Hartkronkels

Donderdag 14 oktober 2010

Gescheiden wegen.

Gescheiden wegen.

De tijd gaat heel erg snel, als een lieverd,

met haar zorgzaamheid, 'mijn zuur verzoet,

misschien een bruiloft eerder als vermoed.

We hebben beiden langs gescheiden wegen,

toch weer dezelfde wegen en pad gevolgd.

Troffen steeds weer elkander op onze tocht,

steeds kwam onze zorg elkander weer tegen.

Steeds weer bij het ronden van iedere bocht,

waren wij de tegenstellingen weer ontstegen.

Ze blijken steeds op het zelfde vlak gelegen,

wat ik dan steeds voor mezelf weer bevocht.

En nu de tegenstellingen zijn zoek geraakt,

deelt zich steeds meer, deels onopgemerkt,

de naakte waarheid, weer aan mij mede;

dat dit niet niet te overbruggen verleden,

ons al lang tot bondgenoten heeft gemaakt.

auteur:Adrie.14.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 13 oktober 2010

Ik leef nog een keer.

Ik leef nog een keer.

Van het streberig gedoe op aarde,
kwam nooit meer iemand weerom,
van al je blije vrolijke kinderjaren,
tot aan je Levenswijze ouderdom.

Je verdriet, ziekte en vrolijkheid,
Je spel, liefde, diep verlies of pijn
je zoeken in wanhopige onmacht.
Het leek dan of het voldoening gaf.

En nu je leven bijna ten einden is,
leg ik mij dan soms wanhopig neer,
hoor en overweeg dan mijn vonnis;
Sta op; en zeg; ik leef nog een keer.

auteur:Adrie.13.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:03 Reageer op dit bericht

Maandag 11 oktober 2010

Schuchter kind

Schuchter kind

Ze lag in een bed met wat ik had gezaaid;

een mooi kussen van bloemen; echte liefde;

in mijn hartstocht, tot mijn min gehaakt.

Houdt de lakens van aarde voor haar klaar,

lieftallig; de dekens van verzamelde mossen,

uit een bloemen-kring, als schuchter kind;

wist zei zich door andere bloemen omringd.

Als goud zie ik nu de stuifmeel van knoppen.

Maar de bijen en vlinders lokken haar aan,

glimlachend toont ze nu verlegen haar leven,

schuchter haar hart en leert zich overgeven,

aan de wetten; van een mooi kort bestaan.

auteur:Adrie.11.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:59 Reageer op dit bericht

Zaterdag 9 oktober 2010

Welkom bewaard

Welkom bewaard.

Geel en rood weer de bladerkleur,

zo lag nu het eerst zo groene loof,

door wind verzameld lust en keur,

maar alles nu heel dor en broos.

Je ziet nu weer de dierbare gloed,

van kostbaar eigen huis en haard,

die nu weer dierbaar en kostbaar,

weelde van een welkom bewaard.

Ook hoor ik de wind nu zingen,

een plagend lied van scheiden.

Voor voeten vallen van takken,

bladeren die in het slijk zakken.

auteur:Adrie.9.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 21:04 Reageer op dit bericht

Vrijdag 8 oktober 2010

Stenen mond

Stenen mond

Ach kon U dan werkelijk nog niet eerder raden

wat mijn getergd hart van binnen heeft gevoeld

Of waren het raadsels, verzonnen dicht-verhalen

wat mijn hart steeds nog zo ijzig heeft gekoeld.

Want zelfs geen blik van boven deed bemerken

dat U hart mijn verscheurd hart ooit verstond.

Er spraken voor mij alleen weer zware lessen,

uit U blikken vanuit Bijbels, of stenen mond.

Heb ik dan mijn diepe wanhopige ziels-leven,

alleen aan stene beeld of bijbel toevertrouwd?

En liet gij steeds U Goddelijke aanwezigheid,

dan alleen voelen uit beelden schoon en koud.

Waarom geen blik of oogwenk die dan verraadt

of mijn wanhoop U hart even sneller liet slaan,

Zal het mij dan nog ooit weer opnieuw gebeuren,

dat U blik of woorden Uw geheim mij verraadt.

Maar van waar nu dit dwalen van mijn gedachten,

En vanwaar nu dit weer teurig sprekend gedicht?

Het is toch duidelijk dat dit dicht en gedachten;

laat horen U verstond steeds mijn woorden niet;

het was een ervaring waarnaar ik heb gesmacht.

auteur:Adrie.8.10.2010.©.

