Hartkronkels

Vrijdag 5 november 2010

Ziekenhuislokaal

Ziekenhuislokaal

Zat wat onwennig onder mijn gelijken,

in een hol klinkend Ziekenhuislokaal.

In deze hal waren we ieder zijn gelijke,

lijkt alles ineens zo somber en fataal.

We leken alle neergezeten op een voet,

of ze van ons een portret wilde maken,

dan vastgepind met even zoveel haken.

Somber kijkend of ieder hangen moet.

Zag geen raam om door heen te kijken,

maar buiten klonk de herfst heel banaal,

hoor de wind, en voel de tijd verstrijken,

terwijl ik hoor en zie hoe ik ademhaal.

Men hield zich afzijdig van hun buren,

zag in verlegen gezichten om mij heen,

geen teken van verwantschap deze uren,

iedereen zat in zijn vraag heel alleen.

auteur:Adrie.5.11.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:55 Reageer op dit bericht

Zondag 31 oktober 2010

Als het onzichtbare verbreekt

Als het onzichtbare verbreekt.

Zagen boven; vele onsterfelijke sterren,
toen nog veel belovende boven ons hoofd.
Zij; die in hun dol-verliefd vertrouwen,
ons een hemel op aarde hadden beloofd.

Maar als mijn ogen zich voor eeuwig sluiten,
mijn lijf eenzaam ten grave wordt gebracht,
verdwijnen sterren in het gat van de nacht.

De waarheid, die leven en liefde wijken deed;
voelt nuchter als een sprong uit het leven,
in het onmetelijk donker en diep; wie weet,
tot het leven zijn onzichtbare sluier verbreekt.
auteur:Adrie.31.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:48 Reageer op dit bericht

Donderdag 28 oktober 2010

Golven kussen

Golven kussen.

Ik besef;ik vond te snel zelf de Ziekenkant,

door somberheid der mensen voortgedreven,

met de weemoedig geur des dood omgeven.

Mijn werkelijke zijn zette men aan de kant.

Mijn zijn trok men weg van het verleden,

men zag mij steeds meer sterven dan leven.

Men zag mij steeds op nu verboden dreven,

die een Zieken immers niet mag betreden.

Al kwam er nu eb en vloed in mijn leven,

toch weerhield me geen woeste storm,

om me weer op de woeste Zee te begeven,

om mijn koers weer te varen zoals weleer.

Ik heb de stormen en golven steeds gekust,

steeds weer van woest in sluimering gesust!

Wat heeft het leven dan nog voor waarden,

als ik mijn hoofd steeds buig naar de Aarde!

auteur:Adrie.28.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:58 Reageer op dit bericht

Dinsdag 26 oktober 2010

Stelende zonnetje

Stelende zonnetje

Zag; het zonnetje bezig; tijd te stelen,

om ons liefelijk te zalven en te strelen.

Ondeugend wuifde ze boven het lover,

ijlings meer dan wat herfsgeuren over.

Zei schaamrood; en toch wat schuchter,

dat ze de Herfst hielp met wat luchten.

Maar ze had ons zachtjes horen praten,

dat ze Welkom wordt binnen gelaten.

Bedank haar snel op mijn blote voetjes,

sloop zachtjes, en net zo stil en zoetjes.

Hoorde ze wel zingen; laat mij binnen!

Wil dat je mij alleen gaat beminnen.

Was het waarheid ; of was het stelen.

Het leek of ze met gevoelens speelde,

of haar lippen minnend kus mij riep,

ondeugend; een opslag van haar oogjes,

honingzoet een opslag met een oogje.

auteur:Adrie.26.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:36 Reageer op dit bericht

Zondag 24 oktober 2010

Mijn herfst-wandeling

Mijn herfst-wandeling.

Liep weer eens met mezelf stilletjes alleen,

zag hoe op het verdorde loof en bloemen,

het zonnetje nog zo stralend zachtjes scheen.

Ik wandelde nog wat dromerig door de Lanen,

en zag nu toch weer verwonderd op,

naar die kale bomen en zijn verdorde takken,

eerst zo vrolijk met zijn bloesem beladen,

nu naargeestig kaal van voet tot top.

Was nog steeds in verwondering en verbazing,

hoe de Natuur zijn verborgen geheimen,

van de vele mooie seizoenen; toch bewaard.

Van vele bloemen en heesters die vergingen,

In het herfstseizoen zijn koude tijd,

bewaar ik in mijn hart voor de vergetelheid,

zij was door de Natuur aan mij even gegeven,

vandaar dat ik haar nu weer benoem,

mijn allerliefste roosje, die lieve bloem,

in haar verdriet even aan me gegeven,

toen in mijn handen die kleine verlegen roos.

auteur: Adrie.24.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:13 Reageer op dit bericht

Vrijdag 22 oktober 2010

Mooie seizoenen

Mooie seizoenen.

