Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Donderdag 14 oktober 2010

Gescheiden wegen.

Gescheiden wegen.

De tijd gaat heel erg snel, als een lieverd,

met haar zorgzaamheid, 'mijn zuur verzoet,

misschien een bruiloft eerder als vermoed.

We hebben beiden langs gescheiden wegen,

toch weer dezelfde wegen en pad gevolgd.

Troffen steeds weer elkander op onze tocht,

steeds kwam onze zorg elkander weer tegen.

Steeds weer bij het ronden van iedere bocht,

waren wij de tegenstellingen weer ontstegen.

Ze blijken steeds op het zelfde vlak gelegen,

wat ik dan steeds voor mezelf weer bevocht.

En nu de tegenstellingen zijn zoek geraakt,

deelt zich steeds meer, deels onopgemerkt,

de naakte waarheid, weer aan mij mede;

dat dit niet niet te overbruggen verleden,

ons al lang tot bondgenoten heeft gemaakt.

auteur:Adrie.14.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Woensdag 13 oktober 2010

Ik leef nog een keer.

Ik leef nog een keer.

Van het streberig gedoe op aarde,
kwam nooit meer iemand weerom,
van al je blije vrolijke kinderjaren,
tot aan je Levenswijze ouderdom.

Je verdriet, ziekte en vrolijkheid,
Je spel, liefde, diep verlies of pijn
je zoeken in wanhopige onmacht.
Het leek dan of het voldoening gaf.

En nu je leven bijna ten einden is,
leg ik mij dan soms wanhopig neer,
hoor en overweeg dan mijn vonnis;
Sta op; en zeg; ik leef nog een keer.

auteur:Adrie.13.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:03 Reageer op dit bericht

Maandag 11 oktober 2010

Schuchter kind

Schuchter kind

Ze lag in een bed met wat ik had gezaaid;

een mooi kussen van bloemen; echte liefde;

in mijn hartstocht, tot mijn min gehaakt.

Houdt de lakens van aarde voor haar klaar,

lieftallig; de dekens van verzamelde mossen,

uit een bloemen-kring, als schuchter kind;

wist zei zich door andere bloemen omringd.

Als goud zie ik nu de stuifmeel van knoppen.

Maar de bijen en vlinders lokken haar aan,

glimlachend toont ze nu verlegen haar leven,

schuchter haar hart en leert zich overgeven,

aan de wetten; van een mooi kort bestaan.

auteur:Adrie.11.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:59 Reageer op dit bericht

Zaterdag 9 oktober 2010

Welkom bewaard

Welkom bewaard.

Geel en rood weer de bladerkleur,

zo lag nu het eerst zo groene loof,

door wind verzameld lust en keur,

maar alles nu heel dor en broos.

Je ziet nu weer de dierbare gloed,

van kostbaar eigen huis en haard,

die nu weer dierbaar en kostbaar,

weelde van een welkom bewaard.

Ook hoor ik de wind nu zingen,

een plagend lied van scheiden.

Voor voeten vallen van takken,

bladeren die in het slijk zakken.

auteur:Adrie.9.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 21:04 Reageer op dit bericht

Vrijdag 8 oktober 2010

Stenen mond

Stenen mond

Ach kon U dan werkelijk nog niet eerder raden

wat mijn getergd hart van binnen heeft gevoeld

Of waren het raadsels, verzonnen dicht-verhalen

wat mijn hart steeds nog zo ijzig heeft gekoeld.

Want zelfs geen blik van boven deed bemerken

dat U hart mijn verscheurd hart ooit verstond.

Er spraken voor mij alleen weer zware lessen,

uit U blikken vanuit Bijbels, of stenen mond.

Heb ik dan mijn diepe wanhopige ziels-leven,

alleen aan stene beeld of bijbel toevertrouwd?

En liet gij steeds U Goddelijke aanwezigheid,

dan alleen voelen uit beelden schoon en koud.

Waarom geen blik of oogwenk die dan verraadt

of mijn wanhoop U hart even sneller liet slaan,

Zal het mij dan nog ooit weer opnieuw gebeuren,

dat U blik of woorden Uw geheim mij verraadt.

Maar van waar nu dit dwalen van mijn gedachten,

En vanwaar nu dit weer teurig sprekend gedicht?

Het is toch duidelijk dat dit dicht en gedachten;

laat horen U verstond steeds mijn woorden niet;

het was een ervaring waarnaar ik heb gesmacht.

auteur:Adrie.8.10.2010.©.

