Woensdag 8 september 2010
Vochtige en Kille adem
Een grauwe mistige vochtige nevel dreef,
net als een koude en vochtige kille adem,
over Nieuw- Delfland weiden en waters .
De zon leek nu geheel te zijn verdwenen.
Wat sprak; is na-jaars koele vriendschap;
uit de grauwe koele blikken en natte mond,
het voelde of zijn hart, mij niet verstond,
op de zon zijn zoete gezicht, steeds een lach.
Mijn dromen in de vroege ochtend waren,
opeens weg, met de zon mee verdwenen.
Maar voel nu in mijn onlust weer lagen,
ver van het mistroostige weer op aarde,
kracht wat me door het na-jaar zal dragen.
auteur:Adrie.8.9.2010.©
Bootje van verveling
Stil in de verte hoor ik al een haantje kraaien,
,,ga dichter”.Ga het is weer je tijd van dwalen.
Kom sta op, zet je benen weer naast de veren,
ja de regentijd mag U vandaag niet zoveel deren.
In de Kerk zat een bruid al bibberend te vrezen,
dat het huwelijk met Jacob wreed zal wezen.
En hoor; vanuit de diepte rijst haar diepe spijt,
zie hoe haar gelaat wit is, de doodskleur gelijk.
Voel me gelukkig al te weten; dat die enge dingen,
lief en zacht zullen zijn; als we klaarheid drinken,
niet vluchten; en samen gaan de roze wolken binnen.
Maar schudt me niet uit, bindt me niet, laat me gaan,
ik moet blijven, om Huwelijkse trouw, je onderdaan.
Ontneem me nooit het nodige sublieme vertrouwen,
dat mijn levenslijn, blijft liggen naast de jouwen,
en wij steeds op elkaar kunnen blijven bouwen.
En dat we nooit het bootje van verveling bouwen
auteur:Adrie.7.10.2010.©
Schoonheid van een Roos
Zie iedere dag weer zoals de schoonheid van een roos,
zo mooi en teder als iedere dag weer voor u mag zijn.
U zult de Roos iedere dag dan weer voor u horen zingen;
ik zing voor u van blijdschap, en een liedje van minnen.
De natuur schiep ons niet om zo zonder liefde te lijden,
maar gaf ons ook gevoel om het leven te verblijden.
Kijk je op tegen de grote verassende weg van het leven,
laat liefde, en gevoel je dan een leidende hand geven.
U zult zien dat er dan duizenden bloemen zich verheffen,
daar een ieder, je dan zal willen zien, voelen, en treffen..
Zie verzamelen die liefdes engelen, blazen hun bazuinen,
laten klinken hun versjes en liedjes tot diep in de kruinen.
auteur:Adrie.6.9.2010.©
©
het naderend najaar.
De bomen en heesters verdorren in dit seizoen,
schijnen al gedwee te wachten op Koning winter.
Alles wordt zo doodsverlangend stil van binnen,
schijnen alles te volgen; het verwelkte groen.
Ik had in deze zomer nog zoveel willen doen;
het maken van zomerse gedichten over de liefde,
maar allen zijn nu zo bedrukt-want wie mint er,
de liefde lijkt te sterven onder na-jaars bewind.
Dicht nu stil; terugblikkend en voel me tevree,
weet dat het komt de Winter zijn sneeuw en ijzel!
Het verdorde groen van de bloemen komen weerom.
Ik wil ze wel wat eerder in dichten laten herrijzen.
auteur:Adrie van Gansen.5.9.2010.©
Zaterdag 4 september 2010
Blijf geloven
Ik blijf geloven
in de mens
zoals ik blijf geloven
in de Natuur,
wanneer ik
in de meest dorre woestijn
een bloempje z…
Blijf geloven
Ik blijf geloven
in de mens
zoals ik blijf geloven
in de Natuur,
wanneer ik
in de meest dorre woestijn
een bloempje zie bloeien.
auteur:Phil Bosmans.5.9.2010.©
Zaterdag 4 september 2010
Oververzadigd Als ik oververzadigd ben gaan m'n ogen dicht en verstart m'n hart! Op de hoogste trap van de consumptie de rijkdom en de weeld…
Oververzadigd
Als ik oververzadigd ben
gaan m'n ogen dicht en
verstart m'n hart!
Op de hoogste trap
van de consumptie
de rijkdom en de weelde
sterf ik als “mens”!
auteur: Phil Bosmans.5.10.2010.
©
Koelheid
Ach; wat het leven me nu zo moeilijk maakt,
zal ook weer even plots zijn einde vinden,
wanneer het onrecht even ijl het lijf verlaat,
zal eerder dan mijn kracht; weer verzwinden.
Gij kwaad; kennelijk vol met onbegrip en onlust,
denk je, dat je het even snel wegspoelt met wijn,
uw gevoel mag u dan; nu zo heerlijk zoet zijn,
maar eens legt de dood u ook eeuwig op je rug.
En ooit, ach, u gevoel wat mij nu niet verstond,
zal zich ook geraakt gaan voelen door iets hogers.
Ook zal er u dan ook koelheid worden toegewogen,
zodat u voelt hoe de ander uw koelheid ondervond.
auteur:Adrie.©4.9.2010
Pijpenstelen bui
Van de kleine druppels van de motregen
wordt je net zo nat
als van de dikke druppels van de
pijpenstelenbui
Grote depressies beginnen vaak met kleine
beetjes gezeur.
Toon Hermans.©.4.9.2010.
Donderdag 2 september 2010
Dwalend en dromend
Het was nog erg vroeg, dus liep ik wat ,
dwalend en dromerig over het Delftse land,
hield steeds pen en papier bij de hand.
Hoorde een krekel die zijn deuntje zong,
steeds bij elke gracieus gemaakte sprong.
Het na-jaar nadert nu met haastige spoed,
't zonnetje brengt ons alleen nog een groet,
weet hij veel hoe het hier beneden voelt,
De wind en regen elkaar omarmen zo zoet.
Het lijkt soms wel na-jaar, ai...dat is vroeg.
De Goden komen zonder het eerst te vragen,
vreselijk nu al het korten van de dagen,
Wat stom, de goden hadden toch tijd genoeg!
Behoudens krekels op mijn pad; loop ik alleen,
heerst er een kille stilte op mijn pad en dreef.
Onze verliefde zielen; hoe haat ik nog die dag,
dat ik niet langer jou aan mijn zij drukken mag.
auteur:Adrie.2-9-2010.©.
Dat dappere roosje.
Dat dappere roosje; een straaltje zonneschijn,
heeft me veel moois en vrolijkheid verschaft.
Naar haar genoemd zal dit gedichtje ook zijn;
met vrolijke lieve woordjes voor haar afgepast.
Tussen ontelbare bloempjes bleef je; je verheffen.
Waarbij je al mijn gevoelsnaren dan liet trillen,
toen de watergoden; je gevoelig deden treffen,
of ik een kind van me, daar verslagen zag liggen.
Roosje je zieltje is pas net uit het zicht verloren;
ik zag je voor me, al vele onheilsdagen tevoren.
Mijn vingers waren in de aarde aan het zwemmen,
en voelde; net of ik een lief vriendje had verloren.
Heb het belang van je gemis nooit onderschat,
bij het vertrek van de zon begon ik wel te vrezen,
na vertrek van de zon komt er een kouder gezag,
ik kneep en graaide als een angstige kinderhand,
dat er toen wit kippenvel van heeft gekregen.
auteur:Adrie.31.8.2010.©
Vochtige en Kille adem