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:56 Reageer op dit bericht

Maandag 4 oktober 2010

Gedroogde bloem

Gedroogde bloem

Ik ga vaak als de nacht weer is gevallen,

de arbeid slaapt, vaak nog een blokje om.

Om te zien of ik al dan niet op deze wijze,

een beetje nader tot een dicht weer kom.

Bevrijdt van mensen hun zorg en gedrang,

loop ik alleen, onder de hemel zijn azuur,

luister dan naar vogels hun luide gezang,

hun zang dan zo zuiver helder en vol vuur.

Hoor stemmen; doof en hol in de nacht,

even diep in mijn hart; dat alles is gedaan,

dat er niets meer over is van onze dromen,

dat dit verlies soms nog mijn geest beslaat.

Deze herinnering is als een gedroogde bloem,

die ik in mijn levensalbum steeds weer vindt.

Steeds die herinnering uit vervlogen dagen,

een flauwe geur, die je in perkament wel vindt.

auteur:Adrie:4.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:56 Reageer op dit bericht

Zondag 3 oktober 2010

Gepluimde riet

Gepluimde riet.

Zie het gepluimde riet, wiegen op een lichte zucht,

het lijkt of ze zwaaien een lieve afscheid-bries.....

Het zonnetje nam afscheid met een stralende lucht.

Zie ook al veel vogels gaan op hun Vakantie-vlucht.

Ha! het is een afscheidsfeest; geen gemor te horen.

Ook de vogels zingen en fluiten in afscheid-koren.

Zie ook vogels in de lucht hun afscheid schrijven,

zich schrijvend door de wind voort laten drijven.

Niemand die tussen mij en het zonnetje bemerkt,

waar ons hart elkaar even heel minnend verstond.

Er spreekt een warme vriendschap uit onze mond,

of we het Angelus hoorde luiden vanuit de kerken.

auteur:Adrie.3-10-2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:35 Reageer op dit bericht

Zaterdag 2 oktober 2010

De witte rijp

Witte rijp.

Zie de bomen nu verdorren in dit seizoen,
nog even, dan glinsteren ze van witte rijp,
in ruil voor de kleuren van het frisse groen.
Ook dan weer de strijd van wind en regen,
wie van de twee zal weer de winnaar zijn?

Zag hoe het lieve roosje aan mijn voeten brak
de wind hoorde niet welke woordjes ze sprak.
Diep in mijn hart waar je nu ook mag begeven,
het mag najaar zijn; doch je blijft bij me leven.

Ik tracht nu niet; het zielenpijn te verbergen,
ook schroom ik niet om mijn hart te ontbloten,
wat ook geen mens, nu van me mag vergen.

Maar rekent u mij nu rustig tot de narren,
als u lacht, als volwassene om mijn gedrag,
volg mijn gevoel; en laat me niet verwarren,
door u ratio, wat wisselt van dag tot dag.
auteur:Adrie.2.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:14 Reageer op dit bericht

Woensdag 29 september 2010

Leeg aan de galgen

Leeg aan de galgen

De ziekte in mij is als een nare gekke dokter,

onder zijn knechting zie ik veel verdwijnen;

de spiegel probeert m'n blik steeds te mijden,

mijn dokter vermomd als joker of zandloper.

De Ziekte neemt nu vermoeider iets ter hand,

ook komt het verleden nu meer tussenbeiden;

wil met de dokter meer een eigen leven leiden,

en lichten dan vaak samen alles uit het verband.

Soms vermomd als dokter, beul of zandloper,

speelt dan het liefst Black-Jack of Poker.

Doofpotten, zalfpotten met zachte zalven,

mijn leven strijkt hij dan leeg aan de galgen.

auteur:Adrie.29.9.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:45 Reageer op dit bericht

Dinsdag 28 september 2010

Mijn herinnering

Mijn herinnering

Hier zit een leven beminnend mens,

die wars is van alle zeurende dingen,

over van alles wat mooi is wil zingen,

mijn pen, papier en gitaar de grens.

Je leven kent wel het oude zeer,

wat je hart soms wel bloeden doet.

Maar lief, mijn lief; wat is er meer,

als blijheid wat je vergoeden doet.

Zie dode beminden voor ogen staan,

of ze nooit van me zijn weggeweest,

zie hun dan weer warm in mijn geest,

of ze nooit van me weg zijn gegaan.

Dan of plots, een mooie vogel diep,

in me weer ontwaakt, die lang sliep,

dan aan het fluiten en zingen ging,

mooie liedjes uit mijn herinnmering.