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:56 Reageer op dit bericht

Maandag 4 oktober 2010

Gedroogde bloem

Gedroogde bloem

Ik ga vaak als de nacht weer is gevallen,

de arbeid slaapt, vaak nog een blokje om.

Om te zien of ik al dan niet op deze wijze,

een beetje nader tot een dicht weer kom.

Bevrijdt van mensen hun zorg en gedrang,

loop ik alleen, onder de hemel zijn azuur,

luister dan naar vogels hun luide gezang,

hun zang dan zo zuiver helder en vol vuur.

Hoor stemmen; doof en hol in de nacht,

even diep in mijn hart; dat alles is gedaan,

dat er niets meer over is van onze dromen,

dat dit verlies soms nog mijn geest beslaat.

Deze herinnering is als een gedroogde bloem,

die ik in mijn levensalbum steeds weer vindt.

Steeds die herinnering uit vervlogen dagen,

een flauwe geur, die je in perkament wel vindt.

auteur:Adrie:4.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:56 Reageer op dit bericht

Zondag 3 oktober 2010

Gepluimde riet

Gepluimde riet.

Zie het gepluimde riet, wiegen op een lichte zucht,

het lijkt of ze zwaaien een lieve afscheid-bries.....

Het zonnetje nam afscheid met een stralende lucht.

Zie ook al veel vogels gaan op hun Vakantie-vlucht.

Ha! het is een afscheidsfeest; geen gemor te horen.

Ook de vogels zingen en fluiten in afscheid-koren.

Zie ook vogels in de lucht hun afscheid schrijven,

zich schrijvend door de wind voort laten drijven.

Niemand die tussen mij en het zonnetje bemerkt,

waar ons hart elkaar even heel minnend verstond.

Er spreekt een warme vriendschap uit onze mond,

of we het Angelus hoorde luiden vanuit de kerken.

auteur:Adrie.3-10-2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:35 Reageer op dit bericht

Zaterdag 2 oktober 2010

De witte rijp

Witte rijp.

Zie de bomen nu verdorren in dit seizoen,
nog even, dan glinsteren ze van witte rijp,
in ruil voor de kleuren van het frisse groen.
Ook dan weer de strijd van wind en regen,
wie van de twee zal weer de winnaar zijn?

Zag hoe het lieve roosje aan mijn voeten brak
de wind hoorde niet welke woordjes ze sprak.
Diep in mijn hart waar je nu ook mag begeven,
het mag najaar zijn; doch je blijft bij me leven.

Ik tracht nu niet; het zielenpijn te verbergen,
ook schroom ik niet om mijn hart te ontbloten,
wat ook geen mens, nu van me mag vergen.

Maar rekent u mij nu rustig tot de narren,
als u lacht, als volwassene om mijn gedrag,
volg mijn gevoel; en laat me niet verwarren,
door u ratio, wat wisselt van dag tot dag.
auteur:Adrie.2.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:14 Reageer op dit bericht

Woensdag 29 september 2010

Leeg aan de galgen

Leeg aan de galgen

De ziekte in mij is als een nare gekke dokter,

onder zijn knechting zie ik veel verdwijnen;

de spiegel probeert m'n blik steeds te mijden,

mijn dokter vermomd als joker of zandloper.

De Ziekte neemt nu vermoeider iets ter hand,

ook komt het verleden nu meer tussenbeiden;

wil met de dokter meer een eigen leven leiden,

en lichten dan vaak samen alles uit het verband.

Soms vermomd als dokter, beul of zandloper,

speelt dan het liefst Black-Jack of Poker.

Doofpotten, zalfpotten met zachte zalven,

mijn leven strijkt hij dan leeg aan de galgen.

auteur:Adrie.29.9.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:45 Reageer op dit bericht

Dinsdag 28 september 2010

Mijn herinnering

Mijn herinnering

Hier zit een leven beminnend mens,

die wars is van alle zeurende dingen,

over van alles wat mooi is wil zingen,

mijn pen, papier en gitaar de grens.

Je leven kent wel het oude zeer,

wat je hart soms wel bloeden doet.

Maar lief, mijn lief; wat is er meer,

als blijheid wat je vergoeden doet.

Zie dode beminden voor ogen staan,

of ze nooit van me zijn weggeweest,

zie hun dan weer warm in mijn geest,

of ze nooit van me weg zijn gegaan.

Dan of plots, een mooie vogel diep,

in me weer ontwaakt, die lang sliep,

dan aan het fluiten en zingen ging,

mooie liedjes uit mijn herinnmering.

auteur:Adrie.28.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 27 september 2010

Strak gelaat

Strak-Gelaat.

Liet me zacht zwijgend de onheilstijding dalen,

gesproken vanuit een strak gelaat en mond.