Voel bij het opstaan, weer een frisse-ochtend,

zie het na-jaarszonnetje wat tegen me lacht;

Kom dichter! Geef aan mij toch al uw zorgen,

laat ze dan zachtjes vervliegen met de nacht.

Wens al de lieve heesters en bloemen, allemaal,

weer een heel fijn welkom in het nieuwe jaar.

Zie dan weer hoe de vele nieuwe bloemknoppen,

zich dan weer vrolijk openend; de Lente in gaan.

Zag hoe het na-jaar; nu met minder overmacht,

het zonnetje dwong wat passen terug te treden!

De herfst en Winter, laat nu zien hun zaligheden.

Ja, de vele mooie seizoenen; waarin we wonen,

prikkelen ook steeds weer mijn dichtersdromen.

afscheid nemend de zwaluw aan mijn dak geboren,

nu ze merkt het na-jaar en Winter hun koude zucht,

dan komt er iets van binnen wat zegt; kom vlucht.

Vliegt naar het noorden; en nooit gezien te voren.

auteur:Adrie.dd.22-10-2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:12 Reageer op dit bericht

Woensdag 20 oktober 2010

Bloemengaard

Bloemengaard

Ach dichter; vermoeid u ziekte het dichten niet;

ach; vogels laten steeds horen een ander lied.

Zo lang ik het woord van dichten blijf verstaan,

nog steeds het licht levend uit mijn ogen straalt,

blijft het dichtersschrift, mij nog steeds bewaart.

Zoals bliksem en donder nog ten strijden gaan,

veel mensen en kinderen angstig sidderen laat,

maar ook steeds als het onweer heeft gewoed,

er weer een schitterende regenboog uitgroeit,

dan is het vermoeide hart al weer wat gekoeld.

En zo lang Amor op de maan nog naar me blikt,

de liefde vlinders in mijn maag dan nog zo voelt,

kabbelende water nog zo lief sabbelt en woeld,

dan is mijn dichterslust nog lang niet geblust.

Woest liggen de graven, grendels der Aarde,

sluiten voor mij het moois van het leven af.

Zink dan dieper als de mooiste bloemengaard,

al groeien bloemen dan hoog boven mijn graf.

Nee, van afsheid nemen; zie ik nog even vanaf.

auteur:Adrie.20.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:38 Reageer op dit bericht

Dinsdag 19 oktober 2010

Een van zijn mystieken

Een van zijn mystieken.

Met bleek-wit gelaat sluipt steels gewijs;

alles ijselijk wit bekledend door de nacht,

de Maan belicht dan haar sluikse pracht,

glimpt ijselijk schampend langs mijn lijf.

Had de vorst uit ijs gesneden of gekapt,

dat witte beeld daar boven op het dak?

Vogels vliegen als gewenkt door een roep,

in vorkvlucht naar het warme noorden toe.

Steeds als ik het najaar zijn vormen zie,

zijn vorstelijke greep dan zo Majestueus,

dan volgt ook mijn hart en ziel harmonieus,

dat is de natuur en een van zijn mystieken.

auteur:Adrie.19.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:43 Reageer op dit bericht

Maandag 18 oktober 2010

Berijpte takken

Berijpte takken.

Het is buiten nevelig kil en nog wat stil,

de daken puntig berijpt tussen kale bomen.

Enkele weken en Sint en Piet gaan komen.

De kim die trilt in het nevelige morgenlicht.

Het vogel-fluiten brengt nu een fris bericht,

naar de Dichter zijn nog wat koude dromen,

die steeds weer in de nacht zijn aangekomen.

dromen nu niet buigend onder hun gewicht.

'O, ik zal snel verlangen naar het groene loof,

of het zweven van een meeuw over het strand,

het strelen van een bries als een engelen-hand.

Kunnen dichten en dromen; een zomer-droom.

Een droom vol groen, waar een beek doordringt,

dan door de wind, met wuivende riet omringd.

Hoor nu de verdorde heesters en takken breken,

ik mag nu nog niet denken aan kabbelde beken.

auteur:.Adrie.18.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:10 Reageer op dit bericht

Zaterdag 16 oktober 2010

Vadertje tijd

Vadertje tijd

Zo lijkt de zomer nu toch van ons vergleden,
met al onze herinneringen naar het verleden.
Zoek een andere mooie tijd te doen herleven,
die weer betekenis gaat geven aan het heden,
weer net zo mooi als we in de zomer deden.

Zie op papier spatten van mijn schrijverspen,
nog gemaakt in die mooie voorbije zomertijd.
als echo of erfenis van zomer-liefdes die tijd.
Waarin ik ook aan het stille kabbelde water,
al mij geheimen toevertrouwde zonder spijt.

Die erfenis, die nagalmden echo van die tijd,
blijkt nu in het hart opgeslagen herinneringen,
te willen blijven gedenken; met dichters-nijd,
denk aan Vadertje tijd, die vergeet geen tijd.
auteur:Adrie.16.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:36 Reageer op dit bericht

Archief