu vergeef.

Nee; Roosje het is niet alleen jou schuld,

bent immers uit kwelgeest hout gesneden,

daar wordt al eeuwen veel over gezegd;

gruwel en kwel was ons gedeeld verleden.

auteur:Adrie.2.2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:51 Reageer op dit bericht

Dinsdag 1 februari 2011

Frank en vrij

Frank en vrij.

Waar even mijn dichters-gevoel niet voldoet

geen mooie witte winterdag me kan bekoren,

gaat door mij heen; verlaat mijn pen voorgoed,

plaatsen van dichten gaat me even verloren.

Daar ik nu verblijf boven menselijk gedrang,

leef ik nu steeds alleen rustig en onbewogen,

bezie ik steeds dromerig zon op en ondergang,

bezie dan; met mijn herinneringen voor ogen.

Zie dan de vele mooie bloemen; blij en bont,

die mijn leven kleur en glans hebben gegeven,

ook al was het steeds de arts die daar stond,

als mijn ziekte weer sores gaf in mijn leven.

Licht wel vaak op mijn zwaar voelende benen,

om heerlijk te dansen, vrolijk, frank en zo blij,

ook al is het nu, dan soms alleen op mijn eentje.

Ben dan blij, rond te dansen, vrolijk en nog vrij.

auteur:Adrie.1.1.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:19 Reageer op dit bericht

Zondag 30 januari 2011

Keek langs de Vliet

Keek langs de Vliet.

Zag het riet verstijfd even wuiven,

als handjes, tegen mij of de duiven.

Treurig hoe een liedje in me schalt,

zo verdrietig minnend, en zo zacht.

Zie een min loeren tussen het riet,

spiegelend in het bevroren water,

hoorde haar zacht zingen een lied,

voor de duiven; te zien in het water.

Hoor en zie nu mensen hun nood,

die zich tegen een ieder beklagen,

vergaten het verborgen te dragen,

straks wordt toch de Lente verloot!

auteur:Adrie.30.1.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:35 Reageer op dit bericht

Zaterdag 29 januari 2011

Groene Voorjaar

Groene Voorjaar.

Ik denk nu vaak aan haar; het groene Voorjaar,

met zijn geurige, kleurige bloemen en weidjes,

met zijn speelse lammeren en blatende geitjes.

Probeer nu in mijn droom te naderen tot haar.

Neemt dan snel voor hij voor de Winter vlucht,

nu ze nog kan vullen; de kale bomen met blad,

nu, als grijze bomen tegen een grauwe lucht .

Als bladgoud; als het zonnetje mij even vervult.

Mijn Engel zegt: de Natuur hoort bij het leven,

en de Winter neemt deel aan je aardse bestaan.

Spreek dat uit met je pen en dichters-leven;

en spreek dat eens hardop zonder aarzelen uit,

ook al drijft Koning Winter velen tot wanhoop,

denk dan; heb “geduld”dat is het wijste besluit.

auteur:Adrie.29.1.2001.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:11 Reageer op dit bericht

Vrijdag 28 januari 2011

Bloemetjes-japponetje

Bloemetjes-japonnetje.

Wandelde onder het stralende winter-zonnetje,
naast mij; een kind, in bloemetjes-japonnetje.
Haar kind zijn, met haar blond krullende haren,
lieten de jaren achter me, nu snel ontwaren.

In mijn gedachten, de vriendin der rijpe jaren,
wat ver achter was, liet zij nu snel ontwaren.
Zij trof mijn hart, wat soms eenzaam schreit,
raakte zoals in mijn jonkheid mijn dartelheid.

Als ik om mij heen; soms naar de Wereld kijk,
vraag ik me af, is dat wat we hebben bereikt.
God; streel, verruk ons; verwarm onze harten,
laat verdwijnen; de wereld vol met smarten.

auteur:Adrie.28.1,2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:56 Reageer op dit bericht

Archief