Niet tot warme lach of teder woord bewogen,

het Kabinet had gemeten de harde ondergrond.

Het waren woorden, die dicht of lied wijken deed,

gesproken als door een vogel even los uit de kooi,

woorden, woorden voor velen hel-diep; wie weet?

Zieken en bejaarden konden hun oren niet geloven,

zoveel leven dat woorden meenamen in hun vlucht.

Zoveel geluk mocht men hun niet eerder ontroven.

Gij sprak deze woorden met uw ingesproken mond,

sprak daardoor zonder deemoed of aarzelen uit,

door velen toch hun diepste wanhoop aangehoord,

maar getoetst aan; deugd, fatsoen en goed besluit??

auteur:Adrie.27.9.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 21:48 Reageer op dit bericht

Zaterdag 25 september 2010

Vrouwen-harten

Vrouwen-harten

Probeer heel mijn leven al op gezette tijden,

de beelden van emoties die ik heb vergaard,

stil in een hoekje van mijn hart te schrijven;

een album; met rag en zwammen verzwaard.

Maar je lichaam wordt een bouwvallig pand,

waarin je dan, je geschiedenis ziet verglijden.

Probeert in de spiegel het beeld te vermijden,

maar je woning wendt af van wand tot wand.

Als ik mijn album maar weer eens ga lezen,

voel ik mij verplicht, U, over het vele goede,

door de tijd. In milde zin over mij geschreven,

over al de lof, ook met wat blaam doorweven.

Maar ook over het weinige zoet wat vloeide

Ach, het voornaamste zou ik bijna verzwijgen,

het liefste wat ik altijd nog eens wilde doen,

lieve vrouwen-harten aan een koortje rijgen.

auteur:Adrie.25.9.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:47 Reageer op dit bericht

Vrijdag 24 september 2010

Winter-woorden

Winter-woorden

Geef even mijn gedachte dat hij rusten mag,
dat zelfs mijn dichters-lust mij niet plaagt,
maar het najaarsweer maakt alles zo zwart,
zo woest als wind en regen langs mij vlaagt.

Maar alles wat ik deze Zomer mocht ervaren,
aan wat ik zag, mocht schrijven, en onderging;
aan moois, feeëriek, een wonderlijk verbazen;
houdt de geest nog onrustig van verwondering.

Steek gezellig; de kaarsen aan op het dressoir,
verdriet en tranen verlangd het zonnetje niet,
ook veel moois ligt in de Winter het verschiet.
Ook winter-woorden schikken, zal me bevrijden,
wennen aan de Winter-grammaticale waarden.
auteur:Adrie.24-9-2010.©.

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:25 Reageer op dit bericht

Maandag 20 september 2010

Een winters deel

Een winters deel.

Ga nu steeds weer vroeger op dichters-pad,

voel en zie hoe het na-jaar nadert.

De bloem die nu nog teder tegen me lacht,

s morgen geel of reeds ontbladert.

De zon die eerst vroeg aan de hemel stond,

zag ik nu al snel zijn arbeid staken.

De zoete geur van rozen in zomerse dagen,

toen ik nog rozen-snoeren van hun bond.

Het najaar maakt me minder olijk en blij,

alles zo somber, verschraalt en ontkleurd,

maar het gebeurt velen dan alleen met mij,

de natuur lijkt dan even op zijn bedriegerij,

als ik rozen vindt; door de wind verscheurd.

Maar ook al bood de Zomer me nog zoveel,

waarover ik vellen papier heb volgeschreven,

een regel, en het laat me dan niet vergeten,

dat ik opnieuw neem van de Natuur een deel.

auteur:Adrie.20.09.2010.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 16 september 2010

Naderend na-jaar

Het naderend Na-jaar.

Nu de herfstdagen en bladeren gaan vallen.
komen ook weer de dagen van gezelligheid.
Voor ouders met kinderen een heerlijke tijd,
zie je weer kerstbomen en zijn mooie stallen.

Zag al vele wolken zich met elkaar verwarren,
voel de koude wind; jagen over hoofd en blik.
Zie ook de aarde duiken in felle windflarden,
ze buigen en vallen onder het na-jaars bewind.

Ook al huilt het zonnetje nog in mijn hart,
hoor in gedachte al Koning winter zijn buien,
sluit het zonnetje in mijn hart even buiten,
ook al huilt mijn hart en ziel nu van smart.

Ook droefheid om het Aardse Natuur-gezicht,
dat de natuur eerst, weer moet verdorren,
bomen, bloemen en planten zonder morren.
Maar het mensenhart bloeit onder zonne-licht.
auteur:adrie.16.9.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:34 Reageer op dit bericht

Woensdag 15 september 2010

Ouder worden

Ouder worden.

Bij het ouder wordt, lijkt je lichaam soms,

op een gierig en genant gedragen jas.

Van vroeg weg doen was geen spraken;

echter niemand die het nu nog maken kan.

Maar je kent van je jas elke straat,

elke hoek en ieder wat versleten gat,

het begin van elke scheur, vouw of gat,

is gebeurd, en heet nu je geschiedenis.

God die je lichaam tot een wonder schiep,

vindt nu in het ouder geworden mensenkind,

vaak een mens die door het ouder worden,

en verlies aan kennis; geen woorden meer vindt.

Zie de dood soms al grijnzen door het lover,

brengt ook steeds meer zijn grijzende groet,

ook God kijkt me dan al een welkom te groeten,

en ziet dan peinzend die grauwe wolken massa over.

auteur:Adrie.15.9.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:49 Reageer op dit bericht

Maandag 13 september 2010

Aronskelken

Aronskelken.

Zie dat buiten de bloemen verwelken,
zoekende handen, vogels die wroeten.
Aanschouw de verwelkte Aronskelken.
Krijg van de rozen hun laatste groeten.

Had veel zaden en enten moeten plukken,
de Alpen-viooltjes al moeten gaan poten,
willen ze me in de winter weer verrukken.
Kijk in de blik van mijn lief haar ogen.

Haar hand neigt voorzichtig naar voren,
laat zien een verwelkt roosje met doren,
met zwierige vingergreep voor mij gevat,
verwelkt, als zijnde mijn dichters schat.
auteur:Adrie.11.9.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:12 Reageer op dit bericht

Zondag 12 september 2010

Perkamente doden

Perkamanente doden

Wie op deze vrome weg een liefdes-roos wil plukken,

zal door de vele geloven, eenzaam moeten bukken;

ze lezen en schrijven in vrome boeken; oud en Latijn:

zult dan door al die perkamenten, moeten wroeten.

dan kan het je na lang voorhoofd-fronzen, je gelukken,

om nog eens wat dichter bij je liefdesroos te zijn.

Want door die vergeelde te lezen perkamenten boeken,

is vrome oudheid moeilijk je brein in te stuwen.

Dan nog merk je, dat je na woorden slikken en duwen;

alles weet; maar nog niets van die vrome wereld kent.

Uit gelezen , in dit met vroomheid volgestouwd vertrek,

krijg ik steeds minder van die Liefdes-rozen ten node;

na alles te hebben gelezen, aan de dood ontstegen doden.

auteur:Adrie.12.9.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:37 Reageer op dit bericht

Zaterdag 11 september 2010

Septemberzon

September-zon

Koester me deze ochtend in de gouden stralen,

van een lijkt wel; een vol-gouden September-zon.

Zou hier weer een prijs voor willen maken,

die schieten we met Cupido's boog naar de zon.

Zie Jongeren al verliefd paaien en dansen,

uitdagend stoeien en buitelen over het gras,

zie hun denken ; wie heeft de meeste kansen.

Deze beelden schieten dan mijn gedachte door;

worden dan uit mijn verlies verdrietig herboren,

en ook al ziet en hoort het mijn spiegel nooit,

dan komt er een door God verboden woord.

Tot het beeld mij invalt van daags tevoren,

wat ik ook al in andere spiegels heb gezien.

Of een schilders-doek waarin ik me spiegel;

zie dan mijn hart is zeker nog niet bevroren.

auteur:Adrie.11.9.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 10 september 2010

Geest en gevoel

Geest en gevoel

Zag vannacht het teken van de kleine beer,

kreeg weer even dat enge krappe benauwde,

steeds komt alles weer bij het zelfde oude,

na de herfst komt daar koning winter weer.

En kijkt mijn engel weer meewarig neer.

Kent u ook dat verdeelde onzekere gevoel;

of je in je Geest en gevoel, gevangen bent,

net of je gedichten schrijft met grove pen,

uit dat gekrabbel geen dicht meer groeit?

'O, mijn dichtersleven; waar zult gij einde,

zult gij worden een lichaam of woorden lijk.

Blijf je net als de Politiek, er omheen draaien,

omdat uit de woorden geen zin valt te maken.

Als je met deze politiek leert; niet te hopen,

neemt de hoop op dicht en politiek de wijk,

en liggen gedicht en Politiek nog lang open,

denk je; het Leven nodigt niet uit tot blij zijn.

auteur:Adrie.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:19 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels